Parochienieuws van 30 juli - 28 Augustus

 

 

 

 

Wie houdt van ukken? Wie wil helpen?
Het is verheugend te zien dat in de Pancratius het element “jeugd en jongeren” nog redelijk aanwezig is. Zeker in de Mis van 11.30 uur. Jeugd welke groter wordt, huwt en kinderen krijgt. Zo kunnen we Annelies en haar man Stefan gelukwensen met de geboorte van hun tweede kind. De jeugdige en trotse moeder was zelf ooit actief in onze crècheopvang tijdens de Mis van 11.30 uur. Op die manier nodig je immers ouders uit naar de kerk te komen, wetend dat de kleinsten niet de aandacht van henzelf opeisen tijdens de dienst en de aandacht van anderen niet afleiden. Jarenlang was de crèche niet weg te denken, als aanbod naast de kindernevendienst voor de kinderen van 4/5 jaar en ouder. Het “aanbod ukjes” daalde even en daarmee kon ik het aanbod minder gestand doen. Want als er een rooster is van opvang maar er is geen vraag dan verdampt de belangstelling. Maar we zijn er weer aan toe deze crèche nieuw leven in te blazen! Ik zou het enorm waarderen indien we dit weer invulling konden gaan geven. Wie kan en wie wil helpen? De opvang geschiedt in de ruimten naast en/of onder de sacristie. Beloning is de voldoening welke u krijgt bij de opvang van de allerkleinsten zelf en de dank van ouders, pastoor, kapelaan, diaken, koster en alle kerkgangers. U kunt zich bij mij bekend maken of via het secretariaat, per mail of telefonisch.
Deken Th.v.Galen

 

Federatie
Een samenwerkingsverband van parochies noemen we een federatie. De noodzaak ertoe komt langs velerlei wegen op ons af. Gebrek een bedienaren vragen om goede onderlinge afspraken. Het aanbod van parochiële diensten houden we altijd minder in elke parochie in stand door de afname van vitale vrijwilligers. De financiële druk op de kerken neemt toe. Hetgeen we kunnen doen per kerk is prima, maar “de parochie” bestaat straks niet meer uit één bestuur met één kerk. Het zal worden één bestuur met de zorg over meerdere kerkgebouwen. Deze parochie noemen we omwille van de bestuursvorm “Federatie” maar het is in feite een parochie, zij het dan met meerdere kerkgelegenheden. Nu is dat wennen. Langs alle kanten. Voor iedereen. Nu bidden we bijvoorbeeld voor overledenen “uit de eigen parochie”, behorend tot een bepaald gebied. Voor uw priesters geldt echter al lange tijd, dat ze welhaast wekelijks met een uitvaart bezig zijn zonder dat u daar weet van hebt. Dat is tot op heden toch “van een andere parochie”. Geldt voor dopen en huwelijken. Wanneer we dopelingen vermelden in het parochieblad van bijvoorbeeld de Pancratius, omdat ze in de Pancratius of Theresia kapel gedoopt werden, is dat niet vreemd. Maar in feite moeten we in federatieverband in dat Pancratiusbulletin ook hen gaan vermelden, die in de Martinus of in de Joseph gedoopt zijn of in de Elisabeth kapel werden gedoopt. Een aandachtig lezer zal dan in eerste instantie denken: wat wordt er toch veel gedoopt tegenwoordig! Het samengaan van kerken zal niet meteen een “wij-gevoel” geven. Helaas zal het wel eens mensen laten denken: Ze pakken ons wat af. Dat kan dan gaan in de trant van: “Vroeger hadden we zelf een gezinsmis met Kerstmis of met Pasen! En nu? Nu moeten we voor een gezinsmis met de kinderen naar….Wat denken ze wel niet! Dat is toch niet ‘mijn’ kerk! Ik zie niet wat ik daar zou moeten gaan doen!” Of ook de beroemde mistijden: “Wat, geen gregoriaanse hoogmis meer in MIJN kerk? Moet ik daarvoor naar…..! Daar zullen ze mij in ieder geval niet zien! Hier of nergens. Ik betaal toch niet voor niks al zoveel jaren hier mijn kerkbijdrage! Als ze me MIJN kerk afpakken, zet ik ook die bijdrage stop! Dan voelen ze het dat ze niet met me moeten sollen!” Ik kan me die gevoeligheden goed voorstellen en wil me niet ontrekken aan de opdracht mensen zoveel mogelijk van dienst te willen zijn. Maar uit al onze kerken heb ik nauwelijks wijdelingen zien voortkomen voor de liturgische invulling in het bisdom. Vergrijzing in koren en in vrijwilligerskringen maken gemeenschapsvorming steeds lastiger. En hetgeen ik maar moeilijk wil begrijpen: Als we de eucharistie met de communie zo onmisbaar vinden, waarom zoeken we het dan niet op daar waar een gezond en goed aanbod kan zijn? Natuurlijk begrijpen we dat je nu eenmaal kerken hebt waar een mens zich thuis voelt! Dat geldt evenzeer voor winkels waar je altijd je brood, vlees, vis, groenten koopt. Waar je voor kleren hoopt te slagen, wie je haren of je voeten verzorgt! Vaak zijn het toch vaste adressen waar je gekend wordt en waar we ons thuis voelen. Maar als “mijn bakker” op vakantie is of zijn winkel moet sluiten, eet ik dan geen brood meer? Zo gaan we toch ook naar de apotheek van dienst die niet meteen “onze” apotheek is omdat we dringend die of deze medicijn nodig hebben! Zeker zullen mensen zeggen dat dit allemaal geen vergelijkingen zijn. Helaas zeggen de feiten dat we met rasse schreden naar veranderingen toestappen. Of uw priesters dat ook wel eens een opgave vinden, wordt niet ontkend. Maar als ze met de rug tegen de muur worden gezet omwille van feiten, is het zaak er samen het beste van te maken. Neem nu nog eens als voorbeeld mijn vraag naar medewerking voor een kindercrèche tijdens de eucharistie in de Pancratius, de enige kerk waar op dit moment voldoende kinderen zijn om voor een constant aanbod van nevendienst inhoud te geven. Mag je, moet je dat alleen publiceren in het Pancratius parochieblad? En áls er in de Josephparochie iemand woont die dát graag wil doen maar in eigen kerk daarvoor geen aanbod ziet? Of publiceren in Welten/Martinus, waar een ouder stel denkt: Wat goed, dan kunnen me met onze 2-jarige daar naar toe, want in de “eigen” kerk zit geen ouder paar met kleine kinderen! Natuurlijk zou het fijn zijn wanneer mensen zeggen: Wacht eens, dat kunnen wij hier toch ook opzetten, invullen! Niets is meer welkom…..maar de praktijk leert, dat dit er niet van komt. Niettemin is het mijn vaste overtuiging, dat een federatie maar slaagt wanneer we de onderscheiden “kerkwijken“ sterk proberen te houden, in hun eigen kleur. En daar heb ik mensen voor nodig, die in al die wijken blijven opstaan. Het bisdom wil in ieder geval dat we per 1 jan. 2015 klaar zijn met de federatievorming. Ik begrijp dat en wil daar zeker eerder mee klaar zijn.
Deken Th.v. Galen

Processies.
Die waren achtereenvolgend in de Pancratius, Martinus en de Joseph. Heel verschillend, en alle drie mogen we terugzien op mooie zondagen met de invulling van de sacramentsprocessie. In opzet en omvangrijk heel verschillend. Op Heerlerbaan was het eerste keer sinds 1963. Natuurlijk valt dit dan niet mee met de ontwikkelingen welke we in kerk en maatschappij achter ons hebben om “iets groots en spectaculairs” op te zetten. Zeker als de vakantie net gestart is, verenigingen niet meer voltallig kunnen zijn of daardoor moeten afhaken. We vormen zeker ook geen heiligdomsvaarten. Maar ieder in zijn soort was goed. Dankbaar ben ik dan ook voor alle inzet van medewerkers en medewerksters. Zonder alle details te kunnen noemen wil ik enkele zaken benoemen:
In de Pancratius was het bijzonder opvallend dat de leden van de Blauwsjuut in hun kostuum de hemel droegen en werden alom geroemd daarvoor. Sfeervol en kleurrijk.
-         In de Martinus zorgden Henk van Boxtel en Henk Dirks voor een smakelijke en gezellige nazit.
-         In de Joseph werd de route naar Parc Imstenrade door politie goed begeleid op de drukke wegen, konden we trekken met de immer trouwe Schutterij St.Sebastianus die ook daar present was, en werd met de mis in de kapel een gouden randje toegevoegd. Binnenkort mag ik voor de camera vertellen waarom we dit nog doen, deze processies, die toch veel van de uiterlijke glans ontberen welke ooit getoond werd in vervlogen tijden. Voor mij is het toch van belang om een zekere beeldvorming te bewaren. Je zou kunnen zeggen: Zoals voetbalsupporters trots met de clubvlag of sjaal en tricot over straat gaan na een overwinning, zo laten we zien dat het niet niks is dat we een overwinnaar hebben op wie je mag bouwen, voor tijd en voor de eeuwigheid. Hij wil met ons meetrekken, maar Jezus verliest alle aantrekkelijkheid als we Hem doodzwijgen en aan het oog onttrekken. Dat Hij, Jezus, minder enthousiaste supporters/volgelingen heeft, doet niets af aan de kracht welke in Zijn zending en werking ligt. Zo houden we de gedachtenis levend.
Deken Th.v. Galen

Aankondiging bezoek Kevelaer
Op dinsdag 20 september vindt een bezoek aan het genadeoord Kevelaer plaats. Meer informatie vindt u het parochieblad van september.

Zoeken