Parochienieuws 30 juni - 29 juli 2012

In de leer bij “het witte goud!”
 
De iets rijperen onder ons qua leeftijd kennen nog het Latijnse lied welke de besprenkeling van het wijwater begeleidde aan het begin van de hoogmis: “Asperges me”…”besprenkel mij”.
In deze tijd van het jaar klinkt het vaker in huiskamers en op straat dan in de kerken: “Breng je wat asperges mee!”
Maar dan hebben we het over heel iets anders.
Wanneer u dit leest is ‘het seizoen’ voorbij zoals de volksmond leert: 24 juni is de laatste steekdag. Dat zal dan wel in het verleden zo zijn. Nu kunnen we- denken we- alles. En inderdaad, het hele jaar door kunnen liefhebbers hun hart ophalen aan deze groente, die als geneesmiddel zelfs de boeken haalt.
Wat leren we van dit product van moeder natuur? We herkennen erin hóe waardevol het bedje is waarin je geplant staat en waar je in groot wordt gebracht.
De eerste asperges zijn doorgaans duur, niet alleen vanwege het primeurschap, maar ook omdat het dan te koud is voor een goede loop van de groente. Hoe warmer het bed, des te beter is de oogst. We zagen dan ook de prijzen veranderen naarmate het aanbod groter werd. Om de natuur een handje te helpen in een land waarin het voorjaar toch weer vaak op herfst leek, leggen de verbouwers plastic over de bedden.
Ze mogen wit zijn, groen en je hebt ook een paarse variant. Ze mogen er allemaal zijn, en we doen er iets goeds mee. Maar een beetje recht maakt wel veel uit voor de prijs. En of ze goed gestoken zijn.
Waar ik heen wil? Zelf heb ik een geweldig thuis gehad met ouders die aan hun kinderen dachten, ervoor waren en voor hen klaarstonden, hetgeen zeker niet altijd vanzelfsprekend is geweest. Ouders moeten nu eenmaal, vaker dan ze aanvankelijk dachten toen ze zich verheugden over kroost, een kruisje zetten door zich zelf, hun eigen wensen, verwachtingen en gehoopte bezigheden. We hadden een goed bedje om te gedijen en het werd gespreid met de uitnodiging om zelfstandig te worden. Ons thuis was in dien zin een leerschool. En de simpele praktische lessen door mee te mogen doen met de tuin, het (zien) repareren van dingen, hebben me altijd begeleid. Om maar een fractie te vermelden aan de hand van een paar concrete punten uit het praktische leven.
In iedere jongen en meisje zit de drang om boven dat bedje uit te groeien, om zich zichtbaar trots te tonen aan de wereld die komt kijken wat je er mee kunt.
Als ik dan aspergevelden zie, fietsend langs de velden, of de asperges liggend op mijn bordje, dan denk ik: ouders, hoe zorgen jullie voor je kids? Krijgen ze allemaal dat warme bed waarin ze kunnen gedijen? Zijn ze in-ge-bed in goede omstandigheden, zodat de kinderen als vrucht van liefde mooi kunnen gedijen? Bescherm je ze wel voldoende tegen het gure klimaat, de koude winden welke er over de wereld waaien? Niet met plastic (staat voor alle kitsch van de wereld) natuurlijk maar met aandacht, zorg en toewijding die niet zichzelf zoekt te bevredigen maar in dienst van het zielenleven en de fysieke opbouw met bijvoorbeeld goed voedsel?  
Mogen de mannen en vrouwen die moeten ploeteren voor het gezonde gezinsleven zich voelen als die tuinders, die na alle inzet en aanpak, tevreden kijken naar de vele prachtige asperges, die keurig verzorgd zorgen voor een mooie en tevredenstellende oogst.
Moge de jongeren en kinderen zelf zich goed opstellen om in-ge-bed te zijn in een gezinsleven.
En allen kunnen daarvoor ook wel eens in gebed zijn. Want zonder God is ook maar alleen.

Hartelijke groet, deken Th.v. Galen

Bisschop tijdens viervoudige priesterwijding:

'Veroorzaak door uw leefwijze geen ergernis'

"Als priester krijgt u de kans om mensen in naam van Jezus nabij te zijn. Dat is bijzonder en eervol. Wees u er altijd van bewust dat mensen daarom iets van Jezus in u moeten kunnen herkennen. Dat veronderstelt dat u zelf ook doet wat u zegt en zegt wat u doet. Er mag geen tegenstelling zijn met uw priester-zijn en wat u als uw privéleven beschouwt. Leg u daarom toe op een waarachtig priesterlijk leven, elke dag van de week en elk uur van de dag en veroorzaak door uw leefwijze geen ergernis." Dat zei bisschop Frans Wiertz zaterdag 2 juni tot de vier neomisten die hij in de kathedraal van Roermond tot priester wijdde.
In een goed bezette kathedrale kerk sprak de bisschop tot de wijdelingen en daarmee ook tot alle concelebrerende priesters. Het was een warme, uitnodigende oproep aan het adres van allen die de kerk als herders leiding mogen geven als medewerkers van de bisschop. Hoe intens deze woorden aankwamen vertelde mij een van de mede busreizigers die nog nooit een priesterwijding had meegemaakt: “Wat was dat mooi! Dit had ik nooit willen missen!” Van de kapelaan zult u elders iets lezen over zijn festiviteiten.
Zelf wil ik toch ook al vanaf deze plek die mensen danken die bijdroegen aan de twee kazuifels welke we als parochie hem cadeau konden geven voor zijn priesterlijke bediening.

Deken van Galen. 

Zoeken