Parochienieuws 30 januari - 27 februari 2016

 

De Parochie, een levend Evangelie

 

Verrast door heftig, maar niet al te lang durend lichamelijk ongemak, kon ik de geplande aankondiging van mijn vertrek niet zelf doen. Dank aan de collega priesters die dit in mijn/onze parochiekerken op dezelfde dag voor hun rekening namen. Het ziekenhuisverblijf bood mij de gelegenheid om mijn voorbije periode in parochies en dekenaat  eens op afstand te bekijken. Aangenaam geraakt werd ik door het beeld, dat ik al die priesterjaren - zeker ook de vele intensieve in het dekenaat Heerlen - me heb mogen bewegen in een panorama waar altijd en overal, in vele omstandigheden ik midden in het evangelie stond.

Doorgaans hoort menig kerkganger een evangelie tekst aan en wacht mogelijk nog meer op de preek. Terwijl het beeld waarin we Jezus optreden zien, zich elke dag om ons heen ontplooit. Om eens wat te noemen: net als Hij kennen we woestijnperioden, kwestie van taai volhouden. Maar evenzeer klinkt er wel eens het Hosanna van Palmzondag. Er staan mensen op die als de oude Hanna en Simeon zich trouw in de kerk bevinden, biddend, voor het heil dat ze verwachten voor hun dierbaren. Je ontmoet Maria Magdalena’s, die na een diepe bekering zich helemaal tot Christus bekennen. Ook staan er melaatsen langs de weg, die je helpt en waarvan er zoals in het evangelie 10 % dankbaar zich toont. De anderen verdwijnen geruisloos wanneer ze je nodig hadden voor een dienst en zie je daarna niet meer terug. Uit onverwachte hoek tref je mensen die je aanspreekt en die als ware apostelen mee op weg gaan. Ze luisteren en willen groeien om een zending op te pakken. Geweldig gewoon. Je komt Judas evenzeer tegen, die zich alleen bekommert om zijn eigen beurs en zijn meester verraad. Je trekt op met schijnheiligen en wordt geraakt door mensen die uit eigen middelen voor jouw en je kerk zorgen. Je komt de duivel tegen, die eerst komt slijmen en vervolgens, bij weerstand,  zijn mond niet meer kan openen dan alleen nog kan schreeuwen: wat hebt u met ons te maken! En ook die heeft zijn instrumenten om het kwaad in te laten stromen bij mensen die onschuldig misleid worden. Je hoopt dat mensen zich verzamelen en laat ze zitten in groepjes (lees: parochies), om zich te voeden met het brood dat Hij ons reikt. En je bent blij dat je instrument van Hem mag zijn. Mensen die door hun omgeving veroordeeld worden, zoals de overspelige vrouw, kun je redden uit de handen van hypocriete beklagers, die zelf ook een belast geweten hebben. Je mag mensen bevrijden van hun zonden maar je moet ook durven zeggen tegen personen met een oneerlijke houding (farizeeën): dan zeg ik u evenmin van mijn kant….Op je soms lastige weg van ordening en bestuur, van inzet en zorgen, staan mensen op als Simon van Cyrene, die op tal van vlakken helpen je kruis te dragen. En laat ik niet de Veronica’s onvermeld laten die met hun ‘er – zijn’ verlichting brengen, ongeacht wat mensen van hen zeggen. Je trekt je terug voor rust en bezinning en gebed, zoekt zelfs zoals de Heer regelmatig deed een eenzame plaats om alleen te zijn, en dan zegt iemand: iedereen zoekt u! Daar kun en mag je niet koud voor blijven. U die dit leest, ik zou het evangelie nog lang kunnen citeren en situeren in elke parochie. Daarbij zult u verbaasd staan over alles wat er daar staat 2000 jaar geleden en wat zich opnieuw voltrekt. Er is geen woord van gelogen. Het woord van het Evangelie is altijd actueel onder ons, ook al zien velen dat niet.

Het grote “maar” is er ook. Ook ik ben maar een onvolmaakt bedienaar, weliswaar van goede wil, die niet de pretentie bezat om als Jezus te zijn, volmaakt en heilig. Zijn heilige waardigheid en liefdevolle geduld is ook priesters niet eigen, want ook wij moeten met onze zwakke en zondige kanten leren rekening houden. Ik heb iets goeds mogen doen, en er zijn evenzeer fouten gemaakt, waarvoor het lijden dient om dit uit te boeten.  

Heerlen is echt geen Jerusalem, de Heilige Stad waar Jezus regelmatig heen ging. Toch stootte ik ook op onbegrip. Tegelijk zal ik geheel vreemd aan dit werkgebied niet blijven, waar meer dan een derde van mijn leven werd doorgebracht. Nu de bisschop mij nieuwe weide gronden gegeven heeft, zal ik met plezier me gaan kwijten de zending over mensen die daar Gods zorg en Liefde beleven, zoeken, of nog niet kennen. Dank dat u mij en mijn zus, die voor mij zelf en voor vele mensen intens klaar stond en zorgde, deze tijd gegeven hebt.

Vriendelijke afscheidsgroet,

deken Th. van Galen.

 

Aankondiging van terugtreden van deken op 10 januari

 

“Als het Gilde van de Blaauw Sjuut 6x 11 jaar bestaat, is er reden dit vandaag in de Pancratius te vieren. Jaartallen kunnen aanleidingen zijn om te feesten, of om afscheid te nemen. Voor een bisschop is dat met zijn 75ste. Voor een pastoor of deken staat daar geen jaar voor. Op 7 januari, 31 jaar geleden, werd ik gevraagd om in Gods kerk te dienen als deken. Daarvan heb ik 2 x 11 jaar doorgebracht in Heerlen, en 2x1 maand. Het is een mooie tijd geweest, vol opgaven, enerverend, voldoening gevend, met pijnpunten, tevens ook de tijd van de grote omslag. Nieuwe opgaven en ongebaande wegen vroegen om nieuwe stappen, welke zeker niet vanzelfsprekend waren voor buitenstaanders.

Na mijn hartoperatie ben ik, meen ik, snel en goed hersteld. Toch merkte ik dat ik iets miste aan rek– en spankracht. Een gevoel van tekortschieten bekroop me en werd bevestigd vanuit de leef- en werkomgeving. Op routine kan ik nog een tijdje doorgaan, maar ik had daar geen vrede mee. Parochies en een dekenaat verdienen meer. Dit aan de bisschop voorgelegd hebbende, bood hij me een andere hooivork aan. In gelovig vertrouwen heb ik deze aanvaard en zal komende maand de stap zetten naar het hoogst gelegen kerkdorp van Nederland, waarvan men dit jaar het 1000 jarig bestaan viert. Als God het wil natuurlijk.

Mensen van de Blaauw Sjuut weten dat Spass ook ernstige kanten en inzet kent, en ernstige zaken hebben ook hun goede kanten. In die wetenschap wens ik u alle goeds voorzover we ons niet meer ontmoeten en details over het vertrek leest u in het nieuwe parochieblaadje of op onze website”.

Th. v. Galen

 

Afscheidsviering van de deken

 

De deken heeft er voor gekozen om niet in alle parochies afzonderlijk afscheidsmissen te plannen. In overleg met het federatiebestuur zijn de officiële laatste diensten op 28 februari in de dekenale kerk. Zowel om 10.00 uur als om 11.30 is hij er voor het laatst in zijn benoemingstermijn als celebrant en predikant. Na de laatste mis is er gelegenheid hem uit te zwaaien in het Glaspaleis. Ter sprake brengend of we over een parochiegeschenk moesten nadenken verwijst hij naar het afscheid van zijn voorganger, Mgr. Wiertz. Die vroeg bij zijn afscheid dat mensen – indien ze iets wilden - een bijdrage wilden geven voor de Stichting Zwerfjongeren. Onze deken opteert niets voor zichzelf maar zou een bijdrage voor de Stichting H.O.T. (Hoop Op Toekomst) waarderen. Zijn diaconale hart legde hij ook in deze mede door hem opgerichte stichting, die in de lokale samenleving van Heerlen Zuid en omstreken, aan mensen materiële en immateriële hulp biedt aan mensen die met de huidige zorgverlening tussen wal en schip vallen. Er zal een giften potje zijn bij het vaarwel of u kunt storten op Stichting Hoop op Toekomst: IBAN : NL 69 RABO 0302 4987 45

Het Federatiebestuur

Zoeken