Parochienieuws 30 augustus - 27 september 2014

 

Terug van weg geweest: Vinylplaten

 

Het werd zeer recent als opmerkelijk nieuws uitgezonden: dat er weer bedrijfsmatig veel vraag is naar de vertrouwde oude langspeelplaten! Voor de uitvinding van de cd was de grammofoonplaat het populairste geluidsmedium. Ze werden niet veel meer gemaakt, doch in discotheken worden grammofoonplaten soms nog gebruikt. Voor diskjockeys is het een voordeel dat een plaat direct te manipuleren is. Veel moderne dansmuziek, maar ook rock- en metalmuziek worden behalve op cd ook als grammofoonplaat uitgebracht, soms zelfs uitsluitend op vinyl. Waarbij de nieuwe trend wel is dat ze niet meer uitsluitend zwart zijn maar een kleur hebben, rood bijvoorbeeld.

Nu is het in de mode niet geheel nieuw om na zoveel jaren weer terug te keren naar zaken die al ooit trendy waren, zoals we al Retro zaken kennen. Maar kleding kent als drager een lichaam, waarbij de maten zorgen dat het passend kan zijn. Met de switch naar platen komt er dan weer een vraag naar draaitafels, pickup’s  en zag ik al die cd. spelers en iPads en usb-stick als  nieuwste technische snufjes weer als ongeschikt.

Nu denk ik  niet dat we dit op alle vlakken weer gaan ontmoeten. Dat we zelf weer groenten en fruit thuis gaan inwekken in die kleinere of grote glazen potten. Ik zie ook niet de zwart-wit tv terugkomen.  En er zijn zoveel verworvenheden die niet meer weg te denken zijn zolang we nog over alles vrij kunnen beschikken en de gelden ervoor aanwezig zijn. Alleen als het gas wegvalt en de stroom niet meer rijkelijk voorhanden is, zullen we weer op houtvuur (moeten) gaan koken, kaarsjes aansteken als het donker wordt.

Tegelijk ervaar ik wel een groot verlangen naar natuurproducten en ziet men medicijnen uit kruiden weer zitten ter vervanging van alle chemische vondsten.  Zo weten we inmiddels ook dat mensen met een inactief leefpatroon een grotere kans lopen op depressie dan mensen met een actief leefpatroon. De schrik over het aantal mensen dat aan anti-depressieve middelen gebonden is of aan Ritalin (ernstige bijwerkingen van het gebruik van Ritalin bij kinderen zijn aantasting van de hersenen en een groeiachterstand) wordt allengs groter.

Dat alles is niet steeds verrassend te lezen of te horen. Het zal niet nieuw zijn dat we aanvankelijk enthousiast met nieuwe zaken omgaan, totdat ….er nieuwe inzichten komen.

Nu denk ik  zelf dat de huidige afwijzing van kerk en christendom voor velen onomkeerbaar lijkt. Dat we daardoor ook zullen beleven dat we niet alle kerken bedrijfsmatig kunnen blijven openhouden. Dat de invloed op het maatschappelijke leven van en door een gelovige kijk op het leven, nog geringer zal worden. En dat je makkelijk belachelijk kunt worden gemaakt als je wel nog uitgaat van een God die Schepper is en een Verlosser zond.  En toch….

De generatie ouderen die de achteruitgang van het geloofsleven zag zei dan steevast: wacht maar tot er weer eens oorlog komt, dan lopen de kerken weer vol. Dat denk ik zelf niet. Dan gaan de mensen in eerste instantie niet bidden maar grijpen naar zijn iPhone om te volgen waar wat gebeurt en volgt de aanwijzingen die via deze media gegeven worden.  En toch….ieder mens is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, of we dat feitelijk aannemen of niet. Dit is even waar als dat ieder mens verlangt en zelfs hunkert naar geluk en liefde en warmte bij kou en troost bij verdriet. We zullen het overal zoeken, soms menen ze het gevonden te hebben. Totdat dit ook weer niet echt blijkt te zijn. Een mens leeft pas in zich zelf en met anderen in vrede als de mens dat bij God gevonden heeft. Zoals een aantal nog de uitspraak  kent van de heilige Augustinus die zelf vele jaren een “wild” leven leidde: “Onrustig is ons hart, totdat het rust heeft in U mijn God”.

Het zal erom gaan dat mensen dit weer leren zien in een ander die deze rust wel leeft. Geen woorden maar daden zullen de mens en de mensheid overtuigen. Ondertussen groeit de onvrede in de wereld, verspreid over steeds meer brandhaarden. Totdat..

Gods liefdesverbond weer als een genadige vredesbom inslaat. Liever “die” zal men zeggen dan granaten, raketten,  laat staan het gooien van een atoombom. Ervaring leert dat er helaas eest iets moet gebeuren, voordat onze ogen en harten opgaan.

Vriendelijke groet,

deken Th. v. Galen

 

Vragen rond dekenaal kerkenplan.

 

Nadat de pers melding maakte van het boek dat als “dekenaal kerkenplan” de positie van de afzonderlijke parochies onderzocht, kwamen er – begrijpelijk -  enkele vragen los of maakte men opmerkingen. Sommigen dachten dat hun kerk al meteen gesloten wordt.  Goed om te weten dat dit intensieve onderzoek meer is dan een moment opname. De lijn is dus niet iets dat morgen zomaar zal wijzigen. Wat het onderzoek aandraagt zijn geen conclusies, maar ideeën en voorstellen wanneer het erop aan lijkt te komen dat de huidige posities niet meer haalbaar zijn. In die zin geeft het boek aanleiding tot overleg en bezinning. Zeker willen we ermee voorkomen dat mensen achteraf zeggen: we worden overvallen, we wisten van niets.

Noch bisdom, noch dekenaat of deken echter bepalen iets of kunnen voorschrijven. Wat we deden is niets anders dan hetgeen seismologen doen: als zij iets registreren op de schaal van Richter, zijn ze niet veroorzakers van een beving. Ze vertellen aan de hand van de gegevens met welke krachten we te maken hebben. Zelfs het kerkbestuur, dat uiteindelijk de beslissingen neemt, doet niets anders dan zeggen wat  door de parochianen is bewerkt. Mocht een kerk dichtgaan voor de eredienst, is dat niet meer dan een conclusie welke men haalt uit diverse gangbare gegevens die relevant zijn.

Goed om te weten is dat de kerken die er nu staan, vrucht zijn van geweldige bevolkingsgroei in de vorige eeuw door de opkomst van mijnen en men wilde tegemoetkomen aan de liturgie mens van een massa. Die wens kan er wel zijn maar wordt niet gedragen in diverse uitingen, ook geldelijke, door een snel slinkend groepje. De kerk is geen bedrijf, maar kent wel bedrijfsmatige kanten.  De gedachte dat het bisdom parochies betaalt en onderhoud, schijnt nog steeds te leven. Het enige draagvlak voor het in standhouden van een parochiekerk als liturgisch gebouw zijn de bezoekers en de bijdragers.  Ook een kerkbestuur trekt alleen maar conclusie die mensen zelf scheppen.  


 

Zoeken