Parochienieuws 28 oktober -1 december 2012

God heeft ú nodig! Arbeiders gevraagd!

Realiseert u zich dat wel eens? Dat wij zo nodig zijn als het instrumentarium in de handen van een chirurg, zo nodig is als het gas of de olie in de verwarmingsketel?
Natuurlijk werkt dit ook andersom. Wat heb ik aan alle scalpels en tangen als er geen bekwame dokter is, of als er geen werkende kachel staat om de liters brandstof haar warmte te laten geven aan het water.
Er is dus wel degelijk een wisselwerking nodig. En naarmate we minder medewerkers zijn, wordt God meer onzichtbaar.
Een zieke kan heel lang bidden op zijn ziekbed voor goede hulp, maar als niemand gehoor geeft aan het inzicht, dat je sommige zieken echt moet voeren, wordt er honger geleden. Er moet iemand zijn die voor een patiënt de handen uit de mouwen steekt. Een werkgever kan de mooiste opdrachten voor zijn bedrijf binnenhalen, maar als er niemand is om het werk uit te voeren….is de zaak snel failliet.
Vele werken en bezigheden zullen wel altijd voldoende draagvlak kennen en uitvoerende medewerkers. Vaak omwille van het loon, anders omwille van de vreugde of de eer het te kunnen doen, uit gevoelens van sociale cohesie. Maar niet altijd.
Zolang we er eigen voordeel in zien, lopen we wel. Maar als dat er niet is? Dat eigen profijt? Lopen we dan toch nog voor iemand? Of voor een goede zaak of goed doel?
Talenten en mogelijkheden welke ieder heeft, waarvoor zetten we ze in? Ten eigen voordeel. Of zien we ook dat we medewerkers kunnen zien in dienst van een ander die iemand nodig heeft.
Prachtig klassiek beeld zijn de brancardiers in bijvoorbeeld Lourdes. De zieken hebben er maar zulk een prachtige tijd omdat vrijwilligers de hele dag zich voor hen inzetten. Ook dát is een wonder op deze plek. Dat er zoveel dragende mannen en vrouwen zijn die de handen uit de mouwen steken om de bedevaart zo vruchtbaar en zinvol mogelijk te maken.
Maar om dat te kunnen, liefdevol zijn en dienstbaar, zorgend en verzorgend, uitdelend en incasserend, …daarvoor hebben wíj – op onze beurt - God nodig. En waar de mens Hem niet meer zoekt en raadpleegt in gebed en sacrament komt de mens (maar ook in groeiende mate het hele maatschappelijk leven) ernstig tekort.
Is deze spreuk geen realiteit tevens voor onze eigen voldoening: wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft!
Zorgt u ook mee dat er weer wonderen geschieden?

Hartelijke groet, deken Th.v. Galen

Waarom bidden voor onze doden?

De november maand begint met Allerheiligen maar wordt meteen gevolgd door Allerzielen. Dat laatste gedenken heeft meer gevolgen voor mensen dan het feest van 1 november. Kerkhoven worden bezocht en rond die dag meer dan anders onderhouden achtergelaten. Menige dodenakker verandert in een bloemenparadijs. De dood heeft impact!
Maar bidden voor onze overledenen? Moet dat? Heeft dat zin?
Iemand vroeg eens aan een priester hoe dat zat met “de hel”. Goedbedoelend kwam er toch een antwoord dat de realiteit mogelijk geen recht doet: “Volgens mij zijn er maar twee mensen in de hel, dus maak u daar geen zorgen om”. Is zeker geen theologisch antwoord maar ondermijnt ook de ernst ook van de vraag. Natuurlijk jammer. Wat er na de dood gebeurt, wordt in de H. Schrift beschreven als: een oordeel.
Oordelen is iets dat we allen doen. Wij, die toch geschapen zijn naar Gods Beeld en Gelijkenis! Dat betekent omgekeerd: wat wij doen in de praktijk van het leven hebben we niet van een vreemde. We laten “iets” van God zien. Niet alles natuurlijk. Want hetgeen van Jezus gedrukt staat: “Hij was in alles aan ons gelijk maar niet in de zonde”, kunnen we niet van ons mensen zeggen. We hebben wel degelijk last van zonden en tekorten.
Vandaar dat niemand altijd even zo succesvol zich gedraagt, inzet, opstelt, spreekt, zwijgt, oordeelt, uitdeelt, incasseert! Zodra we dat foute gedrag op het spoor komen, worden we verdrietig, teleurgesteld en willen dat er recht wordt gedaan. Kijk maar eens naar gevallen waarin we de opgelegde straf te licht vinden! Dan zijn we boos, zoals o.a. bleek uit de vrijlating van Martine Dutroux. M.a.w.: wij mensen vinden oordelen en straffen héél gewoon. En waar komt de uitspraak uit voort: wie niet horen wil moet maar voelen. Komt in wezen uit de opvoeding nota bene. En als iemand zich misdraagt, krijgt hij na de rode kaart al uitsluiting voor een of meerdere wedstrijden.
Waarom zou God anders doen dan wij, geschapen naar Zijn Beeld en Gelijkenis? Niet iedereen die op weg gaat, is automatisch heilig….maar ook niet automatisch in de hel natuurlijk. Dat mensen dit ontkennen als een realiteit duidt op weinig Bijbelkennis, waar dit fenomeen 77 keer staat vermeld. Mattheüs 10:28 laat ons weten:” En vreest u niet voor degenen, die het lichaam doden, en de ziel niet kunnen doden; maar vreest veel meer hem, die beide ziel en lichaam in de hel kan storten. Vreest hem”.
Is dat om angst aan te praten? Hélemaal niet. Wie het goede doet en het kwade mijdt, hoeft niets te vrezen. Niet van mensen tijdens ons leven (tenzij ze ons haten of willen lasteren) en niet van God in het toekomstige leven. Juist om onze verlossing/redding is Hij bezorgd gebleken en zond Zijn Zoon.
Wie in het aardse leven straf kan verwachten wegens minder goede daden, ter verantwoording geroepen voor de rechter…..zoekt zich een goede advocaat, die zal pleiten voor strafvermindering. Anderen komen je bezoeken in bijvoorbeeld de gevangenis om je te troosten. Je bent niet vergeten en die tijd van uitzitten gaat ook voorbij.
Met dergelijke beelden voor ogen hoop ik dat u het gebed leert zien als een pleidooi om hen te steunen op hun weg naar eeuwig leven, om in vrijheid te leven bij God.

Deken Th.v. Galen

Zoeken