Parochienieuws 28 januari - 4 maart 2012

Over Lastpost en de Last Post

Het leven is zelf nogal heftig. Drama’s spelen zich af tussen en onder mensen. Wereldwijd moeten we meekijken. Of je wilt of niet. Langs alle wegen overspoelt men oren, ogen met informatie over soms zeer lokale zaken, die ons directe leven in feite niet raken. We kunnen iets dan wel verschrikkelijk vinden of vervelend voor de getroffenen maar je kunt er niets directs mee doen. Of het wijzigt onze leefstijl niet, tenzij voor een ogenblik. Doffe ellende trekt aan ons voorbij, met als gevolg dat er een zekere onverschilligheid kan ontstaan.
Jaarlijks bijvoorbeeld raken mensen gewond ten gevolge van omgang met vuurwerk. Iedereen weet dat maar weet met zekerheid als het in ons hart ligt om er aan mee te doen: ik kijk wel uit, mij gebeurt echt niets.
Nu het dan toch telkens weer mensen treft, overweegt de overheid nieuwe wegen te willen gaan: grote vuurwerkshows per gemeente.
Wat vindt u daarvan?
Ongetwijfeld zal menigeen die zelf niets met het afsteken van vuurwerk heeft, dat prima vinden. Alleen zal de vraag zijn: wie betaalt daarvan de rekening? Als je er zelf niets mee hebt? Doen dat alle mensen die hadden willen kopen maar dat niet meer mogen? Lijkt me lastig te regelen, temeer daar men hen iets leuks afpakt waar ze met zijn allen 65 miljoen aan uitgeven voor een enkel uurtje.
Erger nog lijkt me het feit dat de staat dan de regie gaat over nemen omdat we onze mentaliteit toch niet zo kunnen wijzigen dat we onszelf beschermen tegen…onszelf.
De huilende Koreanen voor hun gestorven leider riepen toch wel vraagtekens op. En de gedachte dat je wel moet huilen en kermen omdat je anders wordt opgepakt wegens gebrek aan staats- en vaderlandsliefde, kan veel verklaren. Zulke onvrijheid is niet nieuw in de mensengeschiedenis. Maar als mensen zelf zich het leven lastig maken doordat we voor onszelf en anderen lastposten zijn, is dit vroeg of laat het gevolg. Dat we onze eigen Last Post aan het voorbereiden zijn.
We blazen hoog van de toren over wat we allemaal willen en wat we niet willen missen. Maar wanneer daardoor een mentaliteit groeit, waarin het heil van en voor zichzelf alleen aan de orde is, sta je er straks naakt bij. Het ergste dat men ons afpakt is vrijheid.
Levenskunst bestaat er dan ook in, de vrijheid niet te misbruiken. Want dan zijn we snel gevangenen en verliezers. En wie wil dat nu?
Iemand die met het voorbeeld van Jezus wil leven, snapt dat God niemand dwingt, maar in vrijheid en liefde gediend wil worden. Wie aan God voorbij heeft leren zien omdat Hij niet meer ter sprake komt, zal nieuwe leiders over zich afroepen, die minder vrijblijvend zullen optreden.
Ik hoop dat we niet de “last post” geblazen krijgen dankzij ons voorbij zien aan christelijke wortels.

Deken Th.v. Galen

Over Kerkbijdragers en Supporters.

Allen weten we dat niemand kan zonder supporters. In de brede zin van het woord. Een winkel kan niet zonder bezoekers en kopers, een restaurant kan niet zonder betalende gasten, een voetbalclub speelt het liefst een thuiswedstrijd, een gepensioneerde steunt op het uitkerende pensioenfonds, een kind bouwt zijn toekomst op zijn zorgende ouders. En gaat u maar door.
We hebben allemaal zoveel waar we op bouwen en zelfs afhankelijk van zijn.
Zodra dat vanzelfsprekend aanwezig is wat we hopen, verwachten en nodig hebben, is er geen vuiltje aan de lucht.
Ontvalt ons echter iemand of iets, voelen we de leegte en het gemis. Misschien nog wel het meest herkenbaar als je partner sterft, je oma of opa of zoon of dochter. Er zijn gevallen herkenbaar dat mensen er heel wat voor zouden geven als….die ander er nog een poos had mogen zijn.
We hebben elkaar gewoon nodig.
Een parochiegemeenschap met een eigen kerk, met een aanbod ten behoeve van mensen op het moment dat ze het mogen verwachten. Dat is de bedoeling van de vraag om kerkbijdragers. Supporters dus. Natuurlijk zou ik liegen als ik zeg dat het niet om een geldelijke bijdrage gaat. Ook besef ik dat niemand welhaast zich druk maakt over hoe de toekomst van de beurs eruit ziet. Zowel Dé Beurs waar de wereldeconomie wordt gemaakt, maar ook de beurs in uw handen waaruit toch maar geld moet komen voor noodzakelijke, nodige en leuke dingen. Maar meer nog dan het geld is het een steun om te weten dat mensen de kerk niet in de kou laten staan. Dat ze de inzet waarderen welke bedienaren, bestuurders en vrijwilligers verrichten.
De bijdrage in het verleden gaf ons telkens weer de overtuiging: fijn, je doet het ergens voor. Mensen zien dat, ondanks alles en dankzij alles, er een plek moet zijn waar men waarde aan hecht voor het emotionele en zielenleven. Een mens is immers méér dan het lichaam.
Als kerkbestuur geven we graag verantwoording over het voorbije jaar. Maar doen ook graag op u een beroep om supporter te blijven of te worden.

Deken Th. van Galen

Dank u wel

Van velen van u hebben wij ook dit jaar weer prachtige Kerst- en Nieuwjaarskaarten ontvangen; vergezeld van liefdevolle wensen en soms met attenties. Graag willen wij u daarvoor dankzeggen.

Deken en Kapelaan

Theresiakapel 

Een paar maanden geleden heeft de Stichting kapel Putgraaf een actie gehouden voor de instandhouding van de Theresiakapel. Omdat we van veel mensen geen adres hebben, willen we via het kerkblad van de St. Pancratiusparochie, al die mensen bedanken voor hun goede en gulle gaven.

 

Zoeken