Deel 2 - misdienaars ”redden de Heilige Mis”

 

Voor onze jonge misdienaars (11 -13 jaar) was de smeedactiviteit te hoog gegrepen. Daarom kregen zij hun eigen programma. En wat voor één. Een wel heel belangrijke opdracht kregen zij voor hun kiezen. Het was een opdracht die ons allemaal aanging, want er was een kleine ramp gebeurd. Er was namelijk in de nacht van vrijdag op zaterdag een brand uitgebroken in de………

Pancratiuskerk!!!!


En hierbij waren bijna alle spullen die er nodig zijn om de H. Mis te vieren verbrand. Verschrikkelijk gewoon!!! Alleen het altaar en de kerkbanken stonden er nog. De deken zat hierdoor met de handen in zijn haar. Hij wist niet hoe hij er voor moest zorgen dat Zondag toch de H. Mis gevierd kon worden. Hij hoopte dat de misdienaars hem konden helpen. Dat de misdienaars het voor elkaar kregen om spullen te verzamelen, regelen of maken om toch de Mis te kunnen vieren. Maar of de Misdienaars wisten wat er nodig was en er voor zouden kunnen zorgen………? Nou, reken maar dat ze dat wisten. Het resultaat was verbluffend. Aan alles dachten ze. Met grote ijver en veel creativiteit kregen ze de klus geklaard. Ze werden zo enthousiast dat ze zelfs een oefenmis wilden uitproberen. Zo veel werk verzet om de Mis te kunnen vieren dat ze hier ook nog mee aan de slag wilden. De indeling was snel gemaakt. Er diende zich een priester, misdienaar, lector, organist, zanger en een kerkganger aan. 

Toen de Mis begonnen was en de “priester” de begroeting, altaarkus en kruisteken gedaan had waanden we ons in een echte Mis. Er verscheen een lach op ieders gezicht. Dit kon niet waar zijn. Nadat de jonge priester zijn handen spreidde aan de Ambo en de Genade over ons allen afriep konden we ons niet meer bedwingen. Het was net echt, waardoor we niet meer serieus door konden gaan. Nadat de lector had gelezen besloten we om te stoppen met de oefenmis en zagen we dat het wel goed kwam. Dankzij het goede werk van de Misdienaars kon de H. Mis op Zondag gelukkig gewoon doorgaan.

Hieronder het verslag van een misdienaar

 

De opdracht.

Wij hebben op 22 maart een misdienaaractiviteit gehad, de opdracht: Wij kregen een mail van de deken dat alle spullen in de kerk waren verbrand, alleen de kerkbanken en het altaar stonden er nog. De opdracht was om alle spullen die je nodig hebt om een mis te vieren te zoeken en te benoemen. Voor elk benoemde voorwerp kregen we 1 punt, voor elk gevonden voorwerp kregen we er 2. We moesten in een woonkamer een kerkje bouwen.

 

Hoe we het aangepakt hebben.

We hebben een blaadje gepakt en alle liturgische voorwerpen opgeschreven die we wisten. Dat was één. Toen we alles hadden opgeschreven gingen we de voorwerpen zoeken of maken (wij hebben alles zelf gezocht). We hebben alle dingen gevonden die we hadden opgeschreven. Als we iets hadden gevonden vinkten we het af. Hier zijn een paar foto’s:

 

 

redden 1redden 2

                                       “de lege kerk”                                                                                                  Paul en Teun vullen de kannetjes met water en wijn

      

redden 3redden 4

”cibories in het tabernakel”                                                                                                           “De credens”                                             

 

 

De mis.

Dit waren de taken:

  • Lukas: misdienaar
  • Jonathan: lector+collectant
  • Paul: organist
  • Teun: kerkganger/zanger
  • Matteo: priester

 

redden 5

                  ” Het altaar” met pot om bloemetje te trekken

 

redden 6redden 7

                    ”de priester”                                                                           ”de lector en achter hem de misdienaar”

 

We zijn vroeg met de mis gestopt. We zijn tot aan de eerste lezing gekomen. Daarna kon niemand z’n lachen meer inhouden. Ik vond het leuk, je moest spullen zoeken, goed nadenken, samenwerken. Ik hoop dat iedereen het zo leuk vond.

 

Na gedane arbeid voegden de ”smeden en de kerkbouwers” zich bij elkaar en werd er gezamenlijk geëindigd met een welverdiend feestmaal.

 

redden 8

 

 

Deel 1 Misdienaars werken zich in het zweet!!!

 

Op 22 maart vond er een misdienaaractiviteit plaats. Een activiteit waarbij onze oudere en jongere misdienaars een eigen programma hadden. Maar waarbij we uiteraard gezamenlijk hebben afgesloten. Met een frietje natuurlijk.

 

Onze ervaren misdienaars werken zich in het zweet!!!

 

Voor de oudere, ervaren misdienaars werd er een ambachtelijke activiteit georganiseerd. Onze jongemannen gingen een dagje actief aan de slag met hamer, ijzer en ………..smidsvuur. Een dagje kennismaken met een ambacht dat dreigt uit te sterven in onze huidige tijd. Het in standhouden van het ambachtelijk smeden en de kennis ervan is een belangrijk doel binnen deze branche. De cursusleider, dhr. Sensen, een smid in hart en nieren, verheugde zich dan ook op deze dag om met een achttal enthousiaste jongemannen in de leeftijd van 14 tot 18 jaar aan de slag te gaan. Om hen enkele kneepjes van het vak te kunnen leren. Zes aambeelden stonden op hen te wachten. Bloedheet kregen ze het, menig zweetdruppeltje vloeide en een enkeling werd een brandblaartje rijker. Maar enthousiast waren ze. Het werd een dag om niet te vergeten. Hieronder enkele foto’s.

 

Smeden 1

 

de smid geeft instructies

 

Smeden 2Smeden 3
aan het smidsvuur en aan de aambeelden                                                ”het ijzer smeden als het heet is”



Smeden 4Smeden 5Smeden 6

”oefening baart kunst”        Bij deze activiteit kon Broeder Frederik natuurlijk niet ontbreken       ”wat een concentratie”

 

Smeden 7Smeden 8

             veelvuldig overleg en interesse in elkaars werk                                                             De stemming was opperbest

 

 

 

Misdienaars zweven door de lucht!

Iets voor.........mannen!!!!

1 Misdienaars zweven door de lucht 1Joop en Theo, de begeleiders van de misdienaars, waren al een tijdje op zoek naar een geschikte datum om met de misdienaars de jaarlijkse gezamenlijke en gezellige activiteit te organiseren. Het werd 21 september.
Nu is de datum natuurlijk belangrijk, maar wat veel belangrijker is, vooral wat we dan wel niet gingen doen?? Want de boodschap van de jongens was duidelijk. Het moest wel wat voorstellen. Anders........, laat dan maar liever zitten die activiteit!!!!

Dus moesten we met iets voor de dag komen wat ze zou aanspreken en ook niet meer snel zouden vergeten. Iets voor............mannen. Want dat zijn onze misdienaars ondertussen. Begonnen als 7, 8 jarige knaapjes, staan sommige al bijna en enkelen al ruim 10 jaar trouw iedere zondag paraat op het priesterkoor. Jongemannen en jongvolwassenen. En vooral uit de kluiten gewassen.

3 Misdienaars zweven door de lucht 3

 

 

 

Wandelend door de bossen van Sittard werd het idee geboren. Theo kwam daar een groepje mannen, in sportkleding, rennend achter elkaar met een dikke boomstam op de schouder tegen. Hij vroeg zich af waar die vandaan kwamen? Even later zag hij het, en de activiteit stond vast!

 

 

 

Verrassing4 Misdienaars zweven door de lucht 4

Joop en Theo besloten het nog even geheim te houden. Pas op de dag zelf zouden ze zien wat we uiteindelijk gingen doen. Nu hadden we de misdienaars al eens eerder op een verrassing getrakteerd. Maar die was allen zwaar op de maag komen te liggen. Die verrassingen van Joop en Theo!! Of dat nou zo'n goed idee was?
Maar hoe dan ook, het werd geheim gehouden. Maar zoals dat gaat met geheimen. Die lekken heel gauw uit. Eefke was de eerste die het onbedoeld hoorde en zei,........ "Ik wil ook mee. Kan deze activiteit niet samen met de begeleiders van de crèche gehouden worden"? Die doen toch ook hun best!!!! Een tikje jaloers? Toch geen activiteit voor mannen dan? Ik dacht het wel.

 

 

5 Misdienaars zweven door de lucht 5

Op de fiets
Het was zo ver. 13 jonge mannen en 3 begeleiders op weg, want kapelaan Blom sloot zich van harte aan bij de trouwe misdienaars van de Pancratius.
Het programma werd, om alle vraagtekens weg te nemen, verteld en de dag begon met een H. Mis in de Theresiakapel. Het programma bestond vervolgens uit een fietstocht die uiteindelijk ruim 1,5 uur duurde om bij de uiteindelijke bestemming uit te komen.
De fietstocht was al een uitdaging op zich. De fietsroute, door Joop uitgezocht, rondom de Brunsummerheide is er één om in te lijsten. Ook al heeft de kapelaan hem met kramp en zoals hij het noemde met "engelen" moeten volbrengen die hem op sleeptouw namen. De jonge armen en benen van Gijs zorgden er voor dat ook de kapelaan aankwam bij...... "Snowworld".

 


6 Misdienaars zweven door de lucht

 

Op de berg
Na de heerlijke fietstocht werd eerst gegeten. Daarbij werden we verwend door Marieke die voor ons klaar stond met spijs en drank. Onder aan de voet van de 502 trappen tellende Skiberg. En die trappen werden natuurlijk genomen door de jongens. In een mum van tijd stonden ze zwaaiend naar ons op de top. Zonder de begeleiders natuurlijk, want die moesten eerst op adem komen en hun benen sparen voor wat er nog ging komen. Het Outdoorpark, het grootste klimpark van Europa.

 

 

Hoog in de lucht

10 Misdienaars zweven door de luchtBij een klimactiviteit, hoog in de lucht, hoort veiligheid. Dat betekende alles wat kon vallen en waar je aan kon blijven haken mocht niet mee. Dus helaas ook geen fototoestel om onze waaghalzerij vast te kunnen leggen. Want het zou maar eens vallen op de mensen onder je!!
Na een zeer uitgebreide tekst en uitleg, gehesen in veiligheidsgordels was het uiteindelijk zo ver. We gingen naar het "klimparadijs".
En toen moest er een keuze gemaakt worden. Het blauwe of het zwarte, moeilijkste parcours.
De jeugd t/m 12 jaar mocht alleen voor blauw gaan. Ze gingen samen met Joop en Theo. En die waren blij met deze keuze. Want bij zwart hing je nog 3 meter hoger boven de aardbodem op zo'n slordige 10 meter. Je moet het maar leuk vinden. En dan ook nog toeren uithalen alsof je in de sportzaal staat.
Maar zo ging het niet bij iedereen. Na 2 minuten werd duidelijk dat Teun wat 12 Misdienaars zweven door de luchthoogte betreft de genen van zijn vader heeft. Hoogtevrees. "Pap", zei hij, terwijl hij een boomstam omarmde zoals een 2 jarige zijn moeder als deze geschrokken is, "ik geloof niet dat dit iets voor mij is". En dat terwijl hij een week lang in huis vol was van het misdienaaruitstapje dat er aan ging komen. Daar kon hij zich zo op verheugen. Maar hij is over zijn schaduw heengestapt en heeft het hele parcours, ruim 2 uur op hoge hoogte, volbracht. Een compliment waard.Na ruim 2 uur en wat schrammen en builen rijker zat het avontuur er op. De jeugd had zichtbaar genoten en was blij verrast met de keuze van de activiteit. Het was wel .......... cool geweest.
Vervolgens gingen we weer op de fiets naar Voerendaal voor de laatste etappe.

 

 

Gezellige afsluiting met een ..........., natuurlijk.
Het hoort er natuurlijk bij. Samen met elkaar de dag afsluiten. Samen aan tafel. Met een frietje. De achtergebleven dames hadden een uitnodigende, uitgebreide tafel voorbereid. Het was lekker weer, we konden met zijn allen buiten zitten en met een goed gevoel en een goed gevulde maag sloten we dag met zijn allen en met blijde gezichten af. Het was een dag om niet gauw te vergeten.

Een dag voor .............mannen.13 Misdienaars zweven door de lucht

Fietsbedevaart Pater Karel 2012

Heerlerbaan en Pancratius weer van de partij.
Ook dit jaar weer op de fiets naar pater Karel. St. Joseph Heerlerbaan en st. Pancratius weer verenigd met hun jaarlijkse fietsbedevaart. In de uitnodiging stond dik onderstreept dat we moesten denken aan regenkleding. Want dat hoort bij de standaarduitrusting als je naar pater Karel in Munstergeleen gaat. Want al drie jaar achter elkaar was het prijs, hevige regenval welhaast gegarandeerd.

Nieuwe verrassing
Dat Gods wegen niet te doorgronden zijn is bekend. Dat geldt dus ook voor de tocht naar pater Karel. Geen regen deze keer, maar zonneschijn. Een heerlijke dag om te fietsen. Aangename temperatuur. Aangenaam verrast. De deken, die dit jaar de fakkel had overgedragen, zei al gekscherend: “Het ligt aan mij”. Met hem hadden we steeds regen gehad, gaat hij niet mee is het droog. Het was dit jaar de kersverse kapelaan Blom die ons vergezelde.

Maar het weer was niet eens de grootste verrassing. Dat was de bedevaartsplek zelf. Want die was namelijk in verbouwing. Daarvan waren wij, in ieder geval de deelnemers vanuit de Pancratius, niet op de hoogte.

De kapel was blijkbaar al gerestaureerd begin dit jaar, nu was het de beurt aan de vertrekken, het museumgedeelte. En tevens zagen we dat er wordt uitgebreid. Alleen de kapel was momenteel open en begaanbaar. Verder konden we nergens op de bedevaartsplek terecht, ook niet in de tuin. Eén grote bouwplaats bij pater Karel.

Maar verbouwen, dat is oké! Met de verbouwing van de Pancratiuskerk nog vers in het geheugen weet je dat er iets gaat komen om naar uit te kijken. En de lunch die we hadden meegebracht? De pater Passionist had ons uitgenodigd om deze in zijn tuin te nuttigen. Met dat mooie weer prima om te doen. De pater haalde een aantal stoelen uit zijn garage voor de oudere deelnemers van de Heerlerbaan. En de jeugd van de Pancratius lekker picknickend op het gras.

Na deze prima lunch vermaakte de jeugd zich nog met een eigen gemaakte bal van zilverpapier en gras. En vervolgens gingen we met onze “Pancratiusgroep” weer op de fiets naar Heerlen.

Samen sterk
We hadden er voor gekozen om de alternatieve route door velden en wegen naar huis te nemen. Op een steil bergje naar beneden kwamen we een waarschuwende wielrenner tegen. “Ben voorzichtig, ga niet te hard, want er ligt een boomstam over de weg. Dat was niet aan dovemansoren bestemd. De volwassenen denken aan voorzichtigheid. De jeugd luisterde gehoorzaam, maar ze zagen er wel een uitdaging in. Toen ze de boom zagen kwamen de ideeën. Een klus. “Laten we die met z’n allen van de weg halen”. Dat had nogal voeten in aarde. Want aan beide kanten van de weg een berm van 2 meter hoog. En daar moest hij overheen. Het werd aanpakken. 1,2,3, allemaal een uiterste krachtinspanning, en daar ging de boom weer een stukje. Een behoorlijk gewicht hetgeen om samenwerking vroeg. Voor de kleintjes te moeilijk en niet te overzien, dus zij werden eruit gehaald. Maar samen waren we sterk en boom verdween uiteindelijk in het bos achter de berm. Met een tevreden gevoel stapten we vervolgens weer op de fiets.

Volgend jaar?
Na wat pauzes om te drinken in de heerlijke warme zon waren we na ons boomincident al gauw weer thuis. We kunnen ons nu afvragen wat pater Karel volgend jaar weer voor ons in petto heeft. Och afvragen, misschien beter van niet, we laten het maar weer op ons afkomen!

Zoeken