Dinsdag 2 september

 

Vanmiddag werden we om 13.00 uur op het station van Maastricht verwacht.

Bepakt en bezakt werden we door onze aanhang naar het station gebracht. Daar

ontmoeten we enkele andere vrijwilligers die we in de voorafgaande jaren al eens

ontmoet hadden. Het was een blij weerzien. Ook al heb je elkaar een jaar niet

gezien, het is gelijk weer als vanouds op het moment 
dat je elkaar op het perron ziet staan.

Om half twee zwaaiden we eerst met zijn allen onze meisjes uit Nijmegen uit.

 

Dinsdag 02-0914 13

 

De plicht riep hen terug naar Nijmegen om aan een nieuwe studiejaar te beginnen.

Beiden zowel Janneke als Noëlle moesten even een traantje wegpinken omdat ze zo

graag met ons mee waren gegaan naar Lourdes. De afgelopen twee jaar waren zij

elke keer van de partij, maar nu is het de beurt aan de Belgische studenten; Loeke

en Fleur. Claire mocht ook mee en mocht deze reis als werkervaring gebruiken voor

de opleiding die ze volgt. Petra, Marleen, Marieke en Vivian maken het groepje van

Chrisko compleet. Wat opvallend is, is dat in de reis meerdere moeders en dochters

werkzaam zijn als vrijwilliger. Het zogenaamde “Lourdesvirus” wordt blijkbaar van

generatie op generatie doorgegeven.

 

Dinsdag 02-0914 6

 

Rond 14.30 uur klonk het fluitsignaal en vertrok de trein richting Lourdes.

Uitgezwaaid door onze vaders en echtgenoten begon onze reis.

 

Dinsdag 02-0914 23

 

In de coupé nestelden we ons en maakten het samen gezellig. Petra vierde vandaag

haar 41 ste verjaardag en dat konden we niet zomaar voorbij laten gaan. Ze kreeg

van ons een corsage om op haar blauwe sjaaltje te spelden. Het blauwe sjaaltje

verwijst er naar dat je in maaltijdvoorziening werkzaam bent. We zongen uit volle

borst lang zal ze leven voor haar. Waardoor een andere vrijwilliger dacht dat we voor

zijn verjaardag zongen. Maar is het niet voor de een dan is voor het de ander, 
we kunnen goed delen!

 

Dinsdag 02-0914 31   Dinsdag 02-0914 38

 

Sommigen van ons mochten op een later tijdstip koffie en thee rondbrengen. Terwijl

anderen meehielpen in de verzorging. Marieke stond zelfs ‘s avonds in de bar! Rond

23.00 uur maakten we onze bedden klaar en gingen we slapen. Toen Marieke rond

00.30 uur onze coupé binnenkwam lagen we allemaal al op één oor. Voordat we het

wisten waren we al rond 7.30 uur in Lourdes. De treinreis was goed verlopen. Als je

echter uitstapt heb je wel nog enkele uren last van ‘zeebenen’ door het op en neer

deinen van de trein.

 

Dinsdag 02-0914   Woensdag 03-0914 3

 

naar woensdag >>>

 

Woensdag 3 september

 

Woensdag 03-0914 15

 

In de vroege ochtend liepen we het stille bedevaartsoord binnen. Er waren nog niet

veel pelgrims op de been.

 

Woensdag 03-0914 16

 

We liepen eerst even naar de grot en begroette daar Maria. Daarna gingen we

naar het Accuille. Dat is de plek waar de pelgrims verblijven die meer zorg nodig

hebben. Wij zijn daar overdag ook gestationeerd en leveren hand en spandiensten

waar nodig is. Wat voor ons nieuw is in deze Lourdes reis is dat we de hele week

allemaal in ‘klederdracht’ zullen zijn, dat wil zeggen dat we alle zeven een uniform

dragen tijdens diensturen.

 

Dinsdag 02-0914 21   Woensdag 03-0914 30

 

Het Accuille was snel bemand en toen de pelgrims aankwamen werden ze naar hun

kamer gebracht. Ze werden daar geïnstalleerd en daarna kregen ze een glaasje

fris. Onze vrijwilligers van de maaltijdvoorziening konden gelijk aan de slag met het

vouwen van servetten. Ondertussen maakten andere kennis met de al aanwezige

pelgrims. Op een gegeven moment kwamen we bij iemand op de kamer en hielpen

hem in bed. Er ontstond een gesprek dat hartverwarmend was. Met veel pijn en

moeite vertelde deze man, die het veel moeite kostte om te spreken, dat hij zijn

ziekte had leren accepteren. Lourdes had hierin een cruciale rol gespeeld. Hij had

tegen zijn vrouw gezegd dat zijn geloof hem hierbij geholpen had. Hij had in Lourdes

geleerd zijn kruis te dragen en er het beste van te maken. Hij zei: “Ik ben tevreden

met wie ik nu ben, wat ik ben en wat ik kan”! Zijn getuigenis raakte ons diep en

voordat we het goed en wel wisten druppelden de tranen bij ons drieën over de

wangen, met als gevolg dat ook hij het even te kwaad kreeg. Het was een ontroerend

moment, dat we niet snel zullen vergeten. In deze drie korte zinnen vatte hij het

thema van een van onze kampliedjes samen. Deze boodschap proberen we al jaren

over te dragen op jong en oud gedurende de verschillende clubjes door middel van

kampen en liedjes. Deze man is het levende bewijs dat het mogelijk is ondanks de

moeilijk situatie waarin hij verkeerd dat het leven veel te mooi is om bij de pakken

neer te blijven zitten! Van deze mensen worden we stil, 
ze zijn een voorbeeld voor ons.

Na het middageten kregen de pelgrims in het zonnetje een kopje koffie of thee.

De nieuwe vrijwilligers kregen door een door de wol geverfde brancardier een

rondleiding. Ze werden wegwijs gemaakt op het heiligdom.

 

Woensdag 03-0914 26   Woensdag 03-0914 5

 

Om 16.30 uur zijn we met zijn allen naar de St. Bernadette kerk gegaan. Daar

vond een Maria hulde plaats en daar opvolgend een eucharistieviering waar de

hulpbisschop in voorging. Tijdens deze viering heeft menigeen tegen de slaap

moeten vechten. Het was het eerste moment waar we echt even tot rust kwamen.

 

Woensdag 03-0914 34   Woensdag 03-0914 36

 

Hierna brachten we iedereen weer terug naar de afdeling en zat onze eerste dag in

Lourdes er bijna op. Vanavond gaan we de kruisweg lopen met alle vrijwilligers.

 

naar Donderdag >>>

 

DAG 6 en 7 - Tot ziens Lourdes

Donderdag 5 juni en vrijdag 6 juni

 

 

 
De dag van het vertrek brak aan. De vermoeidheid begon toch zo stilletjes aan zijn tol te eisen. Uiteraard liet niemand dit zo merken tenzij natuurlijk heel discreet (b.v. door tijdens het zingen een kleine geeuw te laten ontsnappen).
Het weer was in ieder geval dik in orde. Na een regenachtige dag ervoor stond nu het zonnetje al aardig zijn best te doen en hadden we een prachtig uitzicht.
 
1007
 
De ochtend begon na de lunch weer met een H.Mis waarbij we tijdens de preek te horen kregen dat we moesten proberen om de vreugde die in ons hart was ontstaan in Lourdes, vast te houden. Dat deze vreugde het eerste is dat wordt geprobeerd om af te nemen.
Na de mis nog een kopje koffie en alvast de boel klaar zetten en inpakken. Dat wil zeggen, niet de eigen koffers, want die hadden al klaar moeten zijn maar alle spullen die nodig zijn om de reis een succes te maken.
 
1008   1009
 
Regencapes, dekens, een verrijdbare werkbank en nog vele andere spullen ter ondersteuning van de pelgrims. Om dit een beetje soepel te laten verlopen is het handig om in een lift iemand permanent aanwezig te zijn want anders stopt de lift altijd volledig gevuld op de eigen verdieping en kan er niets meer bij. De „lift-man” is een essentiële schakel in een soepel en snel inpak proces.
 
Na het inpakken was er nog voor alle pelgrims een laatste H.Mis. De bisschop ging hierin voor en ook onze acolieten waren van de partij. Een mooi slot akkoord van de viering was het Ave Maria dat gezongen werd door een van de brancardiers. Aan het einde volgde nog een dank je wel voor iedereen die zich had ingezet voor de bedevaart. De kaars welke door de Organisatie Limburgse Bedevaarten was meegenomen werd nog aangestoken bij de grot en toen was de slotviering pas echt afgelopen.
 
1010
 
De zieke pelgrims werden weer weggebracht naar het accueil om voor een laatste maal in Lourdes te genieten van een lunch. Ditzelfde gold voor ons. En wederom was het heerlijk. Een aantal gingen iets eerder weg en namen al afscheid omdat zij met het vliegtuig zouden vertrekken.
 
Toen was het tijd voor de anderen om zich naar het station te begeven. Alle bagage werd daar ook heen gebracht en ook de voedselpakketten die door de organisatie ter beschikking werden gesteld. Vele handen maken licht werk en dat was duidelijk zichtbaar bij het uitladen van de vrachtwagens en het inladen van de trein.
 
1011   1012
 
1001   1002
 
1003   1013
 
Ruim op tijd was de trein ingeruimd en konden we alle aandacht besteden aan de pelgrims die arriveerden.
Wij splitsten ons op. De jeugd ging met de bus onder leiding van Ineke en de overigen, inclusief Vivian die een dienst had overgenomen in Lourdes, ging met de trein. We zouden elkaar weer terug zien op het station in Maastricht.
 
Voor wat betreft de treinreis: deze verliep geweldig. Slechts een half uur vertraging en dat hadden we niet verwacht na de ongeveer 6 uur vertraging van vorig jaar. De voedselpakketten waren erg lekker en we hadden meer dan voldoende. Een ruime keus uit allerlei lekkere dingen. Je kon wel merken dat iedereen wel wat moe was, de een wat meer dan de ander. Af en toe wat knikkebollen of een hazenslaapje.
 
1004   1005
 
Een aantal brancardiers sloten de dag af met een goed gesprek en een lekker drankje. Doordat het zo gezellig was werd het toch nog wat later. Maar hier waren we wel aan gewend inmiddels.
 
1006
 
Aangekomen in Maastricht stonden de buspelgrims alweer op ons te wachten en ook de ”thuisblijvers” waren paraat. Maar ze moesten nog even wachten want de trein was nog niet uitgeladen. Wederom staken velen de handen uit de mouwen, ook onze jeugd van de bus.
 
1014   1015
 
Het weerzien was heel fijn en er vloeiden toch wat traantjes. Niet alleen bij weerzien maar ook bij het naderende afscheid.
Na een tijd met elkaar opgetrokken te zijn leer je elkaar nog beter kennen. Ook hebben we nieuwe dingen bij elkaar gezien die we niet verwacht hadden.
Op de vraag of we volgende jaar weer van de partij wilden zijn kwam bij velen het antwoord: jazeker!
Dus wie weet zien we volgend jaar Lourdes al weer terug.
 

 

DAG 5 - Een laatste volle dag in Lourdes

Woensdag 4 juni

 

De tijd vloog voorbij. Ook de gezellige avond van gisteren, maar dat was gisteren en dat is dus geweest.

De laatste volle dag in Lourdes brak aan. Wederom na een heerlijk ontbijtje een H.Mis bij de brancardiers. De mis stond in het teken van afscheid, niet alleen tijdens de lezingen kwam dit naar voren, maar ook op het einde toen werd stil gestaan bij het afscheid van John Pletzers.

John had de leeftijdsgrens bereikt van 70 jaar en dat betekent dat hij niet meer kan worden ingezet als brancardier. Het was een emotioneel maar mooi moment.

 

IMG 1836   IMG 1835

 

Vandaag stond de internationale mis op het programma. Omdat het weer wat minder was kregen alle zieken een regencape over zich heen en een warme deken over de benen. Eenmaal goed ingepakt ging ieder op weg naar de Pius X basiliek. Daar kwamen duizenden pelgrims bijeen. Het was werkelijk imposant. Probeer dan maar eens een goed plekje te vinden. Dat lukte de een beter dan de ander.

 

IMG 1849   IMG 1854

 

Janneke had de eer dat ze de eerste lezing mocht doen en voor haar was er dan ook een mooi plaatsje gereserveerd. Maar niet alleen het enorme aantal pelgrims was indrukwekkend, ook het aantal priesters! Iemand had ze geteld en kwam op een aantal van 110 priesters, 5 bisschoppen en 1 cardinaal! Tijdens de consecratie stonden ze allemaal (op enkelen na die niet goed ter been waren) rond het altaar. Op zulk soort momenten ervaar je nog meer dat we een echte wereldkerk zijn. En ook tijdens de vredeswens is het mooi om dit in allerlei talen te horen.

 

IMG 1857   IMG 1862

 

Na afloop van de mis regende het nog lichtjes en de koffie werd daarom ook binnen geschonken voor de zieken. De brancardiers konden bijna direct beginnen met hun dagelijkse "puntje" en toen dit gedaan was konden we gaan lunchen.

 

IMG 1866   IMG 1867

 

Op het middagprogramma stond deze keer voor de zieken een ontspanningsmiddag. Maar voordat het zover was besloten een aantal van ons nog naar de baden te gaan.

 

IMG 1868

 

Ook enkele zieken werden meegenomen. Het was niet alleen voor hen, maar zeker ook voor ons een hele mooi ervaring. Vol eerbied en respect wordt er met de pelgrims omgegaan. Ook het nemen van foto's van mensen die wachten om de baden in te gaan wordt door de mederwerkers bij de baden niet gewaardeerd en men wordt verzocht om het fototoestel weg te doen.

 

IMG 1872   IMG 1877

 

Aangezien de een wat langer voor de baden moest wachten dan de ander kwamen we gespreid bij de ontspanningsmiddag aan. Het was werkelijk heel erg leuk om te zien wat een spelletje bij een mens kan losmaken. Menigmaal was de kreet "ZE FOETELEN!" te horen.

 

IMG 1888   IMG 1884

 

IMG 1891   IMG 1911

 

De spelletjes waren leuk georiganiseerd door de Clan maar naderhand werd er door de brancardier Jim ook nog een aantal fraaie liederen gezongen wat iedereen in de zaal geweldig vond. Wij, de jeugd van Chrisko, leverde ook een bijdrage aan de ontspanningsmiddag. Hoewel ons optreden wat uitgesteld moest worden door technische mankementen werd dit snel verholpen en hebben we opgetreden met onze liedjes met dansjes Zo werd er snel een lach tevoorschijn getoverd op menig gezicht onder de pelgrims. 

 

IMG 1918   IMG 1934

 

Terwijl de ontspanningsmiddag verder ging waren er enkelen die nog een vaandel mochten dragen tijdens de sacramentsprocessie. En dat was me een processie! Het duurde zeker een half uur voordat alle pelgrims waren vertrokken. De voorkant van de stoet was al gearriveerd in de basiliek voordat de laatsten waren gestart. Dit zijn aantallen die een heel ander beeld van een processie geven.

 

Na alle activiteiten was het tijd voor ons laatste diner in het hotel. Wederom heerlijk en er valt eigenlijk weinig over te zeggen. Na het diner ging een aantal nog afscheid nemen bij een van de organisaties waarbij ze de week hadden doorgebracht. Samen met een aantal leden van die groep werd er een stukje voorgedragen.

 

Aan het eind van de dag waren we te gast bij de ontspanningsavond van de NLZ, een van de twee bedevaartorganisaties met wie sommigen samen hebben mogen werken. Het was een leuke avond met zang en dans en onder andere "kleine andré" steelde de show. Achteraf hebben we met zijn allen nog even gezellig na kunnen praten in het hotel.

 

IMG 1946   IMG 1956

 

Onze tijd hier zit er bijna op. Vanavond de koffers inpakken en zorgen dat we klaar zijn voor de terugreis. Het waren prachtige dagen. Morgen nog een halve dag in Lourdes en dan de terugreis. Ook onderweg kunnen we nog het nodige beleven maar dat zien we morgen wel weer.

DAG 4 - Een veelzijdige dag

Dinsdag 3 juni 

 

Vanmorgen in alle vroegte zaten Ineke en Vivian gewassen en gestreken aan het ontbijt. Nog nietsvermoedend zette ze hun croissantje en versgeperste sinasappelsap op het dienblad en zochten een plekje in de lege eetzaal. Op een gegeven moment drong het tot hen door dat er iets geks aan de hand was. Met een blik op het mobieltje kwamen ze er al snel achter dat het 5.00 uur was in plaats van 6.00 uur. Ze aten snel het ontbijt op en trokken toen gauw naar boven om nog een uur te slapen. Om half zeven begint namelijk voor Vivian de dienst in de zorg. Ineke staat uit solidariteit mee op en verleent de hele dag overal hand en spandiensten. Zij is beschikbaar als er iets met de jeugd is.

 

IMG 1748

 

Voor de brancardiers begon de ochtend op de gewone tijd en na het lekkere ontbijt werd de dag weer geopend met een H. mis. Deze dag waren ook de leden van de clan uitgenodigd en andersom zijn alle vrijwilligers deze avond bij hen uitgenodigd voor de vrijwilligersavond.

Na de mis ons koffiemomentje. Even keuvelen onder elkaar en genieten van de bewolking.

 

   IMG 1724   IMG 1727

 

Waar gisteren nog sneeuw was te zien, zag je vandaag een andere witte vlek. Je merkt wel dat iedereen elkaar steeds beter leert kennen en het is echt één groep. Vandaag werd er iemand even bij Theo, de begeleider van de nieuwe brancardiers, geroepen om zijn functioneren te bespreken. Alhoewel iemand anders daarvoor was uitgenodigd keek die toch liever eerst de kat uit de boom niet wetende dat dit natuurlijk zware consequenties zal hebben…

 

IMG 1731

 

Ook vandaag weer een eucharistieviering waarbij we ook weer van de partij waren met vaandeldragers en misdienaars. Oh, en de bisschop was er ook. Een van de dames in de rolstoel gaf aan dat ze wel vooraan wilde staan dus dat ze op tijd in de kerk wilde zijn, maar ook dat ze het koud had en graag al binnen wilde zijn. Eenmaal aangekomen bleek de vorige mis nog niet afgelopen en moest er toch buiten gewacht worden. Maar toen men naar binnen kon werd er toch nog, door uitstekende stuurmanskunsten, een plekje vooraan veroverd.

 

IMG 1721   IMG 1739

 

Daar deed de bisschop de mis. Dit keer ging het over de bekering van een moordenaar. Er is hier in de buurt een plek waar een heilige woonde, hij leefde als kluizenaar in een grot. In het aangrenzende dorpje leefde een moordenaar. Iedereen was bang voor deze man met als gevolg dat iedereen hem uit de weg ging. Op een gegeven moment kwam de kluizenaar naar het huis van de moordenaar en vroeg of hij bij hem mocht slapen die nacht. De moordenaar die gewend was dat hij iedereen angst aanjaagde vroeg verbaasd of hij wel wist met wie hij te doen had. De kluizenaar antwoordde dat hij de reputatie van de man kende, maar er genoeg van had om in een grot te slapen en daarom toch bij hem de nacht wilde doorbrengen. De moordenaar stemde toe. Hij sleep zijn messen om de kluizenaar angst aan te jagen, maar deze liet zich niet imponeren door het gedrag van de moordenaar, hij vertrouwde op God. Hij ging naar bed en viel in slaap en toen hij wakker werd, zat de moordenaar huilend bij zijn bed. De kluizenaar vroeg waarom hij huilde en de moordenaar zei dat hij aangedaan was door het vertrouwen dat de kluizenaar hem geschonken had. Deze had het goede in de moordenaar aangesproken waardoor hij het vertrouwen van de kluizenaar niet wilde beschamen. Door zijn houding en gedrag had de kluizenaar het beste in de moordenaar wakker gemaakt. In plaats van zich door angst te laten leiden had hij zich door christus laten leiden en dat had gemaakt dat de moordenaar niets liever wilde dan bekeren.
Dit verhaal net als het evangelie over zacheus sprak tot onze verbeelding. Het roept ons op tot eenzelfde christelijke houding, waarin we de ander vertrouwen schenken ook als deze ons vertrouwen heeft beschaamd. Tegelijkertijd betekent dit ook dat wij het vertrouwen krijgen door het sacrament van boete en voorzoening en elke keer opnieuw mogen beginnen.

 

IMG 1766

 

Een zieke pelgrim zong graag mee in het koor (onder leiding van pastoor Smeets) en een paar sterke jongens tilden de man met rolstoel en al de verhoging op waar het koor zijn vaste plek heeft.

Een van de vaandeldragers moest na afloop toch toegeven dat het zwaarder is dan het lijkt. Hij was dan ook de pineut omdat hij de hele mis moest staan omdat er voor zijn vaandel geen standaard was.

Na de mis was er voor iedereen weer een kopje koffie. Daar waren sommigen echt aan toe, al was het maar om de handen te warmen.

 

Voor de brancardiers was er weer het dagelijkse puntje waarbij dit keer speciale gasten aanwezig waren. De eerste speciale was de priester, een jonge kapelaan uit Colombia, tegenwoordig kapelaan in Geleen, die een mooi woordje hield en ons geheugen testte door te vragen naar de preek die we in de H.mis gehoord hadden. We bleven het antwoord gedeeltelijk schuldig wat leidde tot een woordje van exact 7 minuten (getimed door de kapelaan).

 

IMG 1750

 

Onze andere gast was een jongedame die het brancardierslied uit volle borst meezong maar even extra duidelijk bij de regels: “Dat wij mannen al te saam; door uw glans gericht, Ridders blijven van Uw naam; en van onze plicht.” Maar ja, een kikker mag dan in een prins veranderen, een jongedame (prinses) verandert niet zomaar in een ridder (we hebben geen kusje uitgedeeld).

 

IMG 1753  IMG 1756  IMG 1757

 

De lunch die er op volgde smaakte extra lekker vandaag. Het waren boontjes, voor sommigen heel speciaal.

‘s Middags vloog de groep uiteen. Het grootste deel, de nieuwelingen kregen een rondleiding door het stadje. Een ander deel van de groep mocht mee met de excursie en sommigen bleven “gewoon” bij de pelgrims op het heiligdom.

 

Voor de nieuwelingen was er dus een rondleiding door Lourdes om de belangrijkste bezienswaardigheden te bekijken. Het museum, het geboortehuis, het cachot, het ouderlijk woonhuis (daar liepen we langs) en de kerk met het doopvont waarin Bernadette gedoopt was.

 

IMG 0054   IMG 0056

 

Tevens maakten we een klein uitstapje naar een beeldenmuseum en fabriek. Volgens onze begeleider kon je het beste hier iets kopen omdat dit het hier het goedkoopste was. We eindigden na een kleine omweg op het kerkhof bij het graf van Bernadette haar ouders. Hierna waren we wel toe aan een drankje en werden we getrakteerd door onze begeleider. Voor de jeugd een fris, voor de mannen iets anders.

 

IMG 0055   IMG 0060

 

Na deze gezelligheid was het alweer tijd voor het avondeten. Na het eten deze blog en straks op weg naar de Clan voor een gezellige avond. Of we daarover iets vertellen beslissen we morgen.

 

 

Een van de jongeren:

 

Hallo thuisfront,

 

Na een goede maar korte nacht slapen, had de NLZ vandaag de mis aan de grot. Voor velen is dit een hoogtepunt qua missen. Gedurende deze mis mochten Lotte, Gijs en Cyriel de priesters begeleiden tijdens het uitreiken van de communie. Zij hielden een paraplu boven de priester vast, zodat er geen mogelijk regenwater in cibories met geconsecreerde hosties kwam. Bij de instructies die wij vooraf kregen, werd ons gezegd dat wij erop moesten letten dat de pelgrims de hostie ook daadwerkelijk nuttigden en niet in hun broekzak staken. Iedere Nederlandse pelgrim is hiervoor geslaagd!

Onderwijl je de pelgrims van punt A naar B brengt of tijdens de koffie-theemomenten, is er meestal genoeg tijd voor een gesprek, soms luchtig, andere keren erg persoonlijk. Iedere pelgrim heeft een eigen verhaal, een eigen beweegreden en eigen leed dat diegene hier in Lourdes komt verwerken. Toch zijn het niet alleen zware gesprekken die hier gevoerd worden, ook leuke anekdotes over vroeger, vele grapjes, gesprekken over het weer, het uitzicht of bier worden gemaakt. Allen zijn erg dankbaar voor het luisterend oor, voor de begeleiding. Als je interesse toont, hoor je de meest wonderlijke verhalen.

 

IMG 1722   IMG 1821

 

Tijdens een van de vele controlemomenten of alle pelgrims daadwerkelijk gereed zijn om te vertrekken, spreekt een verpleegster mij in het Limburgs aan: "Ver hent net uvver uch zitte shtuute... Zoe leuk wie der 't doot mit de luuj. Heije ver mieë zoeës uch jongeren." (We hebben net over jullie zitten opscheppen...Zo leuk hoe jullie het doen met de mensen. Hadden wij meer zoals jullie jongeren). Meermaals worden wij gecomplimenteerd en wordt door de begeleiders aangegeven dat wij niet alleen van hen leren, maar zij ook van ons.

's Middags stond een tochtje naar de Gavarnie in de Pyreneeën op de planning. Tijdens dit tripje kwamen we langs en door bergdorpjes à la Wim Sonneveld: kroegjes en terrasjes rond een dorpsplein met een pomp, vestingstorens en -kerken uit tijden van Frans-Spaanse spanningen, gebouwen uit periodes vanaf de vijfde eeuw en een oorlogsmonument voor de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Ook kwamen we langs vele bergen die in Nederland bekend zijn geworden door de Tour de France. De buschauffeur loodste ons veilig door de hoge bergen en slingerwegen heen.

 

PICT0031   IMG 1734

 

Tussen de dorpen in zie je vaak nog tekens van leven door de eeuwen heen: oude bruggen over de Gave die ingestort of overgroeid zijn, kluizen en stenen berghutten die voornamelijk als schaapsstal dienden. Hoe verder de rit gaat, hoe hoger en dieper de bergen en dalen worden.

 

IMG 1797   IMG 1809

 

Eenmaal op het hoogste punt aangekomen, stopten wij om onze beentjes te strekken. In de zon op het terras genoten wij van een lekker kopje koffie, een glaasje fris of een glaasje bier. Hierna maakten we een ommetje en slenterde langs de winkeltjes en een stalletje met ezels. Hier en daar zag je een enkele pelgrims smikkelend aan een ijsje eten. Het weer was mooi zonnig en rond de 30 C.

 

IMG 1819   IMG 1738

 

Na een uurtje reden we weer terug naar Lourdes. Na eerst de pelgrims naar hun eetzaal gebracht te hebben, ontmoetten we de rest van de groep weer in ons hotel en gingen ook wij eten.

 

IMG 1770   IMG 1768   

Zoeken