Parochienieuws 30 mei - 4 juli 2015

Een eeuwigdurende relatie

Zo zouden we het “huwelijk”, d.w.z. de onverbreekbare band  met mijn “Ikje toch kunnen noemen. Want met niemand heeft een ieder zulk een intense relatie als met diegene die heel mijn zijn vormgeeft. In het prille begin ben ik me van hem niet zo bewust. Totdat een mens gaandeweg kennis maakt met zijn eigen wensen en willen en dat ook uitdrukt met korte zinnen als: “Ikke hebben” en even later “Wil ik niet”.

In deze innige band komen tal van zaken wisselend aan de orde. Soms ben ik heel tevreden met diegene die ik ben, kijk ik goedkeurend er naar als ik voor de spiegel sta. Zeker wanneer men ook nog een compliment maakt over mijn verschijning, dan fleur ik helemaal op. Dan zijn er ook weer dagen dat we het helemaal met elkaar oneens zijn. Het gemopper is in zulke omstandigheden niet van de lucht. Dan verzuchten we net als de apostel Paulus: waarom doe je toch niet wat ik wil en juist wel hetgeen ik niet wil. Valt mijn ikje tegen, zijn er tal van middelen om hem te plagen. Ik zet hem op dieet, beul hem af met bezoeken aan sportscholen of met gewoon hard werken. Gejaagd door omstandigheden gun ik hem geen rust totdat ik er bij neerval. Tegelijk kennen we ook momenten dat we hem maar gaan verwennen of troosten. Dan gunnen hem iets extra’s, leggen hem rustig in de zon of bij warm weer juist in de schaduw. We zoeken mooie kleding om hem zelfzeker te maken of om gezellig ermee op stap te gaan kiezen we iets passends voor die gelegenheid. Als ik hem goed verzorg dan ben ik ervan doordrongen dat ik hem te vriend wil houden aangezien ik op zijn diensten ben aangewezen. Wordt het hem teveel en toont hij gebrek of zeurt hij over zaken die hij vroeger vanzelfsprekend deed maar nu niet meer kan of wil, dan zoek ik eerst middelen om hem tegemoet te komen. Dan stel ik hem voor aan mijn arts(en), leg zijn gevoel open en bloot bij de apotheek of stel hem gerust met middelen van eenvoudiger aard die overal te krijgen zijn. Moet toch goed zijn voor mijn maatje die mij dag in dag uit, 24 uur per dag en 7 dagen per week, week in week uit begeleidt. Als hij daarop positief reageert ben ik weer helemaal happy omdat “we” het weer goed gedaan hebben. Helemaal spannend wordt het als mijn ikje zich wil verbinden met een ander ikje dat bij hem past. Dagen, maanden, jaren vol vreugde en vrolijkheid breken aan, van verlangen en van genieten, van passie en van dienstbaarheid. Als er geen vuiltje aan de lucht is, leeft mijn ikje tevreden en is er geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt mistroostig of bedroefd te zijn. Echter: als dat ander ikje zich te bazig of zeer afstandelijk en afwijzend opstelt, dan verst-ikje. Dan is mijn ikje geneigd de benen te nemen of bedient dat andere ikje zich van een t-ikje. Mijn ikje koestert immers toch graag enige eigenwaarde en rekent op begrip en respect. Wil geen speelbal zijn van de grillen van “die ander” die eigenzinnig en hardvochtig, blind van haat of door ondank aan “mijn” ikje komt. Dat p-ikje je toch zeker niet zeggen andere ikjes die compassie betuigen.

Dan opeens besef ik dat ik op een dag van alle andere ikjes afscheid nemen moet, en geheel alleen verder moet gaan. Daar h-ikje dan wel eens ferm tegen aan als ikje. Met een beetje een bl-ikje op de eeuwige toekomst legt mijn ikje zich er dan toch eens bij neer, omdat het zijn Heer heeft leren zien, m-ikje op het doel en pr-ikje je door het jasje heen, waarvan ik dacht: dat is mijn ikje.

Vriendelijke groet,

deken Th. v. Galen

 

Verrassend moment

Op 7 juni trekken we vanuit de Pancratius na de mis van 10.00 uur weer met het Allerheiligste naar buiten. Sommige straten lijken daarvoor zeer geschikt, anderen weer minder. Dat is nu eenmaal een feit. Verrassend is telkens weer de respons welke we ervaren. Met een gebaar, of met een teken geven mensen blijk ervan dat ze beseffen dat de Allerhoogste in ons midden is. Dit jaar maken we gebruik van een deel van ons wijk waar niemand ons zal verwachten. Een wijk van stilte en ingetogenheid, waar het leven puur en echt is met een lach en een traan. Waar ontmoetingen blijven plaatsvinden, naar lichaam en naar geest. Waar een geest heerst van eeuwige aanbidding. Zulk een wijk is kostbaar en willen we daarom dit jaar eens met een bezoek vereren om alle bewoners deel te laten krijgen aan die zegenrijke voorbijgang van de Heer des Levens. Dit jaar zien we bovendien dezelfde hemel eens heel anders dankzij de vlijtige handen en intens eraan bestede uren van Marietje. Hoewel het niet altijd goud is dat blinkt, kreeg de hemel daardoor weer een gouden glans, iets dat toch ook past bij Hem die zich daaronder laat zien.

Verrassen blijft paus Franciscus

We weten dat de stemming rond deze paus in de pers heel positief is. Hij toont zich een echte herder die hart heeft voor zijn schapen en weet wat de mens nodig heeft. Nu zegt hij weer zoveel dat natuurlijk men niet alles in onze kranten en journaals kan publiceren als hij weer eens verrassend uit de hoek komt. Zo ontving hij onlangs enkele topclubs met topsporters. Men bracht hem als geschenk weer een shirt mee met daarop zijn naam en rugnummer, waardoor ze hem deelgenoot maken van hun team. Hij ging heel ontspannen en hartelijk met hen om en vertelde by the way, dat hij begreep dat ze met wedstrijden en trainingen met grote regelmaat op zondagmorgen bezet zouden zijn in dienst van sport en prestatie. Vergeet echter niet dat we als gelovigen zondag de eucharistie ook opzoeken en zelf tot een gebed komen. Het is toch weer verrassend dat dit werd gezegd tot deze sportmiljonairs… De zondag vieren is immers ook top - sport

Zoeken