Vrijdag 5 september

 

Gisteravond hebben we de lichtprocessie gelopen. Van alle kanten stroomden mensen samen; jong en oud, ziek en gezond, arm of rijk, Nederlands of Duits, het maakt echt allemaal niets uit. Op het moment dat we ‘Ave, Ave, Ave Maria’, zingen, gaan alle armen tegelijkertijd de lucht in en is de hele Esplanade verlicht door het licht van de kaarsjes die iedereen bij zich heeft. Het is echt een belevenis om mee te maken. Rijen dik staan de mensen van allerlei nationaliteiten in allerlei talen het te “Lourdes op de berg” te zingen.

Donderdag 4-0914 69   Donderdag 4-0914 73

 

Donderdag 4-0914 75   Donderdag 4-0914 78

Na de processie waren we voor het eerst met zijn zevenen bij elkaar. Twee van ons gingen terug naar het hotel om de inhoud van de website klaar te maken en de andere vijf zijn op een terrasje gaat zitten voor een kopje koffie. Op het terrasje hebben we onze ervaringen uitgewisseld. De tijd tikte gewoon door en het was al laat toen we terug naar het hotel gingen. Daar legden we de laatste hand aan de website en op het moment dat het 24:00 uur sloeg, was er ineens een drukte van jewelste. Via de computer en iPad werd er verbinding gemaakt met het thuisfront. En ineens klonk er luid in koor: ‘lang zal ze leven’ via alle kanten! De techniek staat voor niets. De jarige job was zichtbaar verrast en toen er even later een videoboodschap werd getoond, waar een voor een haar dierbaren op het toneel verschenen en een boodschap voor haar in hadden gesproken, kon ze het niet langer droog houden. Haar verjaardag kon niet meer stuk, ondanks het gemis van alle mensen waarmee ze normaal haar verjaardag viert. Moe en voldaan zat deze dag er op, maar niet voordat ze nog een keer, een voor een, alle filmpjes bekeek en de boodschap opnieuw beluisterde. Een mooie herinnering voor later. De tas die ze als cadeautje kreeg, kwam precies op het goede moment. Haar eigen tas had het begeven. Het hengsel was thuis al door haar kamergenootje met naald en draad aan elkaar genaaid, maar begaf het nu bijna helemaal.

Vrijdag 05-0914 1   Vrijdag 05-0914 7

Een paar uur later zagen we elkaar weer aan de ontbijttafel. Er lag een prachtige, zelfgemaakte corsage klaar die meteen op het uniform werd gespeld. Naast het speldje dat ze gisteren ineens van een brancardier kreeg. Wat deze man niet wist was dat “caritas” het sleutelwoord was, waardoor we uiteindelijk met Jeugdkring Chrisko naar Lourdes zijn gegaan, om met jong en oud te gaan werken. De man kende ons van vorig jaar en begroette ons breeduit lachend met de volgende woorden: “daar komt Christus Koning aan lopen!”. Zo noemt hij ons sinds vorig jaar. Met één beweging greep hij naar zijn keycord waaraan zijn naamplaatje hing en haalde daar twee speldjes af waarop het woord “caritas” stond! Uitgerekend deze ruwe bolster gaf ons dit hemels knipoogje!

Na het ontbijt trokken we naar het accueil. Daar hielpen we waar nodig was en toen alle pelgrims verzorgd waren, begonnen we met een bezinningsmoment voor de medewerkers van het accueil. Hierna vertrokken we naar de St. Bernadette kerk voor de eucharistieviering.

Vrijdag 05-0914 9

Aan het eind van de eucharistieviering was er een handoplegging. Tijdens de handoplegging werd door middel van een gedicht uitgepakt wat onze handen kunnen verrichten. Het gedicht vertelde dat onze handen symbool staan voor de aanraking en omhelzing, maar dat ze ook schade kunnen aanrichten
wanneer het ‘uit de hand’ loopt.

Vrijdag 05-0914 14   Vrijdag 05-0914 21

 

Vrijdag 05-0914 23   Vrijdag 05-0914 24

Leuk om te zien is dat niet alleen wij de pelgrims beter leren kennen, maar de pelgrims elkaar ook. Er ontstaan vriendschappen en het is ontroerend om te zien dat de pelgrims elkaar ook helpen.

Vrijdag 05-0914 25   Vrijdag 05-0914 36

Nog een ding wat ons opviel was dat er echtparen mee zijn die elkaar hebben leren kennen in een verzorgingstehuis. Hun handicaps heeft hen bij elkaar gebracht en het is geweldig om te hen te horen vertellen over hun eerste ontmoeting. Een van ons hielp een blind en gehandicapt echtpaar bij het ontbijt en het middageten. De vrouw stopte opeens met eten, begon te huilen en zei: ‘’Nu ik in Lourdes ben kan ik veel beter zien. Ik zie het kopje en ik kan de vork zien! Ik weet niet wat er aan de hand is. Het is net alsof ik beter zicht heb en mijn hoofd is niet meer zo zwaar. Het is gewoon niet te vatten!’’. Het was zoiets moois om te horen dat de tranen bij ons in de ogen sprongen. Daarboven op kwam ook nog dat de lezing van die ochtend over een blinde die weer kon zien door de aanraking van Jezus.

‘s­­­ Middags was er nog een boeteviering in de rozenkranskapel en erna was gelegenheid om te biechten. In de namiddag stond er een sacramentsprocessie op de planning. In rijen van twee gingen we op weg, niet alleen de Limburgse bedevaarders maar ook pelgrims van andere nationaliteiten gingen mee.

Vrijdag 05-0914 33   Vrijdag 05-0914 34   Vrijdag 05-0914 38

 

Vrijdag 05-0914 40   Vrijdag 05-0914 46

De afdaling aan het eind van de weg stelde onze rolstoel rijkunsten op de proef. Sommige rolstoelen hebben daarbij ook nog een afwijking naar links of rechts of een half volle band. We moesten onze handigheid en ons gewicht in de strijd gooien om de processie tot een goed eind te brengen. De akoestiek en bouw van de ondergrondse basiliek is een hele belevenis. De sacramentsprocessie was net als vorig jaar heel indrukwekkend. De eucharistie is het hoogtepunt van het geestelijk leven zei de hulpbisschop.

Vrijdag 05-0914 51   Vrijdag 05-0914 52

 

Vrijdag 05-0914 61

 

 naar zaterdag >>>

 

Zoeken