Parochienieuws 28 juni - 2 augustus2014

 

Als het leven ons ‘tekent’ … waar zoek ik steun?
 

Getekend door eigen zondigheid en door de invloed van de tijdsgeest, komen nog weinigen de liturgie vieren. Logisch dat we vele vervangende vormen zien komen. Want het is ons eigen dat we ons hart willen luchten, om wensen bekend te maken, om emoties te delen, om ons eensgezind te weten met lotgenoten, om iets te vieren. Want dat is toch de rol van bidden - alleen of met elkaar - tot God.

We kunnen denken aan de komst van de stille en witte marsen, met het leggen van bloemen en het zetten kaarsjes, liefst op de plaats van het onheil. Aan het tekenen van condoléance registers, via internet of in scholen of gemeentehuizen. We weten ook hoe op school er wordt gewerkt aan rouwverwerking als een drama zich daar afspeelde. En wat dacht u van de niet meer weg te denken iPhones in onze handen en hoe men heel de dag bezig is via whatsapp met uitwisselen van alles wat in ons opkomt of tot ons kwam. Met YouTube brengen we alles naar elkaar in beeld om je video's met vrienden, familie en de rest van de wereld te delen.

Oud en jong, we moeten zaken kwijt, iets een plaats geven, we wachten op antwoord, smeken om hulp, om meeleven.

Ik overweeg zelfs om die eindeloze commentaren van sporters en trainers daaronder te rangschikken. Reacties, die vaak hetzelfde zeggen, zoals we ooit bij de rozenkrans de Weesgegroeten reciteerden… Hoewel we weten wat er komen gaat, hangt menigeen aan de lippen om daaruit troost, hoop en bemoediging te horen. Juichten we vroeger thuis achter de buis, nu zoeken we pleinen op, trekken naar buiten na een (Oranje) overwinning en dragen vlaggen mee. Een processie van mensen die hun trots, vreugde en dank delen rond hun sterren.

Ook menig gesprek tussen mensen zou ik als vervangend gebed kunnen duiden. Iemand die iets heeft meegemaakt, onder de indruk is van iets of iemand, van pijn of vreugde, wil dat delen, moet het kwijt. Omdat we het niet meer tegen een hogere macht leren zeggen, zoeken we mensen op waarvan we vermoeden dat dit contact ons goed zal doen. Wie zijn of haar verhaal niet meer kwijt kan, omdat geen mens meer naar je omkijkt en luistert, weet zich eenzaam.

En aangezien we in snel groeiende mate toch niets meer verwachten van de dood dan het zwarte niets, zoeken we een leven op te bouwen om ‘de hemel op aarde’ te krijgen.

Een gelovige die nog weet wat bidden is (hoeft niet identiek te zijn helaas) vertelt de Heer van het Leven ook al deze dingen. Vaak alleen, maar ook weer samen in kerken en kapellen, op feestelijke dagen en rond droeve dagen zoals uitvaarten. God kan wel eens ver weg lijken, dus zoeken we de nabijheid van Maria, gebedje, kaarsje niet te vergeten, of schenken haar een bloemetje….

Wanneer u de gave bezit van het kunnen luisteren zult wel eens ervaren dat mensen aan stuk door aan het woord zijn geweest. Ze konden hun geest en hart luchten, vroegen nauwelijks om advies of een antwoord… en zeggen dankbaar dat het een fijn gesprek was… terwijl u zelf niets hebt hoeven te zeggen. Dit gesprek is net als het bidden: het verandert niet de situatie, maar de mens zelf die terecht kon bij een luisterend oor.

Wie nog bidden kan voelt zich door God gekend, bemint en gedragen en moet niet per sé nog alles kwijt aan derden, die ook belast en beladen door het leven stappen. Wie nog bidden kan, heeft al geborgenheid gevonden.

Vriendelijke groet,

deken Th.v. Galen

 

Diaconie in onze kerk

 

De letterlijke betekenis van diaconie is het zich dienstbaar opstellen, hulp bieden aan allen die dit nodig hebben. Eeuwenlang werden de taken van de diaconie gevormd door de zeven werken van barmhartigheid.

Ook nu ondergaat de samenleving (of we het waarnemen of vaak ook niet) grote veranderingen. Zowel structureel en organisatorisch en het wordt ook steeds moeilijker voor allerlei organisaties om recht te blijven doen aan eigen missie en visie.

Veel sociaal maatschappelijke organisaties verdampen door marktwerking en verzakelijking. Er is vergrijzing en ontgroening en er is sprake van een veranderde vraag en inzet van de overheid op het vlak van welzijn en het sociale terrein.

De kerk kan en moet zich afvragen hoe ze een gezonde kerkgemeenschap kan zijn, die midden in de samenleving staat en dus gaat voor de evangelische opdracht. De kerk heeft contact met mensen in verenigingen en in maatschappelijke organisaties.

Wat betreft Limburg spelen er nog een paar specifieke problemen:

Enorme vergrijzing, dus ook terugloop uit de kerk. Daarnaast wenst het overheidsbeleid dat er burgerparticipatie gaat plaats vinden, dus de vraag naar een grotere inzet van mensen op persoonlijk en sociaal gebied neemt toe en verandering wet WMO.

Armoede en sociale uitsluiting. Heerlen staat in de top tien van de steden met de meeste armen , met name één ouder gezinnen.

Onze kerk zet zich in de regio al in op het vlak van diaconie:

In enkele parochies zetten diakens en kapelaan zich in voor de voedselbank.

In de Andreasparochie is er tijd en aandacht en zorg voor asielzoekers en maatschappelijk zwakken.

Chrisko is met een hele groep vrijwilligers actief, zoals een reis naar Lourdes met gehandicapten.

In de wijken van vooral Heerlen Noord, Hoensbroek en Brunssum is al jaren zeer actief de Stichting Wijkpastoraat.

Er is gestart met het project Hoop op Toekomst, vanuit een christelijk perspectief in de lokale samenleving van Heerlen materiële en immateriële hulp bieden aan mensen, gezinnen en kinderen  die in (acute) nood verkeren. Dit waar mogelijk in nauwe samenwerking met sociaal-maatschappelijke en kerkelijke organisaties in de gemeente Heerlen om zo kwetsbare medemensen weerbaarder te maken, zodat zij zelfstandig en binnen het eigen vermogen kunnen participeren in de samenleving.

In het kader van toekomstige ontwikkelingen en terugtredende overheid ontstaat er een grotere behoefte aan ondersteuning, zorg en vangnet. Een noodzaak om de uitdagingen waar we voor staan, lokaal op te pakken. Als mensen worden gestimuleerd, gefaciliteerd en worden uitgenodigd, ontstaat er beweging. Deze beweging is een kwestie van wederzijds vertrouwen en lange adem, daar willen we en spelen we als kerk een belangrijke rol in.

Moeder Theresa is een lichtend voorbeeld van diaconie in de samenleving, zoals ze zelf zei: ”Niet iedereen is in staat grootse dingen te doen, maar we kunnen allemaal kleine dingen doen met grote liefde”.                                                                                          

Deken van Galen

 

Vooraankondiging Alpha Cursus

In onze parochie zal het komende najaar een reeks bijeenkomsten gestart worden met als titel ‘Alpha’. Het is een eigentijdse 10-weken cyclus over de kernpunten van het geloof. Alles draait om ontmoeting, uitleg en gesprekken. Over de hele wereld volgden al 18 miljoen mensen de Alpha. Want iedereen kan meedoen: gelovig of niet gelovig, jong en wat ouder.

Waar gaat het over?

Wie is Jezus? Wat is geloven? Hoe kan je bidden? Wat doet de heilige Geest? Hoe lees je de Bijbel? Wat is de Kerk? Hoe kan je als christen leven? Waar ervaar je God?

“De cursus heeft mijn ogen geopend: geloven doe je niet alleen." (een deelnemer)

Een Alpha-bijeenkomst ziet er zo uit: Avondmaaltijd, inleiding, gespreksgroepen. Halverwege de cursus is er een extra bijeenkomst van één dag (overdag) of iets langer. De cursus wordt gratis aangeboden, maar een vrijwillige bijdrage is altijd welkom.

"Ik ben dieper gaan nadenken over het geloof. Het onderlinge respect en vertrouwen was een heel mooie ervaring." (een deelnemer)

Nadere informatie volgt later in het jaar.

 

 

Zoeken