Dag 22 - 23 juli

 

 

Gisteravond was onze laatste avond in Nepal. Unaniem hebben we besloten dat we volgend jaar allemaal weer van de partij zijn, mits God het blieft. Ieder van ons heeft volmondig ja gezegd tegen deze uitdaging en voelt zich geroepen om het hier niet bij te laten. Het begin is gemaakt. De tijd zal ons leren welke volgende stap er gezet dient te worden. Wij zijn in ieder geval bereid daartoe.


Deze hele reis heeft van toevalligheden en leuke bijkomstigheden aan elkaar gehangen. We ontvingen 'tekenen' die voor ons erg betekenisvol waren en die maakten dat we vol vertrouwen verder op weg durfden gaan ondanks alles wat niet meeviel.


Vannacht hoorden we zoals vele andere nachten mensen braken. We dachten dat het de nieuwe groep was uit Belgisch Limburg die gisteren was aangekomen, maar niets bleek minder waar. Aan het ontbijt hoorden we dat er vier man van ons onderuit waren gegaan; Silvester, Valerie, Madelon en Stephan. Braken, diarree en koorts en dat terwijl we ons moesten gaan opmaken voor vertrek. We vroegen aan de hoteleigenaar of we nog twee kamers in gebruik mochten houden, zodat we daar ziekenboeg van konden maken en legde daar onze zieken in. Zij maakten dankbaar gebruik van het bed en terwijl de anderen hun handen in elkaar sloegen om hun koffers in te pakken, deden zij een poging om te gaan slapen.


Ondertussen bedankten we Ineke met een kikkerslinger uit Nepal omdat we het zeer waardeerden dat zij op haar leeftijd ook deze sprong met ons durfde te maken.

 

Dag 22 - 01

Op het toegestoken handje, van de thuisblijvers, stond gisteren het tekstje van Lindsay: "welk steentje kan ik vandaag bijdragen aan de wereld". We durven te zeggen dat we hier hebben gezien dat je op velerlei wijze een steentje kunt bijdragen aan de opbouw van de wereld. In die zin is het niet anders dan thuis. Het zit hem echt in de kleine dingen waarmee je opbouwend te werk kunt gaan. Vandaag was Teun aan de beurt en hij schreef: "jullie zijn allemaal super ver weg, maar ook heel dichtbij. Ik zal aan jullie denken. Veel plezier deze weken en ik hoop dat jullie het daar heel zullen fijn hebben!". Stephan antwoordde daarop terwijl hij met twee handen de wc vasthield: "heel fijn heb ik het!". We hebben er een analyse op los gelaten waarom Vivian, Loeke en Fleur als enige niet zijn uitgevallen en we denken dat dit komt omdat zij consequent de blog zijn blijven bijhouden, de anderen deden dit ook, maar op freelance basis! Ook hebben we statistisch berekend dat het Voragen gen het betere gen is, omdat 50% van de Voragens die mee zijn nog recht staan vanaf het begin, tegenover 40% van de Kreutzen (en verderop lees je hoe dit percentage keldert naar 20%). Terwijl het overgebleven deel van de groep de ochtend wachtend doorbrachten op het tuinterras, gingen een paar anderen nog oefeningen doen op het dakterras om de tijd te doden.

 

Dag 22 - 02

 

Dag 22 - 07

 

Dag 22 - 04

 

Dag 22 - 05

Dag 22 - 03

 

Tijdens de lunch bedankten we Chitra en Samir voor hun goede zorgen en daarna wachtten we rustig verder totdat het tijd was om te vertrekken richting vliegveld. In de tussentijd leerden we Sameer en Chitra nog het spelletje Yahtzee. Chitra snapte er niet veel van en rolde de dobbelstenen en wachtte dan braaf op instructies van anderen. Sameer nam zijn tijd bij elke beurt en liet zich niet opjagen door wij ongeduldige Nederlanders

 

 

Dag 22 - 06

 

Terwijl we gisteravond in de tuin van het hotel zaten, kwamen we aan de praat met een vader en zoon uit Gent, die een lange trekkingstocht gemaakt hadden. Net als ons waren dit hun laatste dagen im Nepal. Zij vertelden dat ze op de heenreis een tussenlanding hadden gemaakt in Istanbul en daar net een half uur weg waren toen de aanslag werd gepleegd. Ze waren erg dankbaar dat ze de dans waren ontsprongen. Zo zie je maar weer hoe het in het leven kan lopen. De ober vertelde dat in Nepal niemand bang is dat IS daar aanslagen zal plegen, omdat Nepal op geen enkele wijze verbonden is met de Islamitische wereld. De ober wist ook alles te vertellen over onze nederlandse voetballers. Dat laatste was trouwens in Kathmandu ook het geval. Ook daar kende een ober de namen van onze voetballers. Schijnbaar zijn ze erg te spreken over hen.

 

Dag 22 - 08

 

Dag 22 - 09

 

Dag 22 - 10


Rond 15:30 uur was het zover en verzamelden we iedereen voor vertrek. Van onze zieken waren Madelon en Stephan weer redelijk op de been, maar Silvester en Valerie waren toch wel onze zorgenkindjes. We hadden allemaal erg met hen te doen dat ze onder deze omstandigheden moesten gaan reizen, maar er was niets aan te doen. In de bus zongen we met zijn allen en keken we met weemoed uit de ramen naar het voorbij trekkend landschap, de mensen, het verkeer en alles wat we onderweg tegenkwamen. Het was een vreemde gewaarwording en het is bijna niet te beseffen dat we nu terug naar huis gaan en dit alles achterlaten. Niet dat we niet naar huis willen, maar we hebben het hier samen zo fijn gehad. We waren een (h)echt team dat zo op elkaar ingespeeld was dat het zo voor altijd had mogen blijven. Natuurlijk weten we dat dit niet reëel is en dat ieder van ons nu hetgeen hij of zij heeft geleerd en ervaren, mag gaan uitademen in het dagdagelijkse leven.
Toen we op het vliegveld aan kwamen, kwamen daar precies op tijd ook Indira met Munu aanrijden op de scooter. Zij gaven aan ons als afscheid ieder een sjaal cadeau en toen was het tijd om afscheid te nemen van Sameer en Chitra.

 

Dag 22 - 11


Op het vliegveld trok Silvester erg wit weg en vroeg Vivian bij het inchecken of hij als eerste door mocht zodat hij kon gaan zitten. Een oplettende Etihad medewerker vroeg of hij ziek was en wij beaamde dat. We probeerden zijn zorgen weg te wuiven onder het mom dat wij bijna allemaal ziek waren geweest de afgelopen weken in Nepal, maar daar kwamen we niet mee weg. De man stond erop dat er een dokter kwam kijken en als die geen groen licht gaf, was er geen sprake van dat Silvester het vliegtuig in ging. Terwijl de rest van de groep in de rij stond om in te checken, werden we met Silvester aan de kant gezet. Hij braakte in een zakje en zei een beetje overmoedig daarna: "ik voel me al weer beter!". Hij zag zijn geest al kruipen, hij wilde onder geen beding daar blijven.
De rest van de groep stond ook op scherp en verzamelden spullen die de zieken nog nodig konden hebben. De dokter, die er "zo" zou zijn, was er nog steeds niet. Mattie kwam al aangelopen met een tweede zieke; Valerie, die bijna in elkaar zakte van ellende. Ze had alle moeite om niet flauw te vallen. Op het moment dat de dokter eindelijk kwam, op aandringen van Fleur, zaten er twee patiënten op haar te wachten. Ze meette de bloeddruk en die was bij beiden laag, maar vooral bij Valerie zo zorgwekkend dat ze niet mocht reizen. Silvester kregen we nog het vliegtuig ingepraat maar Valerie niet. Gelukkig hadden we ondertussen al contact met Albert en die wees ons vanuit Nederland de weg en belde Indira dat ze naar het vliegveld moest komen. Van te voren had Vivian al kort gesloten dat zij hoe dan ook bij Valerie en/of Silvester zou blijven en de rest verder zou gaan. Dat was wel even slikken voor iedereen, maar zo gezegd zo gedaan. Fleur nam Silvester onder haar hoede en checkte met hem in. Eerder had een Belgisch meisje al medicatie aangeboden om Valerie en Silvester te helpen, ook nu stond ze bij Fleur en Silvester en vroeg wat ze nog voor ons kon betekenen. Ze studeerde net als Fleur ook geneeskunde in Leuven en haar broertje, die ook daar was, zat zelfs bij Fleur in het jaar. Zo zie je maar dat de wereld klein is.
Valerie en Vivian gingen ondertussen samen met de dokter naar een medische post. Daar ontmoette ze even later Indira en Sameer. Valerie kreeg meteen een infuus om haar bloeddruk op peil te krijgen en ineens gloorde er weer licht aan de horizon en zagen we een kans om toch nog in het vliegtuig te komen. Vivian had verteld dat er drie verpleegkundigen mee waren en een arts in opleiding en voordat we het goed en wel in de gaten hadden, hoefde het ziekenhuis niet meer als de bloeddruk tenminste bijgetrokken was voor 19:00 uur. Vivian moest al gaan inchecken. Aan de balie ontstond er heel wat commotie, maar dezelfde man die ons van te voren naar de dokter had gestuurd ontfermde zich over haar. Ondanks dat er zes man bijgehaald werden, zei ze dat ze pas incheckte als Valerie bij haar was en hield voet bij stuk. De man verzekerde haar dat het in orde kwam en zei zij dat ze hem vertrouwde en dat hij moest zorgen dat ze samen in dat vliegtuig kwamen! Hij deed zich alle moeite en zei dat hij het voor haar zou regelen en zou zorgen dat ze in dat vliegtuig kwam als de dokter Valerie ook toestemming gaf. En zodoende regelde hij ook nog twee businessplaatsen voor haar en Valerie en droeg hij hun over aan een stewardess die hij kende. Zij was op de hoogte van Valeries toestand, maar voor de rest moesten we geen slapende honden wakker maken en dat deden we natuurlijk ook niet. We waren veel te blij dat we samen met de anderen naar huis konden gaan. Onze reddende engel kwam ons nog goede dag zeggen in het vliegtuig en vertelde dat hij pas in Amsterdam was geweest. Of hij ook onze nederlandse voetballers bij naam kende, zijn we vergeten te vragen in de hectiek. Dankbaar zaten de twee even later in het "pluche" en werden verwend op de business suites! Zo zie je maar weer; voordat je het weet is het tij gekeerd en ziet alles er ineens heel anders uit. Valerie viel na het opstijgen in slaap en Vivian genoot van wat haar onverwachts te beurt viel.

 

Dag 22 - 12

 

Dag 22 - 13


Tegelijkertijd in de economy class zat de rest van de groep ook klaar voor vertrek. De piloot kondigde aan dat het opstijgen nogal een "bumpy ride" kon worden. Toen het vliegtuig net opsteeg, maakte het voor Loekes maag een nogal vervelende wendig en ze moest braken. In het zakje wat we in haast tevoorschijn moesten toveren zat een gaatje, waardoor het erdoorheen liep. Maar gelukkig ontfermde Janneke zich over Loeke. De stewardessen konden pas na vijftien minuten komen helpen omdat we aan het opstijgen waren.

Loeke mocht samen met iemand achterin gaan zitten, zodat de stewardessen konden opruimen.
Nu zijn we aangekomen in Abu Dhabi en moeten we een nacht op het vliegveld doorbrengen. Voor ons lichaam is het drie uur `s nachts en zijn we voor nu blij dat we op vaste bodem staan om bij te komen. Zo zie je maar; de laatste loodjes wegen het zwaarst.

Maar we laten ons niet kisten en komen wel thuis!

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Zoeken