Parochienieuws 2 augustus - 1 september 2013

Kan de huid verbranden als het bewolkt is of wanneer je onder een parasol blijft?

Deze vraag kwam in mijn gedachten terwijl ik op deze opnieuw zonovergoten dag in mijn werkkamer zit met de dikke oude velours gordijnen welhaast dicht. Nu schrijf ik bijna in het duister rond een gedachte over de warmte en de woestijn temperatuur, terwijl ik gisteren bijna 5 uur diezelfde volle zon op hoofd, armen en benen voelde. Met mijn fietsmaatje trapten we er flink op los, maar de stralen konden we echt niet ontwijken. De zonnesporen doen geen pijn (meer) omdat ik inmiddels “geharde” huid lijk te hebben. Hoe anders was dit tijdens de fietsbedevaart naar Lourdes 2 jaar geleden. Hoewel ik me insmeerde, zaten de blaren op voornamelijk armen en oren. Vrijwel meteen. Of is de Franse zon anders dan die van België of Nederland misschien?
Hoe gaat dat straks wanneer we naar Lisieux gaan. Kan ik dan toch weer gewoon brandblaren krijgen? Een kleine Google actie leverde het volgende antwoord op:
“Ongeveer 80% van de zonnestralen gaat door wolken of mist heen, zodat je ook bij bewolkt weer gemakkelijk kunt verbranden. Een strandparasol houdt 40 tot 50% van de UV-stralen tegen, terwijl de rest van de straling via reflectie en verstrooiing de huid bereikt. Bovendien laat een parasol ook straling door, afhankelijk van het soort stof (bijvoorbeeld nylon laat UVB door). Zelfs bij bewolking of bij gebruik van een parasol kan de huid dus nog verbranden”. Antwoord is duidelijk: ook als we pas in september gaan, de weergoden mogelijk minder gunstig zijn en wolken boven ons kunnen drijven, moeten we toch bedacht zijn op de werking van de stralen. Dus lijkt het verstandig om je huid te laten gewennen aan de stralingskracht van de zon. Meteen schiet me dan door het hoofd: dat is net als bij de aanbidding van het Allerheiligste. Zelfs wanneer alles versluierd is, - we zien immers maar de broodhostie - de genadestralen zullen hun doel niet missen. Zou Hij, die ons de zon gegeven heeft voor de groei en de bloei ook niet kunnen zorgen dat we als mens geraakt worden door Zijn liefdesgloed? Dat zou betekenen dat ieder die bij de Heer komt knielen of zitten om zich door Hem te laten beschijnen, een verandering zou kunnen ondergaan! Nu komt de tekst boven van de Emmaüsgangers, die teleurgesteld over de dood van hun Jezus zich afkeerden van Jerusalem. Ze kregen Hem als gast mee zonder Hem te herkennen. Hij sprak met hen over de betekenis van het lijden. Nadien getuigen ze: “Brandde ons hart zoals Hij onderweg met ons sprak” nadat ze Hem herkend hadden aan het ‘breken van het brood’.
Jezus bracht hen verkwikking, schonk inzicht en ze werden weer enthousiast en gesterkt keerden ze terug naar de apostelgroep, die het oerbegin van de Kerk vormen. De Aanbidding werkt net als een mooi concert, een goede film of een zinvolle ontmoeting met iemand. Wat zou het geweldig zijn indien dit inzicht er weer zou komen en mensen zich laten bestralen door zijn Liefdesgloed. Hij houdt immers van ieder mens!
Maar ik snap het wel: je krijgt het er zo warm van, en wie het niet gewend is, zal even geen raad weten met de blaren waarop we dan komen te zitten. Maar voor de volhouders ontsteekt Hij voor ons en in ons het vuur van Zijn Liefde. Wat zouden we er dan samen warmpjes bij zitten, ook als “het wintert“ om ons heen.
Doet u mee of denkt u: die heeft toch te lang in de zon gefietst….

Hartelijke groet, deken Th. v. Galen.

 

Zoeken