Parochienieuws 3 april - 2 mei 2015

 

Deken, Kapelaans, Kerkbestuur en Vrijwilligers heten u allen een Zalig Pasen!

 

Door Pasen ont – haas - ten?

 

En ja hoor, ook in de reclame probeert men van Pasen een eetfestijn te maken. Het chocolade paashaasje hupt te eenzaam door de rekken, en de eitjes voldoen niet meer. Waren de echte gekookte en gekleurde eieren al niet verrijkt met ook in meervoudige chocolade varianten te krijgen, nu willen ze ons echt zoals met kerstmis aan een paasdiner helpen.

Het lijkt me minder kans van slagen te krijgen. Waarbij het niet weet hebben van het kerkelijk Pasen enerzijds een rol kan spelen dat het niet zo snel kan lukken. Anderzijds mogelijk juist daardoor wel. Want leegte moeten we toch vullen? En wat het hoofd en hart niet meer raakt, kan misschien door de maag.

Het is voor “kerkmensen” helemaal niet zo eenvoudig om zich in deze tijd passend uit te drukken waarover het gaat. Klassieke zinnen als: “De Heer is verrezen, alleluia” spreken niet zo tot de verbeelding. Welke “Heer” zal de eerste vraag zijn. Had men vervolgens dan nog gekozen voor “opgestaan”, kwam de vaak uitgevoerde dagelijkse beweging wel in beeld. Je staat immers op uit een stoel, uit een bed. Velen weten inmiddels dat ook dit simpele bewegen van belang kan zijn, zoals sowieso bewegen helpt om lichamelijk fit te blijven. Wie voldoende beweging zoekt, sterkt bovendien ook nog zijn geestelijk vermogen en blijven we langer “bij de les”. Voor wie gezond is en geen klachten heeft, is dat eenvoudig: zonder nadenken staan ze op. Maar waar heupen, knieën, rug- en beenspieren protesteren, kan dit een hele toer worden, dat even opstaan. Dan moet een mens wel een kruisje zetten door zichzelf en door een pijngrens(je) gaan. Wie dat regelmatig blijft doen, ook als het tegenvalt, kan zomaar tot de ontdekking komen dat het soepeler gaat. Komt dan een lieve bekende op bezoek, krijgt die iemand stralend te horen en te zien: “Kijk eens wat ik kan: helemaal zelf opstaan!”

De uitdrukking: “Een kruisje zetten door jezelf” zegt men makkelijk, maar soms is het voor iemand echt een beetje doodgaan. Wie de moed heeft zich zelf aan te pakken, en lukken er daardoor weer zaken, dan krijgt een mens daar ook veel voldoening van. De eigenwaarde en het zelfbeeld groeit. Met of zonder woorden is men blij met hetgeen men kan. Pillen slikken kan nodig zijn om pijntjes en kwaaltjes te begeleiden. Maar wie zonder kan - en dat lukt wel eens als we volharden - is beter af.

Jezus slikte de bittere pil van verwerping. Geen klacht kwam over zijn lippen. Door samenzweerders valselijk weggehoond en in een schijnproces veroordeeld, voerde men Hem naar de schandelijke kruisdood. Hij zette werkelijk een kruis door zichzelf. En toen kwam Gods antwoord! Hetgeen hij zelf vaker had gezegd tegen doden: “Ik zeg je: sta op”, voltrok zich toen aan Hem. Ook als wij niet zo trouw meer zijn aan de Heer van het leven, God kan niet ontrouw zijn aan de mens die Hij liefheeft. Raak je daar eenmaal van doordrongen, dan leert een mens leven op een fundament waardoor je je “gedragen” weet. Dan komt er rust in menig rusteloze ziel.

Is dat niet onthaasten? Zalig Pasen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen

 

Paasprogramma in de Pancratius

 

In de omliggende kerken combineren we al vaker de diensten door naar elkaar te verwijzen. Door een te smalle liturgische betrokkenheid, is er in menige situatie niet veel meer “te vieren”. Natuurlijk ligt ook in de dekenale kerk de belangstelling voor al die diensten niet meer zo hoog als het was. Niettemin zijn alle diensten wel van dien aard, dat nog menigeen die onbekend binnenstapt zich verbaast over de positieve sfeer welke door een goede deelname mede tot stand komt. Men ervaart toch ook de centrumwerking van de kerk.

Vanaf Palmzondag volgen we het levenseinde van Jezus met beelden en plechtigheden: voetwassing met Witte Donderdag en het beleven van het geschenk van de eucharistie. We volgen Jezus op de Kruisweg en staan in de avond van Goede Vrijdag stil bij de stilte van die avond, nadat Hij in het graf was gelegd. Zaterdag is er volop gelegenheid in de avond om zijn OPSTANDING in ons op te nemen en met Pasen jubelt de kerk: Als de graankorrel in de aarde is gestorven, brengt hij vrucht voort.

Wie wil niet delen in die goede vrucht, dat lijden niet zinloos is, mits gedragen vanuit een levendig vertrouwen dat God dit ons allen wil schenken?


Zoeken