Parochienieuws 30 november - 21 december 2013

 

Over ONMACHT en ALMACHT

Wie zal zich niet al eens onmachtig hebben gevoeld? Niet alleen bij ernstige ziekte of door een handicap. Wanneer er door werkeloosheid niet alleen een financieel gat kan ontstaan maar er ook een emotionele kater wordt opgedaan! Of als je zwaar door en in mensen werd teleurgesteld, werd belogen en bedrogen en een rad voor de ogen kreeg gedraaid?

Ik vrees dat het teveel zal zijn om alles te benoemen dat onze onmachtsgevoelens zal schilderen.

Zelf voel ik me vaak zo onmachtig om alles te doen wat ik zou moeten of willen doen. Maar dromen van een te overzien parochie met enkele kapelaans en weinig tot geen vergaderschema’s zodat je weer dicht bij de mens kunt gaan staan, is niet realistisch. Maar het kan best wel eens drukken, als je het te menselijk blijft bekijken.

Een gelovige kijk leert dat God ook onze onmacht niet naast zich neerlegt. Net als wij echter moet ook Hij onmachtig zich weten. Iets dat Hem eigen is, omdat Hij géén mens dwingt! De totale vrijheid ons gegeven(buiten de beperkingen van aard en karakter, van fysieke natuur en de plaats in de tijd en de samenleving) kan ieder mens ten goede gebruiken of ook evenzeer misbruiken. En weten we niet dat dit laatste ook daadwerkelijk méér geschiedt dan ons lief is? Dat je bijvoorbeeld in je goed vertrouwen je belazerd weet door mensen die zich je vrienden noemden bijvoorbeeld? Je zou van verdriet of ergernis ziek kunnen worden en zeer opstandig en boos. Maar…God handelt zo niet.

Hij bevriest de tong niet van iemand die gaat liegen of straft hem achteraf daarmee. Hij legt niemand lam en aan banden die valse wegen bewandelt. Hij slaat niemand met blindheid die kijkt naar zaken waar hij of zij beter geen oog op werpt. Hij vernietigt niet het geld dat aan verkeerde zaken wordt uitgegeven. Hij die almachtig is, stelt zich onmachtig op. Maar zoekt desondanks naar wegen om de mens te winnen.

Zo moeten we de Advent zien. Nadat Hij zich een volk had verkozen om zijn boodschap te verstaan, een volk dat Hij leidde met vele wonderen en geweldige persoonlijkheden, nadat Hij middels profeten had opgeroepen tot inzicht en trouw aan het Verbond, moest Hij aan den lijve ervaren dat mensen hun ogen en harten en oren gesloten hielden. Zijn niet welkom zijn drukte Hij uit in zijn laatste reddingsactie: de menswording van zijn Zoon. Deze werd geen plaats aangeboden waar mensen zich ophielden. De plek van de beestenboel werd Jezus en zijn Moeder Maria geboden, om er vervolgens weer belaagd te worden. Desondanks kwam Hij, gaf zich en na de totale onmacht doorstaan te hebben, bracht Hij Licht, Eeuwig Licht. Misschien goed om in de Advent (weer) aansluiting te zoeken zodat we ook onze onmacht kunnen dragen.

Vriendelijke groet,

deken Th.v. Galen      

            

De zegen mee naar huis

Op de laatste zondag voor Kerstmis, 22 december, bieden we de gelegenheid de Kerstkindjes van thuis te laten zegenen in de St.Pancratius. Na de missen van 10. 00 en 11.30 uur zegenen we alle meegebrachte beeltenissen met het kerstkind dat we op de trappen hebben staan na de kerstnacht. Dit beeld bracht ik ooit mee uit Bethlehem, waar de paters Franciscanen, `de Custode` oftewel de wachters van het Heilig Land, deze beeltenis lieten maken als kopie van het kerstkind dat op de geboorteplek rust. Met kerkelijk verlof mag er met dit beeld gezegend worden. Dat gaan we dan doen zodat Gods zegen mag rusten op onze gezinnen en in onze woningen. Iedereen is van harte welkom, maar zeker onze jeugdigen die aan de hand van stal en het kerstverhaal op het spoor komen van Jezus. 

 

ADVENT

 

Wij wachten op de koning

die ons de vrede brengt,

ontsteken onze lampen

totdat Hij komt

Vier kaarsen zullen branden,

het licht groeit vlam voor vlam,

het houdt de nacht gevangen

totdat Hij komt!

Het vuur van onze vreugde,

de gloed van ons gezang

zal niet meer kunnen doven

totdat Hij komt!

Wij wachten op de koning,

zijn ster is al gezien.

Vol vrede is de morgen

wanneer Hij komt!

 

Sytze de Vries


 

Zoeken