Bezinning in de Advent 2011

IMG_8924_Small

Elke week zal Kapelaan Blom ons hier een korte bezinning aanrijken voor de adventszondag / -week die voor ons ligt.
We wensen u een bezinnelijke en goede tijd. 

 


 

moeder_met_kindEen kindje klein en kwetsbaar

Stel je eens voor: je bent op een verjaardag en er komt een moeder binnen met op haar schoot… een pasgeboren baby. Meteen gaat alle aandacht naar het kind! Ze willen het aanraken, even vasthouden, geluidjes tegen maken. Het kindje staat in het middelpunt van de belangstelling. Elk kind heeft iets vertederends, iets ontwapenend. Het is onschuldig en kwetsbaar en totaal afhankelijk van anderen. Een pasgeboren baby maakt iets in ons los en beroert ons!
Dit weekend horen we in het Evangelie de belangrijke boodschap die de engel Gabriël aan Maria komt brengen: ´Vrees niet Maria, want gij hebt genade gevonden bij God. Zie, gij zult zwanger worden en een zoon ter wereld brengen en gij moet Hem de naam Jezus geven.´ Het is bijna kerstmis wanneer we de geboorte van dat Kind gaan vieren! Hoe is het toch mogelijk dat God de Schepper die alles gemaakt heeft en in stand houdt, ervoor kiest om mens te worden en als een kleine baby op aarde in een voerbak geboren te willen worden?? We hebben een God die ons heel dichtbij wil zijn. Een God die met ons wil delen: ons verdriet, onze zorgen en pijnen. Een God die wil goed maken wat de mens verkeerd heeft gedaan door zich af te wenden van zijn Schepper.
Hij komt en Hij is onze Verlosser! De dichtst mogelijke manier van God om bij de mens te komen is door zelf mens te worden en als een baby onder ons te verschijnen, onschuldig en kwetsbaar en totaal afhankelijk van anderen. Hij wil aangeraakt worden; zijn liefde wil tastbaar zijn voor ons. Met kerstmis vieren we elk jaar weer opnieuw die grote gebeurtenis dat God naar ons toekomt in zijn Zoon Jezus Christus. Opnieuw mag het kind in de kerststal ons vertederen zodat we opnieuw mogen beseffen: God heeft zich klein gemaakt om heel dicht bij ons te willen zijn, bij ieder van ons persoonlijk. Laten we opnieuw geraakt worden door die grote liefde van God voor ons. In die laatste week voor kerstmis mogen we daarover nadenken en bidden: dat God geboren is voor jou en dat Hij dat opnieuw wil doen in de harten van iedereen, als een Vader die er wil zijn voor zijn kinderen.

 


 

Wie ben ik ?

man_met_spiegelWat ons mensen, denk ik, veel bezig houdt is de vraag: ‘wie ben ik?’. Hoe kijk ik tegen mezelf aan? Of misschien nog wel belangrijker: ‘hoe kijken andere mensen tegen mij aan?’ Veel mensen, en daar reken ik mezelf zeker ook bij, laten zich vaak leiden door de gedachte: ‘hoe kijken anderen mensen naar mij?’ En dat begint al met hoe we ons kleden. Vinden andere mensen dat ik er goed bij loop. Of wanneer we iets gedaan hebben. Iets hebben voorgedragen bij een gelegenheid, of een feest georganiseerd. Of op het werk een bepaald project begeleid. Hoe vinden anderen om mij heen hoe ik het gedaan heb. En als je merkt dat mensen tevreden waren, dan voel je je goed. Maar als je merkt dat mensen niet zo tevreden waren, voel je onzeker.
Natuurlijk is dit niet onbelangrijk! Als je je niks van andere mensen zou aantrekken en maar gewoon zou handelen naar eigen inzicht, dan doe je alleen maar je eigen wil en heb je geen oog voor de ander. Wij mensen mogen elkaar corrigeren om te helpen. ‘Ik zou het zo doen.’ of ‘denk daar eens aan.’ Zo worden we gedragen en ondersteund. We hebben elkaar nodig. Maar aan de andere kant is het ook de kunst om ons niet te veel te laten leiden wat anderen vinden of wat anderen over ons denken. Ik denk dat het belangrijk is om uiteindelijk de vraag te stellen: ‘hoe kijkt God naar ons’, Wellicht een vraag waar niet zo’n makkelijk antwoord op te vinden is.
Misschien dat het Evangelie van zondag ons kan helpen. Johannes krijgt de vraag voorgeschoteld: ‘wie ben jij?’ Ben jij de profeet? Ben jij Elia? Ben jij de Messias, die wij verwachten? Johannes laat zich niet leiden door hoe andere mensen tegen hem aankijken of wat ze van hem verwachtte. Hij houdt vast aan de boodschap waartoe hij zich geroepen weet. Hij zegt: ‘Ik ben de Messias niet. Ik ben niet het licht maar ik getuig van het Licht. Jezus is het Licht dat schijnt in de duisternis en Hij komt na mij.’ Johannes is de wegbereider die de mensen naar Jezus wijst. Hij wijst niet naar zichzelf, maar naar Hem om wie het gaat: Jezus de Messias.
Het is de opdracht van Jezus die we terughoren in de eerste lezing en die voorspeld is door de profeet Jesaja: ‘om aan de armen de blijde boodschap te brengen, om te genezen wier hart gebroken is, om gevangenen vrijlating te schenken’ Mogen wij zoals die Johannes de Doper zijn. De vraag ‘wie zijn wij’ beantwoorden we door te kijken hoe God naar ons kijkt. Onze echte identiteit ligt in het besef dat wij bij Jezus horen, dat wij de geliefde kinderen van God zijn en dat God als een Vader naar ons omziet en ons nooit in de steek laat. Mogen wij, zoals Johannes de Doper, andere mensen de weg wijzen naar Jezus doormiddel van ons spreken en doen. Dan laten we zien wie we echt zijn! Mensen die bij Jezus willen horen.

 


 

wegwijzerWegwijzer

Kinderen houden van verrassingen. Toen ik nog klein was hadden we eens een verrassingsuitje; ik mocht niet weten waar we heen gingen. Maar onderweg gaf ik mijn ogen goed de kost! Kijkend naar de wegwijzers probeerde ik te achterhalen waar we heen gingen. Op een gegeven moment drong het tot me door. Telkens bij het bordje ‘ausfahrt’ sloegen we af. Daar gingen we dus naar toe!! Nou ja, in ieder geval kwamen we aan in Phantasialand, een pretpark in Duitsland.
Dit weekend in het Evangelie staat de profeet Johannes de Doper centraal. Je mag hem zien als de verbindende profeet tussen het Oude en het Nieuwe Testament. Hij is de laatste profeet voordat Jezus in het openbaar treedt. Als je je een beeld probeert te vormen van die Johannes, dan moet hij een fascinerende man zijn geweest. Hij was gekleed in kamelenhaar, at wilde honing en sprinkhanen. En hoewel hij soms ferme taal sprak, kwamen veel mensen naar hem luisteren, want ‘heel de landstreek Judea en al de inwoners van Jeruzalem trokken naar hem uit.’ Zo horen we in het Evangelie. Ja, zelfs koning Herodes die hem later zal laten onthoofden kwam graag naar hem luisteren. Johannes wist de mensen aan te spreken en te wijzen op hun tekortkomingen. Ze kwamen naar hem toe en lieten zich dopen terwijl ze hun zonden beleden. Maar hoeveel succes Johannes ook mocht hebben, hij had een duidelijke boodschap: het gaat niet om mij, maar om Degene die na mij komt!
Johannes is de profeet over wie we in de eerste lezing horen uit de profeet Jesaja: ‘Zie, ik zend mijn bode voor u uit die voor u de weg zal banen; een stem van iemand die roept in de woestijn: bereidt de weg van de Heer, maakt zijn paden recht.’ Johannes bereidt de mensen voor op de komst van Jezus. Hij verwijst naar Hem die na hem komt en die sterker is. Johannes is een wegwijzer voor de mensen en dat heeft alles te maken met de Adventstijd. Zoals Johannes de Doper de mensen voorbereidt op de komst van Jezus; zo mogen ook wij ons voorbereiden op de komst van Jezus met kerstmis. En Johannes de Doper wil ons de weg wijzen naar Hem!

Maar met Johannes mogen wij ook een wegwijzer zijn. Het is u vast en zeker wel opgevallen dat wegwijzers zich daar bevinden wanneer de weg uitkomt op een kruising of een splitsing; daar waar je een keuze moet maken welke kant je opgaat. Durf andere mensen de weg te wijzen naar Jezus. We willen graag dat onze familie, vrienden en bekenden wat meer geloof zouden hebben en wat vaker naar de kerk gaan. Iemand overtuigen en een bepaalde kant opduwen werkt nooit. Het enige wat wij kunnen doen, is vanuit onze verbondenheid met Onze Lieve Heer een wegwijzer te zijn voor anderen. En dat hoeven we niet alleen te doen met woorden maar ook met ons manier van leven. Het is aan ons leven dat anderen zouden moeten zien dat we bij Jezus horen en dat ons dat gelukkig maakt.
Onze Lieve Heer heeft getuigen nodig. Overtuigen hoeft niet. Wel getuigen en dat mag overtuigend zijn! Een wegwijzer zijn die andere mensen de weg wijst naar Jezus Christus.

 


 

kerstkalenderLicht in ons leven

Kent u ze nog? De kerstkalender? Toen ik kind was vond ik zo’n kalender helemaal geweldig! Helaas mocht ik er maar één hebben, want als het aan mij lag… Elke morgen in alle vroegte het bed uit om snel naar beneden te rennen om weer een deurtje open te maken. Een chocolaatje om de dag mee te beginnen. En wat moest ik me inhouden om niet meteen alle deurtjes te openen! Dat mocht natuurlijk niet. Het was immers nog geen kerstmis, want met kerstmis mocht het grootste deurtje open en daar wachtte je dan het grootste chocolaatje.

Kerstmis een feest om naar toe te leven, om stap voor stap naar toe groeien. Daar mogen we de tijd voor nemen. Niet in een keer alle deurtjes openen maar de tijd nemen om goed voorbereid te zijn op dat mooie feest. Die tijd is nu aangebroken: de adventstijd. Vergelijkbaar met de kerstkalender is natuurlijk de adventskrans. Ik geef toe, minder spannend, vooral voor de kinderen, maar omgeven met een prachtige symboliek. De eerste kaars hebben we afgelopen weekend mogen aansteken. Het eerste lichtje brandt en we zijn op weg naar het grote Licht dat schijnt in de duisternis. Het is de Christus die heeft gezegd: ‘Ik ben het Licht van de wereld.’ Met kerstmis vieren 
we de geboorte van Gods Zoon die voor ons het Licht wil zijn dat schijnt in ons leven.

Hoe zit het met dat Licht in ons leven? Laten we een plek vrij waar Hij geboren kan worden? Laten we ons leiden door Hem die als een licht schijnt op ons levenspad? Geven wij dat Licht op onze beurt door aan de mensen om ons heen? Overwegingen die passen bij een goede voorbereiding op kerstmis. Het Evangelie van afgelopen weekend; misschien een beetje moeilijk. Aan kinderen heb ik het weleens zo horen uitleggen:

Moeder gaat werken en zegt tegen haar kinderen: ‘Ik rond 17:00 uur weer thuis. Ik wil graag dat jullie dan jullie kamers hebben opgeruimd.’ Zodra moeder van huis is, denken de kinderen: ‘We hebben nog alle tijd, dat opruimen komt later wel.’ Ze gaan spelen en maken ondertussen nog meer rommel dan er al was. En plotseling komt moeder thuis! Niet om 17:00 uur maar al om 15:00 uur. Ze is eerder klaar met werken!

Het Evangelie roept ons op om waakzaam te zijn. Zijn wij ten allen tijden bereid om het Licht in ons leven te ontvangen? Om Gods Zoon in ons hart geboren te laten worden? Om dat te kunnen doen mag er geen rommel zijn zodat er voor Hem geen plaats is in de herberg.

We laten geen rommel achter wanneer we opnieuw een licht werpen op ons leven van elke dag. Durf naar je medemens om te zien, vooral diegenen die je eerst niet het licht in de ogen gegund hebt. Opnieuw vergeving schenken daar waar wij tekortgeschoten zijn naar anderen. We mogen opnieuw beginnen. En als we vandaag nog beginnen in ons gebedsleven, opnieuw God te vragen ons leven te leiden en proberen een licht te zijn voor de mensen om ons heen, dan ben ik ervan overtuigd dat kerstmis een prachtig feest wordt.

Weest waakzaam! Laat dat licht van ons geloof en de inzet voor de naastenliefde niet uitdoven. Al begint het met een waakvlammetje. Hoe meer kaarsen er gaan branden van de adventskrans, hoe meer licht er gaat schijnen en de vreugde van kerst dichterbij komt. Ik wens jullie allemaal een mooie voorbereiding op dat grote feest waarin we vieren dat God mens wordt. Hij wil het Licht in ons leven zijn dat schijnt in de duisternis!


De Adventskrans

IMG_8481_Small

In de advent hangt er altijd zo een ronde krans van groen in de kerk met 4 kaarsen erop.
Vraagt u zich nu af: Wat doet dat ding daar eigenlijk ? Dan hebben we hier voor u het antwoord op de vraag.

Of zou u er een op uw desktop willen hebben. Hier is er een te krijgen.

Zoeken