Parochienieuws 29 september - 5 november 2012

Gewogen en gemeten

Het zal u wel bekend zijn dat op elke geboortekaart naast de datum en de namen van de boreling het gewicht en de lengte vermeld staan. “Flinke jonge” kun je dan wel eens denken, of: oei, die heeft al moeten vechten om te overleven. Dat proces begint al meteen. En hoe vaak leggen ze ons niet op de weegschaal en nemen ze ons de maat? Net als de bekende klanken van de ouders, raak je eraan gewend, als baby al. Groeit goed, is prima op gewicht, och, dat wordt een lange, dit is al zeer gewichtig…
Nadien gaan we daar zelf mee door. De weegschaal wordt door mensen vaak ingezet om te kijken, of ze gezond zijn qua gewicht. Gewicht staat vaak voor een goed figuur en elk grammetje wordt wel eens bijgehouden na een avondje eten. Dat betekent weer dagen met beperkingen. In het ziekenhuis is ondergewicht na een flinke opname en ziekte, reden om te zorgen voor extra voeding. Waar je gewicht wordt gemeten voordat men überhaupt aan een ingreep begint. Dus ook daar geldt: meten is weten.
Met de lengte is het al niet anders. Aan kinderen van de basisschool is al bekend welke lichaamslengte te verwachten is. Blijft dit duidelijk achter kan dit voor jongen en meisje een hindernis zijn om zich vrij te voelen. Maar de lange lengten maken ook eenzaam, lastig met shoppen en hoofd stoten tegen al de veel te laag hangende luifels (ik kan het weten!). Maar niemand is graag over het hoofd gezien…dus moeten zij die niet de lucht in willen schieten een compensatie zoeken om toch ook gezien te worden. Waarmee we willen zeggen dat dit verhaaltje over onze fysieke kant, ook zeker opgaat voor de geestelijke beleving.
“Wie denken ze wel dat ze voor zich hebben! Ik laat niet over mijn lopen! Zo, ik mag gezien worden! Als ze mij niet hadden, ik doe er tenminste toe, ik leg gewicht in de schaal! Wat meen jij je wel, kleine onderkruiper! Maak je toch niet zo dik, dun is de mode! Kom eens naar beneden jij, die het zo hoog in de bol hebt!” Met dergelijke zinnen drukken we gedachten uit welke mensen vaak in hun denken met zich meedragen. Over anderen, maar het werkt ook naar onszelf. Want als ik eenmaal hebt geproefd van de belangstelling, van het applaus en ik overal herkend en bewonderd word, kan dat verslavend werken. Wanneer dat door de jaren dreigt te minderen raak iemand iets kwijt waaraan hij of zij gewend is, zeg maar: verslaafd is. Dan gaan mensen soms zelf gekke dingen doen, om toch maar “in tel” te blijven, “in trek” te blijven, “gezien en bewonderd” te worden. Daarvoor laten we niet alleen ingrepen toe in of aan ons lichaam, maar kiezen mensen een houding, welke soms zover kan gaan dan men principes overboord zet. Zodra deze “gewichten”gaan werken, men “elkaar de maat” neemt vanaf het terras, verliezen we ons evenwicht en krijgen we geen evenwichtige maatschappij. Het kan zover gaan dat “wat we prijzen” zelfs af te keuren is, en waar we “ons niet toe durven bekennen” ons mank laat gaan.
Wie werkelijk gelooft dat God “is” en vertrouwd raakt via gebed en/ óf kerk met Jezus, die laat zich niet meer alleen door mensen bepalen, zoekt zelfs niet altijd de gunst van de mensen, noch hun applaus. Die raakt minder snel uit zijn evenwicht bij tegenslag en durft zijn of haar rug recht te houden, als anderen zich klein maken en terugtrekken. Het denken en oordelen over anderen laten we makkelijker aan God over, die de zon laat opgaan over goeden en slechten. Een andere samenleving met meer rust en vrede en zuiverheid en inzet is binnen handbereik. Maar het vraagt wel dat we ons gewicht bij God halen en we Hem ons de maat laten nemen. Elke week is er weer een oefening, te beginnen op zondagmorgen. God zoekt telkens weer bouwers van een betere wereld, welke niet vanzelf ontstaat. Wie het begrijpt, zette de stap…of blijft hem zetten.  

Hartelijke groet, deken Th. v. Galen  

Start lezingencyclus dekenaat Heerlen

Op donderdag 22 november om 20.00 uur starten we met een aanbod, dat mensen de kans wil geven om zich te oriënteren in thema´s die actueel zijn over de samenleving, waarbij het ook over kerk en geloof kan gaan, maar in principe bedoeld is om de horizon van ons denken en afwegen te verbreden.
De Belgische hoogleraar Prof. dr. Donald Loose, filosoof, verbonden aan de Radboudstichting en docent filosofie op de Erasmus Universiteit in Rotterdam, komt naar Heerlen toe. Werkelijk een topper. Hij is bereid te komen en in overleg zijn wij tot het onderwerp gekomen `Waarom zou je in deze tijd nog katholiek zijn?’. Hij kan ons een hart onder de riem steken.
Voor de locatie is gekozen voor de Manege in `Auberge de Rousch´, omdat we daar zowel een kleinere groep als ook een groot auditorium kunnen ontvangen. Om dit passend te doen verzoeken we belangstellenden zich van te voren aan te melden.
U kunt zich aanmelden voor de lezing door een e-mail te sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., of te bellen naar tel. 06-57595999 van mevrouw J. Krasznai. Gaarne erbij vermelden met hoeveel mensen u komt.

Deken van Galen

Voor Welten: Menskracht gewenst

Zolang de organisatie loopt, is er geen vuiltje aan de lucht en weet iedereen zich op zijn wenken bediend. Dat kunnen we in onze parochies door een groep vrijwilligers. Op dat vlak zijn onze kerken uniek. Zo lieten we al eens weten dat één grotere psychiatrisch instituut al meer kost dan de hele organisatie van de 320 parochies met welhaast zoveel dure gebouwen.
Juist vanwege die vrijwilligers.
Maar met de loop der jaren is het niet altijd te blijven bouwen op dezelfde mensen… die worden ook weer ouder. Krachten en mogelijkheden ebben soms wat weg, omstandigheden maken het ook niet altijd eenvoudiger om op de ingeslagen weg voort te gaan. En dan heb je als kerk een probleem. Zo kunnen we in de Martinus mensen gebruiken die de kosterploeg komen versterken en om een welkom thuis te schenken in een schone kerk ook mensen die met een groep zorgen voor het interieur. De beste poetsmiddelen op de plank en in de kast hebben geen zin, wanneer er geen handen zijn die ze willen hanteren. Soms, zo beseffen we, is het moeilijk om in je eentje te komen met de bereidheid om mee te werken. Dus is het al makkelijker wanneer u zelf met iemand erbij of met nog meerderen zich bekend maakt als nieuwe vrijwilliger. Kwestie van telefoontje plegen of mail versturen naar een van de parochieadressen. Het is ook een vorm van werkelijke diaconie en menslievendheid. Wie denkt daar eens over mee?

Deken van Galen

 

Zoeken