Parochienieuws tot 19 December 2010

Goddank….in verwachting!

 

Het zou zo maar een uitspraak kunnen zijn van een stel dat de hoop op ouderschap al had opgegeven. Maar het kan evenzeer gelden voor mensen die opeens weer een lichtpuntje zien voor hun levensweg. Want als donkere wolken zich boven je samenpakken en niets of niemand lijkt nog zin te kunnen geven aan je leven, is het geweldig als er weer iets zinvols, iets moois, iets van betekenis voor de deur staat.

Als je zaak strop lijdt door welke omstandigheden dan ook en klanten lijken weer terug te keren….maar ook als je zoon of dochter niet meer thuis wilde komen en dan toch tekenen duidelijk maken dat er weer een hereniging plaats vindt… en tussen beide genoemde grote probleemvelden schuilen vele kleinere. Iemand die je weer goedendag zegt, een gunstige uitslag rond een zieke poes, om maar iets te noemen waar mensen echt over kunnen inzitten.

Wij allen hebben een lichtpuntje zó nodig! Zeker als het duistert!

In zijn boek “ Niets meer te wensen en toch niet gelukkig” schrijft de rabbijn Kushner over de zin van het leven.

Hij stelt de vraag: als er in het bos een boom valt en geen enkel oor hoort het, maakt zo’n boom dan geluid? In deze vraag komt de diepste angst van de mens naar buiten…dat er geen ontvanger is. D.w.z. dat er géén hoorder, géén toeschouwer is, niemand die naar je kijkt of die het interesseert wat je overkomt.

Het dagelijkse leven leert ons deze waarheid met grote regelmaat en dringende intensiteit, dat we dingen pas echt de moeite waard vinden wanneer we het met íemand kunnen delen.

Dat er iemand op je wacht, naar je toekomt of ook omgekeerd: dat je naar iemand toe kunt gaan. Je verhaal wil je kwijt, je verdriet maar ook je vreugde.

En dat is wederzijds: Een kind gaat met zijn rapport naar zijn ouders en naar opa en oma…en die zijn blij als kind of kleinkind komt…ook als het niet altijd dikke tienen zijn…

Wie alleen voor zichzelf moet koken en de maaltijd in eenzaamheid nuttigt, weet dat dit best een opgave kan zijn. Als het koken ook voor een ander is, met wie je samen eet, is het doorgaans toch veel aangenamer.

Soms zou iemand willen huilen, maar waarom doe ik het als toch niemand het verdriet ziet?

De ander trekt mij uit mijn stilte, uit mijn isolement, vult mijn ikje aan en geeft zin aan het bestaan. Daarom gaan we op weg om een partner te vinden, zijn we blij met kinderen(ook al is dat wel eens een opgave), met vrienden. Wat is het leven indien je alles hebt wat met geld gekocht kan worden, maar er is niemand die om je geeft?

Gaan we niet daarom op pad? Gaat niet menig alleenstaande even de straat op om gezien te worden en herkend door iemand die je even goedendag zegt?

Het wordt weer Advent. De kerk drukt in deze 4 weken de verwachting uit, welke onze ogen richten op de Komende. Jezus wil Gods antwoord zijn op die diepste vraag naar de zin van alle bestaan. En dat is: Er is een God die als een Vader van je houdt, die op je wacht en alles met je deelt. De tijd, en straks zelfs de eeuwigheid.

Heerlijk als je in blijde verwachting kunt zijn.

Laten we echter ook kijken dat we niet alleen blij zijn met God die naar ons kijkt, maar dat we ook naar anderen kijken die ons nodig hebben.

Hartelijke groet, deken Th. v. Galen

 

Zoeken