Parochienieuws 26 mei - 1 juli 2012

 PINKSTEREN: = H. GEEST = ZICH “wegcijferen” en NIET zich “rijk rekenen”

Nog altijd kom ik in grote getale mensen tegen die zich kunnen wegcijferen. Niet een beetje maar totaal zelfs. Of u het gelooft of niet, dan krijg ik kippenvel van echte emotie en dankbaarheid. Zoals de echtgenoot die zijn vrouw 24 uur per dag, 7 dagen per week, ruim 2 jaar geheel moet verzorgen, want ze kan zelf niet meer. En wat zegt de man, zonder enige opsmuk na haar overlijden: ik heb nog meer gevoeld in deze tijd hoezeer ik van haar houd. We zijn zo dicht bij elkaar gekomen! Of de moeder, die zelf geen makkelijk leven heeft gekend, wekelijks alles doet voor haar gehandicapte zoon, al meer dan 50 jaar…. En geen toonbeeld is van verdriet maar van echte blijmoedigheid. Veel meer dan menigeen denkt is dit dagelijkse realiteit waar velen aan deelnemen. Alleen: het is niet zo zichtbaar doorgaans. Dat gebeurt in het verborgene!Ook in de keiharde en nuchtere werksfeer. Terwijl de ene het ervan neemt en de precisie aan de laars lapt, staat de man naast hem garant dat het bedrijf toch doorgaat. Zonder dat de eerste beseft, zorgt deze werker ervoor dat het arbeidsproces niet stagneert omdat hij in feite werkt voor twee.Weet u, er zijn er genoeg die zich uiterlijk distantiëren van het christendom.. maar het wel leven! Want Christen-zijn is een wijze van leven: een manier om deugden te beoefenen. ToeWIJDING wil ik graag zo schrijven voor u als lezer, omdat daarin de deelname aan het algemene priesterschap mooi naar voren springt.In die zin hebben we veel meer “priesters” dan het aantal ambtsdragers dat actief is in het pastoraat. M.a.w.: er is een leger van zichzelf wegcijferende mensen. Het is een ere – dienst welke ze verrichten. Ik schaam me bijna dat ik u niet meer voorbeelden opschrijf, want het aantal zorgende mensen, lijdende mensen, zichzelf wegcijferende mensen, is best wel groot. De deelnemers aan deze dienst zijn zeker niet persé afkomstig uit kerkgangers…niet om de kerkgangers aan te klagen maar om te zeggen, dat er meer goeds in het volk is dan dat men zich Gods volk noemt.Natuurlijk zijn er ook de mensen die zich “rijk rekenen”: alleen uit op eigen voordeel, plezier, lust momenten. Hoe kom ik aan mijn trekken, wat doe ik om toch vooral niets te missen! Ook Europa, de grond waarop we leven, strijdt om het behoud van de euro, de koopkracht …en dus om de levensvreugde. Want voor een aantal is geld toch de bron van vreugden.Maar is dat zo? Ben je rijk als je alles hebt wat je hartje begeert, als je je kunt permitteren wat niet iedereen kan? In mijn ogen zijn zulke mensen armer dan ze denken of laten voorkomen. Hun frivoliteit is niet meer dan mascara en make-up, als een pose en vertoning, het schijnt allemaal zo bijzonder zijn. Hun presentatie is niet meer dan een foto-shooting, waar we even naar de camera lachen en waar ze zich vervolgens afvragen: ben ik wel in tel?Wat weet ik me omgeven met vele fantastische mensen, die zichzelf wegcijferen, niet zichzelf zoeken en dat wat ze in stilte onopvallend doen normaal vinden. Christendom bestaat, juist waar je het niet zoekt of verwacht!Misschien bent u die dit leest ook wel zo’n kanjer, in Gods ogen!

Hartelijke groet, deken Th.v. Galen 

Zoeken