Parochienieuws van 30 juli - 28 Augustus

 

Bouwen aan je eigen geluk kan!

Het is volop vakantie. Dagen welke ik als kind en als jongere vulde met vissen. Het gebeurde in stilstaand water en nadien in de Maas. De smaak ervan had ik te pakken gekregen doordat ik met mijn vader mee mocht. Buiten de technieken van o.a. het haakje aan een nylonlijntje bevestigen, welke dikte van draad gebruik je, welk aas voor welke soort vis, hoe ga je te werk als je beet hebt zodat je de vis niet verspeelt, bleken ook andere zaken van belang. Zeker bij de plassen waar er geen stroming in het water zat. Te denken valt dan aan niet stampen met je voeten, rustig zitten, je hengel niet in het water laten ploffen (toen ik nog heel klein was kon dat gebeuren…). Maar ook dat door te schuiven met je dobber je andere vissen kunt “ opzoeken”, dat je aan de beweging van de dobber kunt zien welke vis er het aas smult…Toen we met enkele kinderen wel eens alleen waren kon het zomaar gebeuren dat we na een poosje niets gevangen te hebben, onrustig werden en langs de waterkant gingen lopen. Dan zochten we als het ware het succes van een beet te krijgen. Dit tot ergernis van de volwassen lieden die dit dan ook terug vertelden. Juist met dat lopen bereikten we meestal immers het tegenovergestelde. Denkt u maar aan de vele trillingen welke de vis lieten wegduiken. Maar ook als je vast op één plekje zat, leerde je daar te blijven zitten. Wanneer je buurman succesvol was gunde je hem dat, zonder ook je lijn naast de zijne in het water te willen mikken, met als gevolg dat lijnen verstrikt konden raken. Maar er was volop te doen om toch de dobber weggesleurd te laten worden. Ander aas, andere (dunnere) lijn, dichterbij de kant, iets verder weg, minder diep, heel ondiep, op de grond, ander voer. En als je tóch geen resultaat had met vangen, wist je in ieder geval: ik heb alles gedaan om de vis aan de haak te krijgen. Dus was er voldoening en reden genoeg om terug te keren: Volgende keer meer succes! Hoop doet leven! Geduld en je zult zien dat het wel weer eens lukt! Het is toen dat ik iets van Latijn leerde, besef ik nu: Visserslatijn. Want ook dat hoorde bij de vreugde, hoe groot de vis wel niet was welke we verschalkten. Met dit praatje zal ik zeker geen vader met zijn zoon warm krijgen voor de hengelsport, en zo is het ook niet bedoeld. (Mag natuurlijk wel! Omdat het zo leerzaam en ontspannend is!) Waarom het dan vertellen aan u? 
Ook Jezus zei eens tegen zijn vrienden na een lange nacht vissen en ze zonder vangst terugkeerden: Gooi het net eens uit over de andere boeg! Toen ze het deden raakte het net tjokvol! Moeten we niet leren niet te snel op te geven, het bijltje er bij neer te gooien, de zaak eraan te geven wanneer resultaat niet meteen komt? Hoe raak ik wel de snaar bij een ander, die doof lijkt, ongevoelig voor een wens, voor een taak. Is er geen andere weg om mijn doel te bereiken? “Ik zit altijd alleen, ik zie geen mens!” Een vaker gehoorde klacht. Voorzichtig vraag je dan wel eens: ”Hebt u dan iemand zelf uitgenodigd? Bent u zelf iemand gaan opzoeken?“ Soms is het volgende wel eens pijnlijker en is het lastiger om dit “aan de man/vrouw te brengen”. Wanneer het huis stinkt naar bijvoorbeeld urine van mens of dier, als de gordijnen op een kier na dicht zijn, als het gesprek altijd klagen en kreunen is, als zelfbeklag de enige melodie is, als roddel of nieuwsgierigheid het ultieme genot zijn. Maar ook als de ten toon gespreide ijdelheid zo groot is dat elke goudklomp die binnenkomt verbleekt tot zwart geworden koper. Van vissen kun je veel leren. Ook dat je door eigen gedrag en houding makkelijk achter het net kunt vissen. Ik wens u een mooie vangst in de vijver van het leven, op zoek naar geluk. Hoe we hengelen, welk aas we gebruiken, of we geduld hebben, iets nieuws eens proberen, het over een andere boeg gooien, een geschikter lijntje gebruiken, het is allemaal niet om het even…. 
Hartelijke groet, deken Th. v. Galen

Wijdeling

Vanaf vorig jaar september konden mensen Rick Blom tegenkomen, die een extra stagejaar liep in de parochies van St.Joseph, St.Martinus en St.Pancratius. Hij was afgestudeerd van de priesteropleiding en zou in ons midden ervaring opdoen om in de pastoraat werkzaam te kunnen worden. Her en der werd hij ingezet, op vlakken waar hij zich thuis voelde, maar ook daar waar hij niet zeker was van zijn aanpak. Zijn inzet heeft het door hem beoogde resultaat gebracht: Op 10 september ontvangt hij met nog drie kandidaten voor het priesterschap, de diaken wijding. De plechtigheid is in de kerk van Rolduc en begint om 10.30 uur. Deze wijding is de laatste stap in de opgang naar het priester worden. Met deze wijding kan hij straks (als extra): Dopen, evangelie lezen in de liturgie en preken, hij mag zegenen met het allerheiligste, woord en communiedienst doen bij een uitvaart of huwelijk en dit huwelijk inzegenen. Dit naast het helpen bij catechese, ziekenbezoek en ziekencommunie, geloofs- of bijbelcursussen geven. Wanneer deze diakentijd goed verloopt, volgt er een priesterwijding zodra men de kandidaat daarvoor geschikt acht. Voor onze parochies betekent het concreet dat hij in ieder geval dit jaar als diaken gaat werken en indien de priesterwijding volgt, wij er nadien voorlopig een priester bij krijgen voor onze federatie. Het is immers de bedoeling dat hij hier zijn werkterrein behoudt en ervaring opdoet. Hij blijft wonen in de pastorie van St.Joseph.

Zoeken