Parochienieuws februari 2011

 
Over “Wil zwakte” en “Wilszwakte”.
We zijn al weer enkele weken oud in het nieuwe jaar. Voornemens gemaakt? Lukt het ermee of valt het tegen? Twee woorden houden ons namelijk bezig: willen en kunnen. Welke van die twee lijkt u het meest doorslaggevend? Je kunt wel veel willen…Waar zit nu de knoop in het leven van elke dag? Het lijkt onwaarschijnlijk dat ouders hun kinderen voor houden om het zwakke te willen.Zo ook zal een werkgever niet aan werknemers toestaan dat ze aan luiheid en gemakzucht toegeven en hun werk niet serieus verrichten. Een top-artiest die half presteert, zal snel geen volle zalen meer trekken.(Top)Sporters krijgen geen contract wanneer ze trainen aan hun laars lappen. We merken in het leven dat we als baby tot niets in staat waren. Maar gaandeweg kwam het “kunnen”.Je zag hoe iets moet en dan leer je het ook. Oefening baart kunst (=kunnen) zeggen we dan simpelweg. Wat ooit onmogelijk leek, blijkt best mee te vallen. Heb je nog talenten op bepaald gebied, dan groei je uit tot verbazingwekkende dingen. Kennis en vaardigheden veraangenamen de levenskunst. Dat alles is ook een kwestie van opvoeden.Daarnaast dient een opvoeding ook gericht te zijn op de leefcode, op het gedrag of de leefcultuur. Een oud woord daarvoor is: de moraal of de zeden. Als een sporter een succesdag had, hoor je wel eens spreken over: ik had vandaag een goede moraal….Klinkt als: ik had er zin in, voelde me goed, wilde en kon ervoor gaan.Maar dat lukt ons niet elke dag kennelijk. Dan bouwen we er niet veel of weinig van, presteren niet of onder de maat.De zorg voor ons leefklimaat is afhankelijk van de mens. Wat hebben we elkaar te bieden?Niemand is blij met troep voor zijn voordeur of in zijn tuin(tje). Maar hoe komt het dan dat er toch zoveel in de bermen terecht komt of op de weg? Niemand zal zeggen dat hij dat blikje of papiertje of zakje niet in de afvalbak kon deponeren. Maar het willen was er dus niet. Met een daad als deze zegt de mens in feite: wat de ander ervan vindt, boeit mij niet. M.a.w: je bent voor mij niet de moeite waard.Naast de zorg voor het milieu is er de zorg voor het lichaam. Niemand zal willens en wetens zich schade berokkenen. Toch moet een minister ingrijpen om te zorgen dat we meer aan beweging gaan doen, verstandiger eten en dat roken en drinken aan banden wordt gelegd.We “kunnen” dat wel, maar we missen kennelijk iets. En dat is de wilskracht. Vaak maken we onszelf iets wijs: “Nog een trekje, nog een glaasje, nog een keer een hapje”. Weet u wat de mens zelf er als commentaar bij zegt? “Ik zal nog een keer zondigen”…Als de baas komt kijken, de manager op talentjacht is, de agent je in de gaten houdt, je ouders een oogje in het zeil houden...als er dus iemand is die op je doen en laten let, dan kunnen we het wel wat we soms niet lijken te willen.Nu onze cultuur God eruit heeft gewerkt in het concrete van elke dag, is ook ons willen verzakt. Omdat de mens zich niet meer herkent als een wezen met een ziel, welke huist in een lichaam dat vergaat maar alles eraan doet om de ziel te laten voortbestaan. We zijn dus ziel-ige mensen of bezielde mensen. U die dit leest …kiest zelf.

Hartelijke groet, deken Th. v. Galen

 

Zoeken