Parochienieuws 17 april - 24 mei 2014

 

Mijn naam is Haas…

Met het oog op Pasen 2014 kwam deze zin mij in gedachten. “Mijn naam is haas" is een gezegde dat betekent dat iemand van niets weet. Dit gezegde wordt vaak gebruikt als iemand zegt van niets te weten, maar eigenlijk de schijn ophoudt.

Het gezegde stamt waarschijnlijk af van een gebeurtenis in 1855. Een Duitse student had in een duel iemand doodgeschoten en wilde naar Frankrijk vluchten. Om de grens over te komen had hij echter een persoonsbewijs nodig. Dat kreeg hij van een medestudent, genaamd Victor von Hase (1834-1860). Von Hase meldde vervolgens dat hij zijn kaart verloren had. Later werd zijn kaart toevallig gevonden in Frankrijk, waar de moordenaar de kaart verloren had. De man die echt Von Hase heette moest daarop in Duitsland voor de rechtbank verschijnen, maar zei "Mein Name ist Hase, ich verneine die Generalfragen (de algemene vragen), ich weiß von nichts". ('Mijn naam is Hase, ... ik weet van niets.'). De naam Hase is in het Nederlands verbasterd naar haas, en heeft dus niets met de haas als dier te maken.

Sprekend over hét feest van ons christenen, doet het toch onwerkelijk aan te ervaren dat velen werkelijk geen weet meer hebben van de verrijzenis van Christus. Alsof we onze identiteit verloren zijn dat we door de doop tot Gods kinderen werden aangenomen. Een bescherming die ons niet vrijwaart van de negatieve wederwaardigheden welke ook Jezus te beurt vielen, zoals er zijn: eenzaamheid, verdriet, verraad, spot, pijn en dood.

Maar wie ten einde toe volhardt, zal ook gered worden. Niet van de dood maar uit de dood!

Omdat God echter steeds minder als de onbekende scheppende kracht beleden wordt, zoekt de mens naar alternatieven om het leven de moeite waard te laten worden. En er is zoveel mooi, zoveel leuks, zoveel aangenaams. Maar ook veel dat erop lijkt en dan wordt het leven toch meer een vluchten... Want levensoffers en levens lasten zijn niet echt prettig… maar zoals het lied al zegt van Nederlandse bodem, gezongen door Frans Halsema en Jenny Arean: Vluchten kan niet meer. Googled u maar eens om het te zien en te beluisteren. Bovendien: aan elke vlucht komt toch ook weer een einde. Zoals alles eindigt…zelfs pijn en nood, net als geluk en genot. En dan?

Ieder mens hoopt toch telkens op iets nieuws, op hulp, op een warm bad, op begrip, op zorg en een steunende hand, een liefdevol hart, op een plek om te mogen leven, om een leven dat zin heeft, om licht in het duister, om zonneschijn na regen.

Vinden we het dan vreemd dat Jezus op Paasmorgen er stralend stond, de voltooiing van zijn stralende verschijning op de berg Tabor nadat een ster al bij zijn geboorte de weg wees aan de eenvoudige mensen welke de herders toch vormden?

Ik wens u in het Licht van Pasen vele licht puntjes en warmtestralen van Gods barmhartige liefde toe, zodat wij die het leven niet willen ontvluchten zinvol leven, in de tijd op weg naar eeuwig licht, rust en vrede.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen

 

 

Zoeken