Dag 17 - 18 juli

 

Vandaag zwaaiden we een Belgische groep uit die ook in ons hotel verbleef. Net op het moment dat Chitra wilde optrekken richting Thali, kwam iemand van het hotel naar buiten rennen met een tas. De Belgen waren op trekking vertrokken met een rugzak minder... Chitra kende de buschauffeur van het andere busje en sprak met hem af dat wij de rugzak even zouden langsbrengen. Onze busschauffeur ontpopte zich vandaag dus niet alleen als keiharde werker, maar ook nog als reddende engel.

Bij de binnenplaats van het hotel staat altijd een meneer die ons heel vriendelijk begroet. Hij is slechthorend maar spreekt heel erg met zijn mimiek. Altijd alswe hem zien kan je niet anders dan glimlachen, zo intens vriendelijk en vrolijk kijkt hij. We vroegen hem vandaag op de foto. We zouden graag met jullie delen hoe hij straalt, maar op geen enkele foto komt dat over. Wie die man heeft ontmoet, weet dat deze foto zijn vriendelijkheid niet representeerd.

 

Dag 17 - 18

 

Vandaag werden we in twee groepen gedeeld. De ene groep ging, na met bakstenen gesleept te hebben, wederom aan de slag met cement. Dwars door de kamer heen moest een bakstenen muurtje gemaakt worden wat voor extra stevigheid zou zorgen. Het leuke hieraan was het feit dat we dwars over een berg zand heen moesten. Helaas was dit zand inmiddels modder geworden door de regenbuien van gisteren waardoor de helft van ons uitgleedt. Grappig om te zien was dat op die momenten alleen maar gelachen werd. Sameer probeerde het lachen te redden door te zeggen dat hij wel zou proberen om degene die valt op te vangen. Mocht dit niet kunnen, zou hij er wel achteraan springen om het leed te verzachten. Gelukkig hoefde er niet zoveel cement gebracht worden en kon ook deze groep al snel beginnen met het vullen van de vloer.

 

Dag 17 - 02

 

Dag 17 - 05

 

Dag 17 - 04   Dag 17 - 01

De andere helft van de groep was het gat in een ander lokaal aan het vullen met het zand. Dit ging met behulp van wat Nepaleese jongens als een geoliede machine. Het aanleveren van de volle schalen en het afgeven van de lege schalen ging op hetzelfde tempo. Het konden net kinderen van de club zijn, zo goed kende ze van nature al het aannemen doorgeven principe. Zelfs de kleinste hielp mee. Oussap is pas zeven jaar maar spande zich helemaal in om onze goede formatie lopend te houden. Met een serieuze blik en zijn tongetje uit zijn mond hielp hij trouw mee. Even liep hij weg en dachten we dat we een nieuwe schakel moesten vinden, maar hij rende naar boven om werkhandschoenen te halen voor een vriendje van hem die ook wilde helpen. Toen smolt ons hart toch wel voor dit kruppeltje. Ons hart smolt nog verder toen we aan Avaya vroegen wat hij gisteren, tijdens onze vrije dag, gedaan had. Hij antwoordde: "I cried a lot because i missed you guys so much!". We gaan het toch wel moeilijk krijgen om deze kinderen achter te laten en gaan morgen daarom extra genieten!

 

Dag 17 - 06

 

Dag 17 - 03

 

Dag 17 - 16

 

Dag 17 - 08

We zijn de laatste dagen steeds wat van de gesponsorde spullen mee aan het nemen richting Thali. Maar het bleek toch wel wat moeilijk om de juiste formule te vinden die garandeert dat de spullen op de juiste plaats uitkomen. We werken namelijk veel samen met de kinderen van de particuliere school. Maar we zijn aan het werken voor de armere kinderen die (nu nog) in het noodgebouwtje les krijgen. We hebben hier en daar de kinderen die ons trouw helpen wat kleinigheidjes gegeven. Maar vandaag de knoop doorgehakt en besloten het leeuwendeel van de spullen te doneren aan de school waarop we ook hebben gewerkt. De directrice van deze school heeft alle spullen in ontvangst genomen en zal vanaf nu naar eigen inzicht hierover beheren.

Vanmiddag na de lunch hebben we met de kinderen van deze school een tennisballenspel gespeeld. We gingen met hen in een grote kring zitten met de voeten wijdopen tegen elkaar. Alle tennisballen die we hadden meegekregen hebben we in deze kring gegooid. Het plezier spatte eraf. Tennisballen rolden van links naar rechts en ze vonden het helemaal geweldig.

 

Dag 17 - 12

 

Dag 17 - 13

 

Dag 17 - 11

 

Dag 17 - 10

 

Dag 17 - 09

 

Wat heel erg leuk was vandaag was Sunil, een jongen uit het dorp, als aanwinst voor de groep. De afgelopen paar keren zagen we hem nog niet echt meehelpen bij het werken, maar wel bij het sporten. Duidelijk was te zien dat hij hier echt van genoot. Hij heeft een lach waar je zelf vanbinnen helemaal blij van wordt. Vandaag kwam hij opeens meewerken en werkte hij als een echt teamlid. Samen hielden we dan ook de zandtoevoer draaiende. Daarna kwam hij tijdens de lunch opeens aanzetten met twee zelfgemaakte knuppels! Iedereen van ons was enorm verrast, omdat hij uit zichzelf zo snel oppakte waar het om draait en wat we mee willen geven! Namelijk dat ze zelf door gaan krijgen hoe ze er iets van kunnen maken en verandering teweeg kunnen brengen. Het raakte ons allemaal echt heel diep.

 

Dag 17 - 07

 

Eigenlijk waren we niet echt van plan om te gaan sporten vandaag, maar hierdoor zijn we toch gegaan. Blij liepen we dan ook weer met een grote groep naar het veldje. Snel werden er teams gemaakt en begonnen we het spel. Wanneer er tijdens het spel drie uit worden gemaakt, rent iedereen altijd naar de plek waar je met de knuppel moet slaan. Net als bij ons thuis ging het als volgt: alle kleinere kinderen wilden zo snel mogelijk aan de beurt zijn om te kunnen slaan, waardoor dus steeds dezelfde kinderen als eerste slaan. Wat ze dan niet doorhebben, is dat sommigen nauwelijks aan de beurt komen. Maar net zoals wij dat ook hadden moeten leren, probeerden we hen dat ook te leren. Op sommige momenten was dat wel even zuur als de kleintjes ergens achteraan werden gezet, maar door eigen ervaring weten we dat dit het beste is.

Terwijl de jongens (en een aantal meisjes) zich uitsloofden op het veld, bleven de meisjes achter om, de spullen in te ruimen en een spelletje te doen. Zodra dat klaar was, kwam er opeens een groepje meisjes op ons af met de vraag of ze ons een henna-tekening op de hand mochten maken. We vonden dit goed en terwijl dit gebeurde, werd ons uitgelegd wat erachter zat. Henna komt oorspronkelijk uit India, waar de vrouwen dit gedurende het hele jaar dragen. In Nepal is het verbonden aan de maand juli, de maand waarin alles begint de bloeien. De Nepalese meisjes geloven dat henna hen mooi maakt (de jongens in het dorp nuanceerden dit door te zeggen dat de henna ons vrouwen NOG mooier maakt) waardoor ook de liefde kan gaan bloeien. In de maand juli wordt er dan ook veel gewerkt met henna, voor jong en oud, maar alleen voor meisjes. Hoe donkerder de henna zou worden, hoe meer de geliefde of echtgenoot van het desbetreffende meisje zou houden. Jullie snappen natuurlijk wel dat wij het daardoor vermakelijk vonden om te vergelijken wiens henna het donkerste werd. Vivian won, maar dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk omdat zij en Mattie al veel langer bij elkaar zijn. De henna schijnt gedurende twee dagen donkerder te worden, dus we hebben goede hoop dat het bij de rest ook nog goed zal komen. De meisjes die vandaag nog niet aan de beurt geweest zijn, krijgen waarschijnlijk morgen bij het afscheid een mooie henna-tekening.

 

Dag 17 - 15

 

Dag 17 - 14

 

Dag 17 - 21

 

In de namiddag hadden we afgesproken om langs te gaan bij het winkeltje van Nasreen. In dit winkeltje worden alle spullen die in het helpcenter gemaakt worden verkocht. Alles is 100% fairtrade. Om 16:00 uur stonden we met z'n vijftienen in het kleine winkeltje. Op de weinige vierkante meter waren beursjes, kleine en grote tassen, sjaals, oorbellen, armbanden, kettingen, kleding en matten in kasten gelegd. We vonden zelfs de handgemaakte poppertjes, dat wij de vrouwen gister hadden aangeleerd, al direct terug in de winkel. Hier hebben we lange tijd gestaan om alles goed te bekijken. Nasreen en haar zusje waren blij om ons weer te zien en hebben de tijd genomen om alles goed in ons op te nemen. We zijn het winkeltje weer uit gegaan met de beurzen aanzienlijk lichter, maar mét fairtrade producten. Zo hebben we het helpcenter financieel weer een boost gegeven.

 

De website voor deze winkel: www.lwhnepal.com

 

Dag 17 - 20

 

Dag 17 - 19

 

Dit was de laatste echte werkdag en morgen gaan we op een speelse wijze afscheid nemen van de kinderen en mensen uit het dorp. Het is ook de laatste dag in Kathmandu, dus het zal een veelbewogen dag worden.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Zoeken