Parochienieuws 27 augustus - 30 september 2011

Over tanken en denken…

Wanneer je veel kilometers maakt met je altijd dorstige auto, sta je vaak te tanken. Buiten het feit dat je kijkt naar de literprijs, is het ritueel altijd hetzelfde. Tankdop eraf, tankpistool erin, knopje drukken, tankdop erop en afrekenen als het al niet op voorhand gedaan is via een betaalkaart. En dan: Rijden maar weer. Zijn we niet gewoon gewoontedieren? Zelfs het spannend uit eten kent vaste gebruiken. Vaak bestellen mensen hetzelfde aperitief. Anderen zelfs dezelfde gerechten. Met slapen is het al niet anders. Eerst zus liggen, dan zo draaien, of juist niet. De een altijd op de buik, een ander alleen op een zijde of enkel ruggelings. Het rondje dat je fietst, met je hond loopt, de winkels waar je gaat inkopen. De plek op de tribune of je plaats in de kerk. Zodra er iemand op “jouw” plaats staat of zit, is de boel verstoord en vindt een mens zijn draai niet. Verveelt u zich nu of straks een keer? Maak eens een lijstje met al uw gewoonten! U zult verbaasd staan hoe trouw we zijn in het doen van dingen. We hoeven dan niet altijd te denken! En dat geeft rust. Rust welke we nodig hebben om tot een zekere kern door te dringen. Stelt u zich voor dat je bij het dansen over elke pas weer moet nadenken en moet tellen: Dat is geen dansen maar dansles. Een goedzittende schoen moet je niet voortdurend voelen. Een mens die wil lezen zal niet elke letter apart benoemen zoals een kind doet met zijn eerste leeslesjes: p – o – e – s Poes! In de kerk komt een mens om bij te tanken. Het leven is nu eenmaal eisend en normaal gesproken is een kerkdienst een bron om uit te leven. Toch is dat niet vanzelfsprekend, niet voor de priester en niet voor de kerkganger of kerkgangster (dit laatste woord niet op zijn Engels lezen…). De eerste moet er in mijn ogen geen routineklus van maken, laat staan zichzelf staan te promoten. Zoals je wel eens hoort dat een geestelijke mensen uitnodigt voor een dienst waar hij moet (s)preken. Anderen lezen enkel uit boekjes voor, zonder te beseffen wat ze zelf zouden willen en kunnen zeggen. Of het moet altijd leuker zijn, vrolijker, bonter of korter. Is dat eredienst? Eredienst is om naar God toe te gaan en te groeien. Een bedienaar is niet meer maar ook niet minder dan een instrument daarvoor. Hetgeen niet betekent dat er geen plekken zijn waar hij zeer creatief kan en zelfs moet zijn! Een andere misleiding is de voortdurende wens van wisselingen en veranderingen. Dit is geen beletsel voor enige creativiteit. Maar als je elke dienst voorziet van nieuwe teksten, lijkt dat even vernieuwend maar is tegelijk niet onze natuur. Elke deelname is dan als een wijnproeverijtje. Je neemt een slokje, spuwt het uit om niet zat te worden. Maar na een poos heb je nog niet van een fles of glaasje genoten. Mensen opperden vaak dat we elke week nieuwe gloria´s en credo´s moeten schrijven, nieuwe eucharistische gebeden. Dat lijkt even iets anders, maar als het erop aan komt, is het dan liturgisch denken en….. geen tanken. De ideale kerkdienst is die, welke haast buiten je bewustzijn omgaat zodat de gedachten naar God kunnen uitgaan. Een kerkdienst is niet om vermaakt te worden maar om te tanken. Want wie als gelovige leeft, verbruikt energie en zet voortdurend een kruisje door zichzelf. Dat kan niet zonder aanvulling. Zodra deze aanvulling van Godswege ontbreekt…..is er dan nog leven? Ja, maar wat voor leven?  

Ziekenzalving

Dit sacrament is zeker nog veel gevraagd. Priesters zijn er graag toe bereid hiervoor op weg te gaan. Want troost en sterkte brengen van Christus´ aanwezigheid door de gebeden en de Heilige Olie is een groot goed. Tegelijk kan de aanwezigheid van de bedienaar en het gesprek iets goeds in zichzelf hebben. Zeker wanneer er al van te voren contact is geweest tussen de priesters en de zieke, waardoor er ook meer persoonlijks in de teksten kan worden gelegd. In de praktijk blijkt dit echter niet zo gezien te worden. In veel gevallen belt men pas iemand als de nood erg hoog is. Anders gezegd: Als de zieke echt niet lang meer te leven heeft. Dan is tijd opeens zeer schaars. Vervelend wordt het voor beide betrokken partijen wanneer de priester die de familie wenst, niet bereikbaar of niet voor de onmiddellijke komst vrij en beschikbaar is. Dit zou allemaal te ondervangen zijn wanneer men de priesters eerder op de hoogte brengt van het ziekteproces, dat geen sporen van genezing meer in zich lijkt te dragen. Dan kan er eens een bezoekje worden gebracht, men kan overleggen wanneer het zou schikken voor het uitdelen en ontvangen van het sacrament. Zodat het niet meer “halsoverkop” moet. Past ook helemaal in het kader van de andere sacramenten. Deze worden allemaal toch voorbereid, hetzij individueel of in een groepssetting. Of het nu gaat over doop- of huwelijksvoorbereiding, over communie of vormsel. Een biechtgesprek vraagt toch ook voorafgaande tijd van gewetensonderzoek en aan een priesterwijding gaan vele jaren van vorming en studie vooraf. Waarom zouden we dan zo angstvallig blijven doen rond dit sacrament? Ik hoop op een koersverandering in het denken over dit geschenk dat Jezus aan zijn Kerk gegeven heeft.
Deken Th.v. Galen

Ziekenzondag

Op zondag 11 september is het Nationale Ziekenzondag. De Zonnebloem Afdeling St. Pancratius nodigt al haar leden uit voor de H. Mis van 11,30 uur. Aan het einde van deze viering zal de Ziekenzegen gegeven worden met het Allerheiligste.

Bezoek Kevelaer 

Op dinsdag 20 september vindt een bezoek aan het genadeoord Kevelaer plaats. Opstapplaats is de Putgraaf om 08.45 uur ’s morgens. Kosten 15 Euro p.p. Aanmelden aub via secretariaat.

Zoeken