Parochienieuws juli 2010

Waarheen leidt de weg…

Deze titel uit het bekende gelijknamige lied, gezongen door Mieke Telkamp, is niets nieuws. In het sprookje “Alice in Wonderland”, geschreven in de 19de eeuw, vraagt Alice dit aan de kat Cheshire. Deze kat met als bijnaam “de grijzende” beschikt over bijzondere, eigenlijk bovennatuurlijke kwaliteiten. Het dier kan zomaar komen en gaan, in lucht opgaan. Aan dit dier vraagt het meisje: “Kun je me zeggen welke weg ik moet inslaan?” Ze krijgt als antwoord:”Dat ligt in grote mate eraan, waar je naar toe wilt”. “Och, dat is me eigenlijk om het even”, reageert het meisje. “Dan is het ook niet van belang welke weg je bewandelt”.

 

Misschien kent u wel momenten waarop je gevoelsmatig “anders” onderweg bent dan gewoonlijk. Meestal ligt dat aan iets dat is voorgevallen, een bericht dat je bereikte.
Wanneer je in de vroege morgen hoorde dat je vader overleden is, loop je toch met een ander gevoel door de straten voor een boodschapje, dan wanneer je weet dat je zoon uit Australië belde dat hij vader is geworden. Wie het eindexamen gehaald heeft, voelt zich opgelucht en loopt met die vreugde rond, welke je op dat moment nog met niemand echt kunt delen. Wie telefoon kreeg van school, dat het niet is gelukt met dat examen, kent een andere tred.

Wie met een geluksgevoel wandelt, kan veel hebben. Als dat ontbreekt, is iemand snel uit zijn of haar evenwicht gebracht. Wie zich bemint weet, een warm thuisfront heeft, zal meer aan kunnen ten opzichte van de mens die dat niet heeft. Niet dat we dat niet willen, maar toch. Wie iets moois in het vooruitzicht heeft, staat ook sterker en makkelijk in zijn of haar schoenen. Als je niets zinvols vóór je hebt, iets waarop je je kunt verheugen, kan het elan om iets te willen en te doen danig getemperd worden.

Dat is toch voor veel mensen de vreugde van vakantiedagen, iets in het vooruitzicht te hebben. Oranjegekte duurt zolang er een wereldkampioenschap er nog in zit. En zo kennen we een avondje uit, een bedrijfsfeest, verjaardagen, Sinterklaas en Kerstmis en tal van andere zaken waarover men zich wil verblijden.

Hoezeer we nood hebben aan een ander leert ons het op weg zijn. Kijkt u maar eens op welke mogelijke en onmogelijke momenten de mobieltjes afgaan, mensen sms’en en hoe populair twitteren is, een van de nieuwe kanalen om ´zich mee te delen´. De mens hongert naar contact, naar samen zijn, zich bemint en gekend weten.
 
Geloven is geen kwestie van ´het instituut´ aanhangen met zijn leer en alle daarmee verbonden regels en verplichtingen. Geloven is een weten dat God met je meetrekt, dat je de tijd gebruikt om er ook Zijn tijd van te maken, zodat je altijd je geborgen weet, in goede en in kwade dagen, in armoede en in rijkdom, in ziekte en gezondheid. Hoe zingt hét legioen ook weer massaal: “You never walk alone” Meer nog, je hebt zelfs een doel gekregen: thuiskomen.
 
Ik nodig u zulk een gelovig vertrouwen op te bouwen.
Hartelijke groet, deken Th. v. Galen 

 

Zoeken