Parochienieuws 28 september - 3 november 2013

Haastige spoed

Een tocht door Frankrijk op de fiets naar Lisieux, brengt je vaak dicht bij de natuur. Dat is letterlijk gezien: onder de warme zon, met wind of windje, beetje regen of uren lang regen. Ook voor de diverse geuren en kleuren van de schepping heb je uren die natuur te beleven. Valt - net als hier - dan weer eens mee, maar het kan ook verkeren. Ook de mensen natuur, de landsaard van de mens komt tijdens zulke dagen dichter bij. Zo viel ons op dat we bij het avondeten regelmatig erg snel buiten hadden kunnen staan wanneer we niet eens flink in de remmen hadden geknepen (dat waren we toch gewend als het flink dalen was). Sommige keukens hoefden maar op te scheppen, zodat tussen bestellen en een bord voor je neus niet zo heel veel speling hoefde te zijn. Op die wijze kon men de tafel die avond wel twee - of zelfs driemaal - verkopen. En dat begrijp ik ook natuurlijk.
Alles smaakte, we hadden het goed, maar enige rust tussen de borden konden we wel waarderen. Goed voor het contact, voor de spijsvertering en voor de gezelligheid. Dan blijft bovendien zulk een avond ook langer hangen als weer een bijzondere avond. Die “vluggertjes” ben je weer vlug vergeten trouwens.
Van sommige zaken wil je nu eenmaal genieten. Dan mag het wat langer duren. De roep: Zugabe, Zugabe, in onze streken na een concert duidt op hetzelfde: het hoeft voor mij/ons nog niet te eindigen. Voor iemand die het niet waardeert zal het einde niet snel genoeg komen. Zet maar eens hard rock op voor iemand die alleen van klassiek houdt! En omgekeerd zeker ook! Hoe vlugger dat weggedraaid wordt, des te beter.
Wanneer een samenzijn een feest is, is tijd van geen betekenis, als het maar lang genoeg kan duren.
Een lichaam dat geen aanleiding tot klagen geeft, vertelt de geest dat het best nog een hele poos wil doorgaan. Een lichaam dat vreselijk lijdt zegt daarentegen tegen de geest: hoe lang moet ik dit nog verdragen. Dan kan het proces van afscheid niet snel genoeg gaan.
Maar in vele gevallen geldt: haastige spoed is zelden goed. Alles heeft zijn tijd (nodig). En neem je gerust dan ook de tijd ervoor. Want wie bijv. te snel over de wegen vliegt, om vlug in Amsterdam te willen zijn, staat er wel eens flitsend op….En als men je dat laat weten, baal je vanwege het proces verbaal en de plicht tot betalen.
Goed gezelschap jagen we zeker niet weg, je blijft graag in hun tegenwoordigheid, genietend van hun er-zijn, hun warmte, hun inbreng en bijdrage. Ook als het niet “spannend” is. We tellen dan liever de uren dan de minuten. En als je afscheid moet nemen voor langere tijd van een echte schat van een man, vrouw, kind, vliegen de laatste uren en minuten voorbij, welke je toch o zo graag wilde vasthouden! We zeggen dan: waar je schat is, zal ook je hart zijn, en tijd wordt niet gewogen. Het zou eeuwig kunnen duren….
Wanneer we God geen tijd meer geven, doen we ons dan geen tekort? Moet een gebedje dan vlug vlug geschieden om goed te kunnen zijn? Uren willen/ kunnen we tafelen, ook om de honger te stillen. Wie voldoende tijd geeft aan onze hemelse coach, zal zichzelf en anderen geen tekort doen.

Hartelijke groet, deken Th. v. Galen

 

Zoeken