Dag 15 - 16 juli

 

Net als alle voorgaande morgens trokken we na het ontbijt richting Thali. De weg ernaar toe is zoals altijd een hele belevenis. Elke keer kijken we onze ogen uit. Alleen de heilige koeien al, die hier gewoon ongenaakbaar door het drukke verkeer heen paraderen, zich niets aantrekkend van al het getoeter is een bezienswaardigheid. Iedereen, zowel brommers, auto's, vrachtwagens en noem maar op wijkt voor hen uit. Dit is ook niet zo verrassend als je hoort dat er een gevangenisstraf op staat als je hier overdag een koe aanrijdt. Gebeurt dit 's nachts dan is de straf minder zwaar omdat een koe niet verlicht is en het dan als ongeluk wordt gezien. Typisch dat uitgerekend het dier dat bij ons stomme koe wordt genoemd, hier in Nepal als heilig dier wordt gezien. Zo zie je maar weer hoe cultuurgebonden het is en hoe je hetzelfde op verschillende manieren kunt bekijken.

 

Dag 15 - 11

 

Dag 15 - 12

In Thali begonnen we in eerste instantie met beton maken voor in de steunzuilen. Om de vijf schalen moest het beton goed worden aangestampt om luchtbelvorming te voorkomen die de stabiliteit zou verzwakken. Hierdoor leek het doorgeven meer intervaltraining te worden omdat we tussendoor steeds moesten wachten.

 

Dag 15 - 01

 

Dag 15 - 06

 

Dag 15 - 02

Wat we merken is dat de kinderen puzzelen heel leuk vinden. Met meerdere mensen tegelijk zaten ze samen te puzzelen. Niet alleen bij de jongeren maar ook bij de ouderen vallen ze in de smaak. Bij navraag blijken ze hier in Nepal niet alleen geen puzzels, maar ook geen memory of kwartet te kennen. Het is een feest om te zien hoe je met zoiets simpels mensen gelukkig kunt maken.

 

Dag 15 - 03

 

Dag 15 - 08

 

Dag 15 - 05

 

Op de werkplaats hebben we vandaag naast het beton storten ook de bakstenen opgegraven waarmee de werkmannen de eerste laag in de school mee gingen leggen. Als echte zoekers gingen we weer te werk, want de bakstenen lagen begraven onder een hoop zand. In de loop van de dagen was de hoop zand veranderd in klei door de regen en dit gaf wat extra hindernissen. De onderste laag zand en klei stonk heel erg en tijdens het graven kwam Janneke ook een hele dikke pad tegen. De lessen uit de club van toen we nog heel klein waren kwamen ook te pas, volgens het 'aannemen - doorgeven' principe gaven we de bakstenen door. Het was weer echt teamwork.

 

Dag 15 - 09

 

Dag 15 - 07

 

Dag 15 - 10

Op een gegeven moment kwam een van werkmannen ons roepen dat we snel moesten komen. Wij allemaal achter hem aan en wat bleek nou bij het kappen van de bamboe hadden we op vraag van een vrouw die in de buurt woonde de bamboe tegen haar huis aangelegd omdat zij die nog wilde gebruiken voor het een of het ander. Als gevolg daarvan marcheerden in een colonne een hele hoop mieren haar huis binnen die haar en haar gezinsleden staken. Wij moesten de bamboe de berg afgooien want die hoefde ze niet meer omdat ze niet op die mieren zat te wachten. Noelle was er als haantje de voorste het eerste bij en kwam even later aanrennen omdat ze gestoken was door de mieren en haar hele broek vol zat! Degene die de mieren over de bamboe zagen lopen zullen dit beeld niet snel vergeten. Ze liepen in ganzenpas achter elkaar in een rijtje over de bamboe op hun doel af!

 

Na de lunch kwam Avaya aanzetten met een groene peper, hier waren we uiteraard nieuwsgierig naar. Avaya maakte ons wijs dat ze niet zo scherp waren. Een paar van ons proefde de peper en binnen de kortste keren stonden onze monden in brand. De Nepalese jongens die bij ons stonden, konden hier hartelijk om lachen. Onze gezichtsuitdrukkingen spraken boekdelen. Deze actie was erg geslaagd dus Avaya kwam al snel terug met twee andere pepers. De ene was volgens hem zoet en de andere scherp. Maarten nam de zoete peper, beet hem door midden en gaf de rest aan Fleur. Fleur stopte de andere helft in haar mond. Ze kauwden en kauwden. Aan Avaya's gezicht te zien schrok hij er van dat ze er op bleven bijten en niet de peper uitspuugden. Shauny zag dit en riep: "you need to spit it out!" Maar de "schade" was al aangericht. De stoom kwam hun letterlijk uit de oren en de gezichten waren al rood aangelopen. Er werd meteen water gehaald, maar dit mocht niet baten. Een paar oude vrouwtjes wurmden zich de groep in met suiker in hun handen. Dit gaf een tegenwicht aan de scherpte van de pepers. Ook deze oude vrouwtjes hebben ons uitgelachen, al kreeg Avaya wel een uitbrander vanwege deze streek. Zo zie je maar weer dat de smaakbeleving tussen ons en de Nepalezen heel erg verschilt.


We waren vandaag ook weer snel uitgewerkt. Sameer vertelde ons dat we het beste konden stoppen met het uitgraven van stenen omdat anders de werkmensen morgen niets meer te doen hadden. Zo vertrokken wij samen met een hele groep kinderen naar het veldje om nog een uurtje te sporten. Niet iedereen ging mee, een paar jongens verzamelden zich rond Vivian en een meegenomen spelletje. In dit spelletje waren er een hele hoop plaatjes te zien die steeds heel typerend de verschillen tussen Nepal en Nederland weergaven. Niet alleen het groepje jongens stond vol enthousiasme de plaatjes te beschrijven maar onze werkman kwam ook steeds voorzichtig een stapje dichterbij. Het was ontzettend ontroerend om te zien hoe ook hij de Engelse woorden waarmee Vivian de plaatjes beschreef begon na te papegaaien. Vooral omdat hij vandaag had verteld dat hij nooit naar school had kunnen gaan. Door zijn leergierigheid te zien, realiseren we ons hoe bevoorrecht wij mogen zijn met het onderwijs dat wij automatisch allemaal krijgen.

 

Dag 15 - 13

 

Dag 15 - 14

 

De groep kinderen die meegingen sporten renden voor ons uit naar de het sportveld. Er waren dit keer vooral jongere kinderen mee van de rond de zeven jaar, maar de leeftijd zegt niks. Ze slagballen namelijk even hard mee als de rest. Je ziet ze genieten als ze tegen de bal mogen slaan met de geïmproviseerde knuppel. Vlak nadat we de teams hadden samengesteld begon het keihard te regenen. Niet alleen waren wij nat, ook het sportveld was een modderpoel geworden. Wilde je een bal vangen, moest je rekening houden met een eventuele slippartij waarna je tot je nek onder de modder zat. Dit kwam regelmatig voor! Na een heerlijk modderig potje slagbal was het tijd om terug te gaan naar de school, waar we een grondige poetsbeurt moesten houden.


Na terugkomst doken we de stad in om de laatste souveniertjes te verzamelen. Het afdingen bij de verkopers is bijna een heuze sport geworden. Fleur en Gijs strijden al enkele dagen voor de titel van de beste afdinger, maar onder hun neus is Ineke toch echt met de prijs gaan lopen. Het zit in de cultuur om af te dingen en als je het niet doet, dan wordt je vaak afgezet. Na twee weken in Nepal hebben we allemaal de regels en de grenzen van het afdingen afgetast, wat soms voor hilarische situaties zorgt. Silvester ging een paar dagen geleden voor een meer aanvallende tactiek en zei liegend tegen de verkoper: "at the other shop you can buy it for 700 roepies", in de hoop dat deze verkoper uit concurrentiestrijd een betere prijs zou bieden. Maar de verkoper zei: "than you can go to the other shop!".


Elke dag verwonderen we ons over wat we zien, wat we beleven maar vooral over ons samenzijn. Het handje wat we vandaag hadden getrokken paste dan ook perfect bij dat gevoel. Romy, een van de Spekreijse zusjes, schreef: "ik hoef niet alles alleen te doen, er zijn mensen om me heen die me graag willen helpen". En zo geldt dat ook voor ons, het is niet altijd gemakkelijk, maar samen staan we sterk.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Zoeken