Parochienieuws 16 december 2012 - 3 februari 2013

Kerstmis 2012 met armoede of met rijkdom?

Dat in kerkelijk Nederland 25 december het meest bekende feest is, is evident. Echter niet zozeer omdat het geloofsaspect zulk een invloed heeft maar omdat we erin slagen met muziekjes en lampjes en lichtjes een bepaalde sfeer te scheppen. In onze streek komen daar nog eens bovenop: de vrije dagen, het idee dat we voor geschenken moeten zorgen en dat we heerlijk tafelen; dat er al aan wintersport wordt gedacht met idyllische plekjes. Nog een punt dat we zeker niet willen overslaan: we menen dat we elkaar moeten opzoeken in familie- of gezinsverband.
Het valt op dat in supermarkten ook de prijsvechters met bijzondere aanbiedingen komen richting kerstmaaltijden. Wel wat duurdere spullen maar toch voor iedereen meer betaalbaar dan “uit-eten” in een restaurant dat met veel heerlijkheden de mensen gaat overladen met meer bijzondere hapjes. Ook de man met de kleine beurs kan zich iets bijzonders toch aanschaffen. Maar zit daar onze rijkdom met Kerstmis?
Natuurlijk is het waar dat mensen elkaar nodig hebben. Elkaar kennen en elkaar opzoeken is dan ook niet onbelangrijk. Je weet je rijk met een hechte familieband en met echte vrienden. Dat wordt gewis al minder als het samenzijn gebaseerd is op een gevoel van: we moeten elkaar maar weer eens opzoeken, het schijnt erbij te moeten horen. Dan wordt rijkdom toch wel weer echte armoede.
Wie zou ik zijn om mensen geen vakantiedagen te gunnen, in gebieden waar de sneeuw ons aanleiding geeft toch een ontspannen en/of inspannend verblijf in de schepping! De beurs moet het wel trekken, ook als we weer thuis zijn, want erop uitgaan om nadien te moeten sprokkelen met centen is ook maar een vergankelijke rijkdom.
Waar zit voor ons dan de vreugde van Kerstmis, waar zit onze rijkdom?
U voelt het wel aankomen, zeker als u de schrijver dezes al eens hebt gevolgd in zijn pennenvruchten: niet in de dingen die vergaan alleen. Hoe belangrijk en zinvol dat alles ook is wat we aan belangrijke bijkomstigheden oppakken en inzetten: de rijkdom van Kerst staat in het bijbelverhaal van Lukas: de herders en de wijzen VONDEN HET KIND EN ZIJN MOEDER.
Met andere woorden: wie dát niet vindt, vindt de diepste rijkdom niet.
Kijkend naar de voorbije jaren zie ik dat ook met Kerstmis het aantal kerkgangers sterk afneemt. De boodschap welke we proberen bekend te maken, slaat niet meer aan, komt niet over, wordt niet begrepen, doet er niet toe. Zoekt men die trouwens nog wel? Is er wel vraag naar het aanbod?
Waarbij het ook wel lastig is denk ik, dat je in hetzelfde verhaal dat mensen met Kerstmis zien, horen en beleven, niet verder groeit in een geloofsleven. We blijven als het ware in de babyschoenen steken.
Er is geen follow-up.
De armoede van ons mensen is dat we de rijkdom welke God ons heeft laten zien in de menswording van zijn Zoon niet meer zien. Daarom zijn we enkele uren/dagen “verheugd”. Dan is het over. Na Nieuwjaarsdag (of eerder) liggen de bomen weer op straat, het licht gaat uit en ligt in de kast. We gaan over tot de orde van de dag. De kerstgroep in de doos, dood en voor weer een jaartje begraven.
Dat God een jaar met ons meetrekt, in lief en leed, valt buiten de ervaring. Want het gesprek met Hem zijn we kwijt, hebben we (weer) niet gevonden, want we VONDEN HEM niet.
Lezend in het bijbelverhaal van de drie wijzen: door hun ontmoeting volgden ze daarna een andere weg. Dat betekent dat mensen die de Onvergankelijke en Eeuwige op het spoor zijn gekomen, andere mensen zijn geworden. Mensen die instrument kunnen worden om er een andere wereld van te maken. Een wereld die haar rijkdom vindt in een omgaan en leven met elkaar die het pure eigenbelang en het louter genieten overstijgt. Nog steeds geldt dat magnifieke woord: verbeter de wereld, begin bij jezelf. En vaak is zulk een verandering begonnen bij een ontmoeting, met iemand die we liefhebben in wederkerigheid. God houdt van elk mens, maar niet elk mens heeft geleerd God als Vader te hebben.
Dat kan het best, wanneer we al vriendschap hebben met De Zoon. En moge het daarvoor Kerstmis worden.

Deken Th.v. Galen

Kerstmis in de Pancratius

Natuurlijk kunt u weer een fraaie kerststal gaan verwachten. De bouwers zijn al begonnen en het zal weer anders zijn als voorgaande jaren. Natuurlijk gaan we u weer ontvangen met warme woorden van welkom, ook jegens hen die het hele jaar twijfelen of ze wel of niet naar de kerkdienst komen. Om uw kerstafspraken met familie en vrienden te kunnen maken delen we u daarom al de mistijden mee.
Kerstavond: 19.00 u. Gezinsviering met het familiekoor Chrisko en om 21 u. de Nachtmis van Kerstmis met het gemengd Koor St. Caecilia.
Eerste en tweede kerstdag zijn de missen als op zondag: 10.00 en 11.30 u.
Goed om te weten voor de fijnproevers, laten we zeggen de sterrenzoekers: de lezingen en gebeden zijn anders elke dag, dus u hoort niet hetzelfde op elk van die momenten. Welkom, in ieder geval.

Beste vrienden van de begraafplaats,

Het is alweer december en onze jaarlijkse kaarsjesavond (de 4e alweer) ligt in het verschiet. Op (koop)zondag 23 december a.s. is het zover.
Omdat er weer vele kaarsen (horecakaarsen in glas) ‘op de kop getikt’ zijn kunnen we al vanaf de middag (12u.) aan de slag. Vanaf 17u. zal dan vast en zeker een mooie lichtjeszee te zien zijn waarna we om 19u. officieel van start gaan met een uitvoering van harmonie St. Bernadette om tegen 20u. de avond af te sluiten.
Ambtenaar Fred Peters, die het initiatief en de begraafplaats een warm hart toedraagt, heeft ondersteuning via Baan Brekend Werk aangevraagd (en gekregen!) zodat er dit jaar nog meer ‘handjes’ zijn die het werk letterlijk en figuurlijk lichter maken.
Net zoals de voorgaande jaren hoop ik weer op een mooie avond waarbij wij samen voor een sfeervolle begraafplaats in kaarslicht zorgen.

Het derde oudste monument van Heerlen spreekt

Welk dat is? Het kerkhof aan de Akerstraat.
De auteur Jan Teunissen laat in woord en beeld het leven van de stad van weleer tot nu aan het woord. Je voelt als het ware hoe het hart weer gaat kloppen, door mensen in beeld te krijgen die hier woonden, werkten en bouwden. De namen zijn de stille getuigen die weer gaan spreken. Het is een boekwerk van 138 pagina, ringband.
Het is uit een aantal hoofdstukken opgebouwd:
- Geschiedenis van de Begraafplaats.
- Een wandelroute langs enkele graven.
- 140 Graven zijn beschreven uit een dertigtal vakken. Enerzijds gaat het over de personen die er rusten anderzijds over de monumenten.
- De aanwezige bomen in dit wandelpark.
- De symboliek die men op de graven aan kan treffen.
Ik hoop dat dit boekje over het derde oudste monument van Heerlen warm wordt ontvangen. Ik weet dat het nu al verouderd is: graven zijn er bijgekomen en geruimd, bomen zijn gerooid en geplant geworden en de stenen zijn gepoetst en vervallen. Alleen de tijd gaat verder. De boeken kosten € 15 en zijn te verkrijgen:
Corio centrum Boekhandel Plantage en Jan Teunissen
Burg. De Hesselleplein 29 6411 CH Heerlen
Tel. 045 571 28 55

Actueel thema voor Kerstmis: geweld rond de voetbalvelden

Mogelijk vraagt u zich af: wat heeft een doodgeschopte grensrechter in Almere van doen met Kerstmis? Het Kerstkind wordt met diverse titels geboren. Een van zijn hoedanigheden is: Vredevorst.
Wetten en regels waren er voldoende in de tijd waarin Jezus leefde. Maar dat werkte toch niet naar behoren. Vandaar dat Hij zijn zending ook volbracht met de wens dat we de aanvulling zouden ontvangen op al die voorschriften: God beminnen en de naaste als zichzelf.
Wie zelf niet graag doodgeschopt wil worden, moet dat ook een ander niet doen. Dat betekent niet dat Jezus alles goed vond en over zich liet lopen. Scheids - en grensrechters (en dat in vele vormen op vele terreinen) zijn nu eenmaal nodig, want niet alles wat we doen is goed te keuren. Maar we hebben niets met De Vredevorst in onze maatschappij en dus vaak ook niet meer in de onderlinge relaties. Dan kan dit allemaal gewoon zomaar blijven duren, want het vraagt niet om nieuwe regels (alleen) maar om een nieuwe mentaliteit….

Deken Th. v. Galen

 

Zoeken