Parochienieuws 3 september - 1 oktober 2016

 

Vakantie voorbij, samen vooruit

​De vakantie is weer voorbij, ik hoop dat iedereen een goede tijd heeft gehad: van ontspanning, bezinning, andere lucht en klimaat, nieuwe indrukken. Met al deze ervaringen gaan we weer vooruit. Ook voor wie niet op vakantie is geweest is het waarschijnlijk fijn, dat dierbaren met hun foto's en verhalen weer terug zijn en dat het leven van elke dag weer z'n draai vindt.

Zelf mocht ik er ook even een weekje tussenuit, dat heeft goed gedaan om de eerste indrukken te verwerken en te plaatsen. Overal ervaar ik enorme hartelijkheid en welkom, gelukkig vaak (niet altijd!) ook veel begrip dat ik niet alles kan weten en dat ik niet overal tegelijk mag zijn.

Naast alle organisatorische zaken waren er ook al diverse contacten waar het over de echte zaken van het leven ging: doopouders, bruidsparen en helaas ook al enkele uitvaarten. Daarin merk ik telkens weer hoe kostbaar het is dat je als priester zo ongelooflijk dicht bij het privéleven van mensen mag staan en zo teken van Gods liefde mag zijn. Voor een uitvaart voel je je klein als iemand bespreekt, of een moeilijke kwestie wel of niet naar voren gebracht kan worden, en zo ja: op welke manier. Daar mag je dan over meedenken en meevoelen... om zowel de mooie als de moeilijke kanten van het leven samen te laten komen in een respectvolle viering en neer te leggen in Gods hand. Dat is maar één van de voorbeelden, maar zo zijn er al veel momenten waarop ik ervaar dat ik van betekenis mag zijn.

Tegelijkertijd voel ik ook dat het lastig is om op een priester af te stappen, die onbekend is. Ik zou zeggen: aarzel niet. Ik probeer bij zoveel mogelijk gelegenheden aan te sluiten, van opening Cultura Nova tot de Parade in Brunssum tot Parc City Live, van een zaterdagavondje bij Bijsmans Next Door tot de opening van de Dies van de Open Universiteit, van een gesprekje met jongeren op het Schelmenhofje tot de biecht op de zaterdagmiddag in de Pancratius. Zijn dat de goede momenten en doe ik daar goed aan? Wie zal het zeggen... in mijn niet-weten probeer ik het en ik hoop dat deze stappen van mijn kant worden gewaardeerd.

Eind september mag ik vieren dat ik nog net geen 50 word. Daarom zal ik de Missen van zondag 25 september opdragen uit dankbaarheid. Ik hoop dat we in het nieuwe levensjaar de drempel naar elkaar nog verder kunnen verlagen. Daarom zal zondag 25 september na de Mis tot uiterlijk 17:00 uur "open huis" zijn op de pastorie, Pancratiusstraat 41, waar we elkaar informeel kunnen ontmoeten. Ik zal me niet de hele tijd met koffie en thee bezighouden, zoals ik op veel verjaardagen de jarige druk bezig en dus onaanspreekbaar zie: we regelen het dan met elkaar. Wie dit aardig vindt: breng niets mee, want u komt dan niet met lege handen maar met open handen. En als het huis te klein is, zijn er pleinen genoeg in de buurt.

Van harte alle goeds en veel zegen!

Uw pastoor en deken,

Hans Bouman

 

5e werk van barmhartigheid - De zieken bijstaan

Paus Franciscus staat in de voetsporen van Franciscus van Assisi. 'Ik wil een arme Kerk voor de armen', was een van zijn eerste uitspraken. In het bijzonder zet deze paus zich in woord én in daad in voor de armen, de zieken, degenen die niet meetellen. Hij heeft de Kerk eens beschreven als een veldhospitaal: 'Het is een voorname taak van barmhartigheid voor iedereen om mensen nabij te zijn in tijden van nood en ellende. Wij zijn geroepen om personen te zijn die harten van de mensen kunnen raken; die in staat zijn samen met hen dwars door de nacht heen te stappen, die in dialoog kunnen gaan en die tevens kunnen afdalen in die nacht of duisternis zonder zichzelf te verliezen.'

Allereerst mogen wij beseffen dat wij genezing nodig hebben. De Kerk wil een veldhospitaal zijn; door het ontvangen van sacrament en woord ontvangen we Gods liefde door zijn nabijheid. God wil de Geneesheer zijn waarbij het medicijn de liefde is. Op onze beurt zijn wij geroepen om op deze wijze 'kerk te zijn voor een ander', ongeacht religie of wat dan ook. Ieder mens is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis. Dat wij, in Gods Naam, mensen concreet nabij mogen zijn, door het medicijn te geven dat God wil schenken aan deze wereld via ons: de liefde.

Barmhartige groet,

Kapelaan Rick Blom.

 

Wie heeft genezing nodig?

Ik denk dat we allemaal genezing nodig hebben! Vorige week mocht ik als ka(m)pelaan mee op meidenkamp; een kamp georganiseerd door het bisdom van 12-17 jaar. Eén van de momenten is het biechten. En daar wil ik toch graag iets over kwijt. Helaas heeft het 'biechten' geen goede reputatie. Vroeger moest je en ik vermoed dat men, vaak terecht, een aversie heeft gekregen van dit sacrament. Maar het kan zo mooi zijn!

 

Zoeken