Parochienieuws 2 februari - 10 maart 2013

Beter worden!

Wie een lichaam heeft dat het laat afweten, voelt zich ziek. En wie ziek is, wil beter worden. Arts, ziekenhuis, apotheek, fysio, chirurg, verpleegkundige, gebedsgenezers en zelfs kaarsjes zetten we in om het te winnen. We willen leven, overleven en gezond zijn. Ziek zijn, is niks. Jawel, het is heel veel! Het is lastig, pijnlijk, vervelend, het isoleert, maakt dus eenzaam, verdrietig, opstandig, murw, zet je buitenspel voor wat je zou willen, is soms een verhuizer want het haalt je uit je vertrouwde woning. Hetzij voor dagopvang en/of therapie, of je moet gedwongen verhuizen. Dat kan variëren van kleiner huis, gelijkvloers tot en met opname in kliniek of zorgcentrum. Als je niet beter wordt...
Daar dacht u waarschijnlijk aan bij het lezen van het kopje: beter worden. Of dacht u spontaan bij beter worden aan: meer bekwaamheid in het beleven van uw sport: langer, sneller, hoger. Of beter in uw kunde bij uw hobby, zoals er zijn de muzikale prestaties of schilder/boetseervaardigheid, of het gebruik van de PC, of door uw studie?
Weer anderen willen zich graag verbeteren op de werkvloer zodat inkomsten stijgen, we meer te zeggen hebben en in aanzien groeien. Een bedrijf wil gezond zijn en het liefst groeien, de economie lijkt ziek en ijlt om hulp. Afspraken in de maatschappelijke ordening laten vaak te wensen over, de inzet van strooiwagens, het verbeteren van het rijdend spoormaterieel (Fyra).
Er is zoveel dat we graag beter zien worden, beter zien gaan, beter zien lopen! Is heel ons leven geen zoeken naar een van de vormen van verbetering? Een aantal factoren zijn daarbij van belang, om beter te worden: volharding, doorzettingsvermogen, inzicht en kennis, goede steun, kundige hulp, uitzicht dat het kan. Een van de begrippen welke ik graag onder uw aandacht wil brengen is: discipline. Dit element is onmisbaar, lijkt me. Maar we hebben dit lichamelijk en geestelijk element gedood. Alsof we allergisch zijn tegen dit o zo belangrijke facet van ons leven.
Maria zuchtte te Kana tegen haar kind Jezus: ze hebben geen wijn meer. In een preekje verklaarde ik dat ze ook had kunnen zeggen: ze hebben geen vreugde meer, ze hebben geen liefde meer. Het feest dreigde te verwateren, in Kana. Maar op het woord van de Heer....omdat de bedienden deden wat Hij hun opdroeg: simpel werk, nl. water scheppen...klaarde de lucht en werd er gevierd.
Zo zouden wij ook willen verzuchten: We hebben geen discipline meer.
De veertigdagentijd, de vasten tijd, is weer de test: kan een mens zich nog iets opleggen, zich oefenen in wilskracht, zich iets ontzeggen, zijn lichaam en geest bevrijden van de slavernij van de gewoonten, gewoonten op tal van gebieden? Kunnen we ons lichaam een opfriscursus geven maar bovenal onze geest verheffen en bevrijden van het gehecht zijn aan zoveel?
We vasten niet om te vasten, maar de discipline welke we ons daardoor eigen maken is een práchtig, ijzersterk middel dat ons helpt om op álle vlakken, om BETER TE WORDEN. Discipline bij studie, werken, sporten, je houden aan het medisch advies, je tijdsbesteding aan ....
We hoeven geen krachttoeren te verrichten: vaak zijn het kleine aanpassingen op gewoonten en gedachten, niet meer dan “water scheppen”. En wie het doet: zal de vreugde winnen, het leven winnen. De liturgie van de kerk wil ons daarbij helpen: om vol te houden in Godsnaam.

Vriendelijke groet, deken Th.v. Galen

Jaar van het geloof-estafette

Hebt u er al over gehoord of gelezen? Van 11 oktober 2012 tot 24 november 2013 viert de Rooms Katholieke Kerk het Jaar van het Geloof, afgekondigd door Paus Benedictus. Doel is: hernieuwde bekering en herontdekking van het geloof met het oog op het getuigenis van christenen in de wereld. Hiermee verbonden is de herdenking van de start van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). Dit Concilie wilde zich afstemmen op wat de Kerk te doen stond, in een veranderende samenleving en met de grote rijkdom van het evangelie van het begin. Zie www.jaarvanhetgeloof.nl. Twee feiten, die prima in oecumenisch verband beleefd kunnen worden. Immers: katholieken en protestanten herkennen elkaar in de opdracht een woord voor de wereld te hebben en kunnen de grote rijkdom van het evangelie met elkaar delen. Samen terug naar de bron!
Eén van de manieren om gezamenlijk in het jaar van het geloof aan te pakken, is een estafette in de kerk- en parochiebladen. Dat gaat zo. Een protestant noemt zijn of haar favoriete bijbelverhaal en schrijft er een persoonlijke toelichting bij in maximaal 600 woorden. Hoe kleurt dit Bijbelverhaal het persoonlijk geloof? Vervolgens wordt een katholieke opvolger gezocht. Deze beschrijft ook een verhaal van voorkeur: dit artikel wordt de volgende maand gepubliceerd. Daarna neemt een protestant het stokje over enzovoort. Hieronder bijt ds. Sophie Bloemert, lid van de Raad van Kerken Parkstad namens de PGH de spits af. Aan het einde van haar verhaal noemt zij degene aan wie zij het stokje doorgeeft en voor de maand maart een mooi Bijbelverhaal aanreikt.

Lucas 24: 13 – 35
Het zijn twee mensen voor wie ik al jaren een zwak heb. Ik bedoel: die twee onderweg van Jeruzalem naar Emmaus. Twee mensen, die aan den lijve het Bijbelwoord ervaren: Waar er twee of drie in Mijn Naam bijeen zijn, ben Ik in hun midden.
Kleopas en zijn vriend – of vriendin: mensen, druk met hun eigen sores. Ze zijn onderweg, deel van Gods volk onderweg, maar of ze dat beseffen? Ze gaan naar Emmaus; ze keren Jeruzalem de rug toe. Daar is zoveel voorgevallen! Al hun verwachtingen zijn daar in rook opgegaan. In Jeruzalem heeft hun voorganger Jezus geleden, Hij is er gestorven en begraven: Hij op wie ze hun vertrouwen hadden gevestigd. Jezus, zoon van God, die mens onder de mensen wilde zijn. Hij was niet laf, maar had lef, had hart voor mensen. Hij trad buiten de platgetreden paden, ging nieuwe wegen met de oude woorden, zette mensen recht op hun benen en gaf ze weer levenskracht, vitaliteit, hoe klein ze ook waren (geweest). Jezus voedde het verlangen naar toekomst, naar nieuw leven, maakte op Zijn manier plannen met mensen. En dat is nu allemaal over, voorbij.
Ik zie ze gaan, die twee: Kleopas en de ander, die van Lucas geen naam heeft gekregen. Daar kunnen we onze eigen naam invullen, zodat we ook mee kunnen lopen. En zeker weten: er is meer dan genoeg om over te praten. Over hoe het met geloof was, eens… over hoe het had kunnen zijn… over de volle kerken van weleer, over plannen die al eerder zijn beproefd en toch op niets uitliepen. Nog altijd zijn er verwachtingen, die in rook opgaan en kunnen we ons somber en moedeloos voelen: hoe is de toekomst? Hoe moet het verder?
Dat tegen elkaar uitspreken en met elkaar delen is heel wezenlijk. Zo kunnen we omzien naar elkaar, onderweg. Ook als het geloof op een laag pitje lijkt te staan en twijfel de kop opsteekt.
Hoe dan verder? Hoe kom ik verder, en wij allen? Niet alleen met ons lijf, maar vooral met ons leven? Niet alleen met benen en voeten, maar liever nog met hart en ziel? Hoe komen gebogen, sjokkende mensen weer rechtop te staan? Wat voedt dan het geloof? Om de toekomst in de ogen te durven zien?
Terwijl ze met elkaar in discussie waren, voegde Jezus zelf zich bij hen en liep met hen mee. Maar hun ogen waren niet bij machte Hem te herkennen.
Elke keer vind ik het weer bijzonder, dat zij het niet zien, en dat wij – lezers en luisteraars – het wel vanaf het begin weten: dat het Jezus, de Opgestane, is die bij hen langszij komt. En Jezus breekt in hun somberheid en teleurstelling in met die ene vraag: Waarover lopen jullie zo druk te praten?
Hij geeft ze alle gelegenheid hun verhaal te doen en zet er vervolgens Zijn eigen visie, zijn bijbelse verhaal naast – en hoe! Dat is hart-verwarmend. Later zullen die twee van Emmaus dat zich realiseren – en dat ook uitspreken: Was het niet hartverwarmend, zoals Hij onderweg met ons sprak en de Schriften voor ons opende? Ze hebben onderweg Jezus de Levende gehoord – en Hem niet herkend… Ze hebben Jezus de Levende aan tafel brood zien breken en geven – en ze herkennen Hem! En vervolgens blijkt hun ook dat de woorden en daden van Jezus bij elkaar horen: tekenen van leven – na Pasen. Ze keren op hun schreden terug naar Jeruzalem – en pakken op wat ze daar achter hadden gelaten. Nu is het anders, nu is het leven nieuw geworden. Een prachtig verhaal, dat juist in het Jaar van het Geloof ons bemoedigen mag. Ik ben er nog steeds niet over uitgedacht.
Graag geef ik het Bijbelverhalen-stokje door aan Michiel Boon, parochiaan van de Pancratiusparochie. Michiel doet veel kerkenwerk, o.a. als secretaris van de dekenale raad.

Ds. Sophie Bloemert

Aan ouders en bezoekertjes van de Pancratiuskerk

Zoals bekend is er elke zondag tijdens de H. Mis van 11.30u een kinderwoorddienst voor kinderen van de basisschool. In deze kinderwoorddienst gaan wij samen met de kinderen ontdekken wat Jezus ons die zondag wil vertellen. Dat kan door het bespreken van eenvoudige teksten, een spelletje doen, liedjes zingen en nog veel meer. Het komt wel eens voor dat de kinderen een presentje mee naar huis krijgen, dat hen aan het thema van die zondag herinnert. Dan kan het zijn dat de kinderen thuis niet zo goed kunnen verwoorden wat de bedoeling van het presentje is. Met uw kind napraten over het thema, wordt dan moeilijk. Om ouders wat meer duidelijkheid te geven hebben wij de volgende oplossingen gevonden: Op www.pancratiuskerk-heerlen.nl kunt u op de pagina “Jeugd” regelmatig een klein verslagje vinden van de kinderwoorddienst. Ook kinderen die door omstandigheden niet in de kinderwoorddienst aanwezig waren, krijgen zo de kans om toch nog iets over het thema te weten te komen en hierover na te denken.
Verder bent u als ouder van harte welkom eens een keer met uw kind mee naar de kinderwoorddienst te komen. Het is uiteraard ook mogelijk om na afloop van de H.Mis een kijkje te komen nemen in de kinderwoorddienstruimte onder de sacristie (naast de crèche). Misschien tot zondag in de kinderwoorddienst!

Team Kinderwoorddiensten
Pancratiuskerk Heerlen

Het Dekenaat Heerlen nodigt u met groot genoegen uit voor een lezing op 21 februari komt voor ons spreken: Prof. Dr. Antoine Jacobs . Hij is Hoogleraar Sociale Politiek Universiteit van Tilburg en Milaan. Zijn thema: Nieuwe Perspectieven in Maatschappij Visie. Hij presenteert zijn visie op de sociale leer van de Katholieke Kerk, verwoord in de Encycliek “Caritas in Veritate”. In de Encycliek komen niet alleen het progressief sociaal beleid (de sociale noden in de wereld, het ongebreidelde marktdenken, bonussen, onze energieverspilling etc.), maar ook de conservatieve moraal en ethiek en de terughoudende opstelling van de Kerk tegenover de bio-ethiek (klonen, experimenten met embryo’s etc.) aan de orde. En de Paus laat niet na te beklemtonen hoezeer die twee zaken (progressief sociaal beleid en conservatieve ethiek) onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dit alles en de actualiteit binnen het sociaal recht zullen besproken worden.
Waar: Kunderhoes – Hogeweg 74 te Voerendaal. Ontvangst van 19.30 uur en aanvang lezing 20.00. De koffie in de pauze krijgt u aangeboden. Kosten voor de lezing zijn er niet, vrije gave is welkom. U kunt zich aanmelden voor de lezing door een e-mail te sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., of te bellen naar tel. 06/57595999 van mevrouw J.Krasznai. Wilt u liefst vóór 11 februari a.s. opgeven met hoe velen u komt.

 

Zoeken