Bezinning bij het Paastriduüm 2015

 

 

 

Paaszaterdag 2015

 

LEVEND DOOR GODS GEEST

 

PasenWat doet het meeste pijn als je man je ontvalt? Dat hij voorgoed weg is of je onmacht dat je nu niets meer voor hem doen kunt? Mogelijk het laatste. Je bent tot het uiterste gegaan en hebt trouw voor hem gezorgd. Nu wandel je het hospice uit. Met een verward gevoel: gelukkig dat aan de lijdensweg een eind gekomen is en tegelijk heel verdrietig. Je man is aan het eind van zijn krachten gekomen maar jij ook. Nu rest je enkel een graf waar hij wordt neergelegd, of een kruik met as die bewaard of uitgestrooid wordt. Voortaan leef je van herinneringen. Maar dat is te weinig. Vragen gaan door je heen: Jan, waar ben je nu? Ik wil je weer zien en voor je zorgen. Maar ik kan het niet. Ik moet je loslaten. Ik stoot tegen grenzen die niet wijken. Hoe vind ik de kracht om verder te gaan? Hoe opstaan uit die onmacht? Dat kan niemand me zeggen, hoezeer mensen me ook willen troosten. Toch weet ik iets. Ik maak anderen mee die hetzelfde overkomen is. Die hebben vaak, ieder op eigen wijze, een weg gevonden om verder te gaan. Er gaat in mensen een kracht schuil, sterker dan de dood. Waar komt die kracht vandaan? Ik weet het niet maar zie het om me heen. Is het de kracht in wie achterblijven of ook in hen die sterven? Ik stoot op de vraag: wat is leven? Waardoor besta ik? Waartoe besta ik? Wat is mijn oorsprong, wat mijn vooruitzicht? Is mijn oorsprong misschien ook mijn vooruitzicht? Ingrijpende vragen.

In de paaswake klinkt het lied van de schepping. ‘De aarde was woest en doods, en duisternis lag over de oervloed, maar Gods Geest zweefde over de wateren’ (Gen 1, 2 NBV). Die Geest, die Adem doet spreken. Telkens staat er: ‘God sprak’. Scheppend spreken. Alles en allen tot bestaan geroepen, voortkomend uit één en dezelfde Oorsprong die zelf niet te zien is; die schept door zich terug te trekken zoals de aarde verschijnt als de zee zich terugtrekt. Een oersterke intuïtie van joodse gelovigen die wij, christenen, met hen delen. In al wat bestaat is een Kracht die wat doods is teniet doet en heel de kosmos doet bestaan. Goddelijke Kracht. Goddelijke Storm die ook waait in het verhaal van de uittocht: ‘een krachtige oostenwind’, zodat de kinderen van Israël ‘door de zee gaan, over droog land’ (Ex 14, 21-22). Mooie verhalen. Maar meer dan dat. Verhalen die een geloof uitbeelden. Er is een weg om te gaan door het dreigende water. De Storm van JHWH maakt het mogelijk. Een Kracht in mensen die dreigen overweldigd te worden. Exodus, uittocht, een weg naar nieuw leven, vrij, niet meer geknecht door wat of wie dan ook.

Sinds vele eeuwen is het Exodusverhaal het verhaal van de veerkracht van de joodse gemeenschap tot op de huidige dag. Het wordt vaker vergeten. Daarom staan mensen op die het opnieuw in herinnering roepen. Zij komen tot spreken door de goddelijke Adem. Ezechiël is een van hen. Hij roept: ‘Je bent versteend, je hart is van steen geworden, Ik geef je een nieuw hart, een nieuwe Geest zodat je weer hoopvol verder kunt’ (Ez 36, 26-28). Je bent immers geschapen en leeft dankzijde Levensadem van JHWH onze God (Gen 2, 7). Die goddelijke Kracht roert zich in de bedroefde, doodsbange leerlingen van de gestorven rabbi Jezus. Een Kracht in hen, onverwacht, maar dan ook in Jezus, de Geest van JHWH die Jezus en ons uit de dood roept. De Oorsprong, dat wat van God is, de Levensadem blijft ook in ons. De Levende leeft in de levenden. Scheppingsvisie en paasvisie lopen in elkaar over. Deze Geest doet de doden leven in hun Oorsprong. Dezelfde Kracht die ons, achterblijvers, overeind zet. Bijna niet te geloven, maar telkens te ondervinden. Ik wens u van harte een Zalig Paasfeest.

 

P. Stevens.

 

 

 

Zoeken