Parochienieuws 29 maart - 19 april 2014

 

Over Aanval of Aanvulling

Onlangs kwam ik over dit thema in gesprek. Vreemd dat je er als zodanig niet vaak over hoort spreken. Terwijl het zich toch ook zichtbaar toont bij de meest bekeken sport in het weekend: voetbal. Want als er van achteruit of van het middenveld geen aanvulling komt, blijft de aanval vaak pover en weinig succesvol. Natuurlijk flitsende momenten of geluksmomenten daargelaten waar iemand met een afstandsschot of prima dribbel het alleen lijkt te kunnen doen. Maar de aanwezigheid van de noodzaak tot aanvulling reikt ontzettend veel verder dan bij sporten. Het hele dagelijkse leven is er vol van. Te beginnen in huwelijkse verbanden en gezinsleven. Maar vergeet ook de werkvloer niet!

Niemand kan namelijk alles zelf of alles alleen. Zelfs de kleinste of jongste of ogenschijnlijk onbeduidendste is wel eens van vitaal belang. Neem als beeld maar even een geweldige auto: groot, robuust, deftig desnoods en voor menigeen niet betaalbaar. Ziet er tip top uit, maar er is een bougie stuk, of een zekering. Je ziet aan de buitenkant er niets aan, maar je kunt er geen meter mee vooruit.

We kunnen niet(s) of lang niet zoveel zonder de ander. Mits deze natuurlijk wil aanvullen en niet alleen maar aanvalt. Iemand kan me vaak zeggen dat iets niet deugt of dat het verkeerd is wat er gebeurt en wat ik doe. Toch is het wenselijker te zeggen hoe het dan anders en beter kan. En als ontvangende partij moeten we dan voor zulk een woord openstaan. Dat kan soms heel goed lijken in zakelijke verhoudingen terwijl je verwacht dat het in liefdesverband veel sneller opgepakt zou worden. Toch blijkt dat niet altijd waar te zijn. We voelen ons snel aangevallen en zoeken de verdediging of de rechtvaardiging. We staan op ons eigen gelijk en verwerpen het inzicht en/of de ander. We zeggen of denken: “Wat weet jij daar nu van!” Je kunt daardoor boos raken of gefrusteerd en het makkelijkst lijkt, het gesprek niet meer aangaan en weglopen.

Kijkend naar de Veertigdagentijd, een tijd om beter mens te worden naar het beeld van de Christus. Deze had reden om tot ons te spreken. Maar Hij viel ons niet aan of af, Hij bracht ons aanvulling. In woord en daad. Hij verdroeg en verdraagt de mens met zijn zwakke en zondige kanten. Wij, levend in overmoed of eigenwaan, met hoogmoed of heersers mentaliteit …en Hij liet zien: de totale dienstbaarheid, de opoffering, de ware vrede en liefde zich eigen te hebben gemaakt. Wie daar zich aan durft spiegelen, zal een ander mens worden. En dat is ook de bedoeling om deze weg te vinden in te slaan. Want we weten dat je dat niet zomaar je eigen maakt. Jong geleerd, oud gedaan, dat is zeker. Maar de bekering van de apostel Paulus leert dat je altijd de kans kunt krijgen van God.

Helaas, waar we ook kijken, van Noord Korea, via de Krim en het middenoosten, spiedend over Afrika tot het grote Zuid-Amerika toe: we zien mensen elkaar aanvallen, zelden aanvullen. Laten we niet vluchten in het zien van de grote ergernissen, om ons heen ligt allereerst in werkgebied.

Ik wens ons een weldoende veertigdagen tijd, waarin we leren Christus na te volgen.

Vriendelijke groet, deken Th. v. Galen

 

Zoeken