Maandag 8 september

 

Maandag 8-0914 35De ochtend van vertrek. 

Deze ochtend moest het hele accueil opgeruimd, gepoetst en opnieuw in (gevonden/ware/eerste) staat gemaakt worden. Terwijl de een dweilde, maakte de ander de bedden op.

De pelgrims die met het eerste vliegtuig vertrokken, moesten al om half negen het accueil verlaten. Het was moeilijk om hen al zo vroeg weg te zien gaan.

 


Om tien uur brachten we de pelgrims naar de afscheidsmis in de Bernadette kerk. De preek was prachtig. Vandaag is de geboortedag van Maria en de priester vertelde dat het leven een wonder is om dankbaar voor te zijn, want niemand heeft om het leven gevraagd. Hij vertelde ook dat Maria een kroon draagt op het beeld dat staat op de esplanade. Vandaag is dat haar verjaardagskroon. En ondanks dat we straks allemaal naar huis gaan, mogen we nog steeds haar verjaardagsfeestje bezoeken. Prachtig is dat we op een verjaardag 'lang zal ze leven' zingen, waarmee we de jarige een lang leven wensen tot in de eeuwigheid. Maria is een bijzondere vrouw, haar hele leven was doordrongen van vreugde en vrede. Ze was zuiver van verstand, gevoel en in haar daden. Ze vertrok vanuit God en was geheel en al op God gericht.

 

Maandag 8-0914 26   Maandag 8-0914 30

 

Maandag 8-0914 24


Een aantal van ons hadden stationsdienst en verlieten na de communie de kerk om al lopend naar het station te gaan. Op het station aangekomen aten we het lunchpakket wat we hadden meegekregen en wachtten op de trein.

 

Maandag 8-0914 42   Maandag 8-0914 44

 

Maandag 8-0914 56   Maandag 8-0914 46

 

Toen de trein er eenmaal was, moest er van alles gebeuren. Van bedden opmaken tot lunchpakketten, bekers en water uitdelen. De brancardiers en de clan brachten de koffers en tassen terug naar de coupés.

 

Maandag 8-0914 51   Maandag 8-0914 48

 

Maandag 8-0914 64   Maandag 8-0914 63   Maandag 8-0914 66

 

Een half uur laten arriveerden de pelgrims al en toen iedereen in de trein zat vertrok de trein na het welbekende fluitsignaal. In de trein brachten enkelen van ons nog koffie en thee rond en toen het zes uur was besloten ons lunchpakket eens open te maken. Ondanks de beperkte middelen toverde ieder een culinaire maaltijd op 'tafel'. De een maakte een lekkere salade met ham, tomaat en ei en de ander maakte een lekker broodje met eiersalade. Rond acht uur baden we de rozenkrans en waren we gevraagd om wat te komen zingen in de radiocoupé. Lachend propten we ons met z'n zevenen in de coupé van 2,5 bij 2 meter en dat terwijl er al drie man in de coupé zaten. We zongen 'mama Maria', 'Maria' en 'wees gegroet'. Na ons 'optreden' zong ook onze troubadour Math nog enkele liedjes o.a. het huisje van Bernadette. Dit liedje behoorde tot een van de favorieten van de pelgrims.

's Avonds hielp de een nog mee in de zorg en de ander stond achter de bar. De anderen maakten al de bedden op zodat we 's avonds direct het bed in konden, want moe waren we wel.

 

Dinsdag 09-0914 3

 

Tot slot willen we twee uitspraken delen van pelgrims die een lach op ons gezicht toverden.

Een pelgrim vertelde de hele week al enthousiast over zijn koekoeksklokken verzameling. Hij was al meerdere keren in Lourdes op zoek gegaan naar een mooie koekoeksklok om mee naar huis te nemen. Iedere week legt hij een tientje apart zodat hij zijn verzameling kan uitbreiden. Toen een van ons uiteindelijk op het eind van de week vroeg:"Hoeveel koekoeksklokken hij al had", antwoordde hij doodleuk: "Op dit moment nog géén ëén!".

Een andere leuke uitspraak hoorden we terwijl we in de trein zaten. Een pelgrim passeerde steeds onze coupé, terwijl hij zelf drie wagons verderop zat. De hele dag lang bleef hij maar lopen. Toen een van ons hem vroeg, waarom hij zoveel liep, zei hij: "Hier kan ik lopen zonder op het slechte pad te komen!".

Na een rustige nacht (iedereen was natuurlijk moe van de enerverende en drukke week in Lourdes) stopte onze trein in Jeumont. Dat is een plaatsje op de grens tussen Frankrijk en België, waar altijd de locomotief gewisseld moet worden. We deden daar een koffieronde om 07.30u. Het is een stuk makkelijker om de drankjes te verzorgen in een stilstaande trein, hoorde je de brancardiers en clan-leden, maar ook de dames van de maaltijdvoorziening opgelucht concluderen. Het is inderdaad best een klus om in de wiebelende trein de koffie en thee aan de reizigers uit te reiken zonder te knoeien, en om door de trein te gaan zonder te botsen met de deuren, ramen en opladende mobieltjes in de gang.

 

Dinsdag 09-0914 6   Dinsdag 09-0914 9

 

Dinsdag 09-0914 5   Dinsdag 09-0914 8

 

In Jeumont hebben we echter wel heel lang stil gestaan. Veel langer dan gepland. Dat kwam doordat tot twee keer toe de verkeerde locomotief gebracht werd door de Belgische spoorwegen, om ons door België naar Maastricht te brengen. Het oponthoud mocht de pret niet drukken. We maakten van een nood een deugd, en namen even de tijd om een frisse neus te halen op het perron, dat door een klein ochtendzonnetje al lekker beschenen werd. Om de pelgrims van het accueil mee te laten genieten van de gezellige sfeer buiten (zij konden de trein niet verlaten) werd er een polonaise gehouden langs de ramen van alle 'ambulance-coupés'. Van binnen uit werd er door de toeschouwers vrolijk teruggezwaaid.

Bij aankomst in Maastricht liepen taken en afscheid nemen volledig door elkaar. Iedereen nam afscheid op zijn eigen manier, van pelgrims en vrijwilligers-collega's waarmee zij die week had samengewerkt of gewoon in gesprek was geraakt. Hier en daar werden e-mailadressen uitgewisseld om foto's te kunnen doorsturen. En ondertussen werd de volledige trein weer leeg gehaald.

 

Maandag 8-0914 36

 

Zondag 7 september

 

Nadat we alle pelgrims hebben geholpen met het ontbijt en het verzorgen was het tijd voor de

bezinning. De priester Marc Hooijschuur vergeleek de mensen met computers. Soms werken

ze heel traag, terwijl je weet dat ze sneller kunnen en dan ga je je ergeren. Een optie is dat je je

computer kunt opschonen door de geschiedenis te wissen, of door het terug te zetten naar de

fabrieksinstellingen. Men onszelf is het net zo! God heeft ons een bepaalde manier bedoeld. Daar

keren we ons vaak vanaf en doen dingen die niet voor ons bedoeld zijn. We keren ons dan ook van

Hem af. De bedoeling is om op zoek te gaan naar je eigen fabrieksinstellingen, de fabrieksinstelling

van ieder mens is dat je geboren bent als kind van God, en dat is bekeren. De priester sloot af met

dat het in de hedendaagse maatschappij alleen meetelt wanneer je presteert. Maar hier in Lourdes is

iedereen de moeite waard om je ervoor te geven ook als hij/zij niet meer kan ‘presteren’.

Na de bezinning vond de internationale mis plaats, hierbij zijn (zoals de naam al zegt) meerdere

nationaliteiten bij elkaar. Er waren veel priesters aanwezigen en de hulpbisschop was de

hoofdcelebrant. Tijdens de preek zei hij het volgende: ‘’Waarom zou je iemand aanspreken als hij

iets fout doet? Want wie zijn wij om dat doen? We zijn zelf ook niet perfect. Maar Augustinus zei; ik

doe het wel, omdat het mijn broeders en zuster zijn. Uit liefde voor hen spreek ik wel als zij een fout

begaan. Zoals ook een moeder haar kinderen zou aanspreken, omdat zij van hen houdt.’’. Vervolgens

haalde hij een spiegeltje tevoorschijn en vertelde dat wij net als spiegels zijn. Als we meer willen

houden van onze broeders en zusters zetten we onze spiegel niet horizontaal, maar kantelen we het

met een hoek van 45°, zodat alle negativiteit wordt gereflecteerd naar Onze Lieve Heer en wij Zijn

liefde kunnen uitstralen naar de wereld.

 

Foto 7-0914 23   Foto 7-0914 10

 

In Lourdes gebeuren wonderen, alleen zul je ze wel moeten willen zien anders ontgaan ze je.

Vanmorgen na afloop van de internationale mis riep de hulpbisschop ons op om met zijn allen naar

de grot te gaan om daar samen de rozenkrans te bidden ter voorbereiding van de feestdag ter ere

van Maria geboorte. Eigenlijk was het de bedoeling om meteen terug naar het accueil te gaan, maar

een van de pelgrims wilde dolgraag met de hulpbisschop mee naar de grot. Dus ging een van ons met

hem en een andere pelgrim mee. Het kost zo weinig moeite om iemand blij te maken, je hoeft maar

je ogen en oren open te doen en te kijken en te luisteren en dan gaat de rest van zelf. Toen we bij

de grot aankwamen stond het daar rijen dik vol met mensen, zie foto. De man dirigeerde me door

de menigte heen en ik snap nu nog niet hoe dat mogelijk was, maar ineens gebeurde er een klein

wondertje. Het hek waar we bij terecht waren gekomen, ging ineens open en zodoende mochten wij

als eerste langs de grot lopen, met als gevolg dat we precies op tijd terug waren bij het accueil en

niemand ons gemist had. Wat voelden we ons rijk, we hadden voor ons gevoel een hemels knipoogje

gekregen.

 

Foto 7-0914 31   Foto 7-0914 27

 

Er waren ook een aantal pelgrims die na de mis nog even naar de grot en naar de winkeltjes in

Lourdes wilden. Een uitje waar ze zich echt op verheugen. Het is voor hen meer dan een uitje. De

meeste pelgrims kijken er tegenop om weer naar huis te gaan, want thuis zijn ze vaak alleen. De

eenzaamheid vinden ze het ergste. Lourdes zien ze als hun thuis, het is de plek waar ze vrienden

hebben en waar ze niet alleen zijn. Lourdes is écht een bijzondere plek, zo ervaren wij dit zelf ook.

Zoveel liefde, zoveel zorg voor de mensen die bij elkaar samen zijn. Dat is geweldig en dat pakt je

gewoon. Een pelgrim verwoordde het zo: “hier heerst een geest van vrede en alléén liefde”! Wij

kunnen dat van harte beamen. Na het bezoekje aan de stad zijn we vlug naar de accueil gegaan want

daar begon de ontspanningsmiddag die de clan zoals ieder jaar organiseert.

 

Foto 7-0914 52   Foto 7-0914 41

 

Voor de vaste Lourdesgangers was het een vertrouwd programma: liedjes zingen en kienen. Iedereen

zong uit volle borst alles uit het hoofd mee, het was echt genieten om de mensen zo vrolijk te zien. Er

was ook ruimte voor verzoekjes, hierdoor kwamen ook liedjes zoals 'ik droom van Brabant' en 'daar

bij die molen' aan de beurt.

 

Foto 7-0914 61

 

Het kienen ging er fanatiek aan toe, zover dat kan bij kienen. Alle pelgrims waren zeer

geconcentreerd aan het luisteren of het gewenste nummer genoemd werd. Bij een volle rij of kaart

kreeg je een leuk prijsje, die vooraf gezegend was door de hulpbisschop. Naast het kienen en het

zingen waren er ook twee pelgrims die een verhaal of gedicht voordroegen, geïnspireerd door de

fijne momenten van deze reis.

 

Foto 7-0914 55

 

Niet alle pelgrims deden mee met de ontspanningsmiddag, een enkeling was mee met de

stadswandeling, een aantal van ons gingen ook mee. Allen werden onder hoede genomen van

Martin. Vertellend over de geschiedenis van Bernadette liepen we langs haar ouderlijk huis, wat

ze hadden ingericht naar hoe het er in die tijd waarschijnlijk had uitgezien. Martin vertelde dat het

gezin van Bernadette noodgedwongen moest verhuizen en ook dit huis hebben we bezocht. We

kwamen te weten dat het deel van Lourdes boven de gave, de bovenstad genoemd wordt, waar

de plaatselijke bewoners wonen. Na afloop van de stadswandeling hebben we op een terrasje

ervaringen en mooie momenten gedeeld en hebben we getoost op nog (hopelijk) veel komende

Lourdesreizen!

 

Foto 7-0914 2

 

’s Avonds hebben we alle beloofden kaarsen aangestoken en sloten we de laatste avond in Lourdes

af met nog een bezoek aan de grot, waar we tegen Maria tot ziens zeiden. Unaniem willen we

allemaal graag terug komen.

 

IMAG0152

 

 naar maandag >>>

Zaterdag 6 september

 

Deze ochtend hadden we de mogelijkheid gekregen om met ons groepje naar de baden

te gaan, want bij een bezoekje aan Lourdes kun je de baden natuurlijk niet overslaan.

Een tip van een aantal ervaren Lourdesgangers heeft ervoor gezorgd dat we bij de baden

voorgelaten werden. Als je namelijk in het accueil werkt en nog een dag voor de boeg hebt

laten ze je voor gaan. Bij het wachten buiten hebben we nog ‘eer aan god’ gezongen, maar

daarna mochten de meeste van ons al naar binnen. De anderen moesten nog iets langer

wachten, sommigen nationaliteiten zijn nu eenmaal temperament voller en assertiever. Wat

ons opviel was de één op één aandacht die er voor de mensen was. Bij het bad zelf mocht

je in stilte je intentie uitspreken en nadat je een kruisteken maakte werd je ondergedompeld.

Iedereen ervaart het op zijn eigen manier; voor de een heeft het gediend als verwerking van

de afgelopen tijd en een nieuw begin, voor de ander was het toegeven aan de ontferming,

het letterlijk en figuurlijk bloot geven en het besef dat je er eigenlijk nooit alleen voor staat. Al

met al was het voor ons allemaal een dierbaar moment dat we niet hadden willen missen.

Na de baden gingen we in galop naar de St. Bernadette kerk waar de eucharistieviering

van vandaag zou plaatsvinden. De mis was net begonnen. De pastoor zei: ‘vreugde van

de bekering is het plezier van de verandering’! Uit eigen ervaring kunnen we met deze

zin helemaal instemmen. Bekeren dat wil zeggen omkeren en je afkeren van hetgeen dat

niet goed is voor jou of de ander is niet makkelijk. Het vraagt iets van je, maar als je jezelf

aanpakt en doet wat goed is, doet het je na afloop veel plezier. Na deze viering gingen we

zo snel mogelijk eten, maar niet voordat we samen met Pastoor Snijders op de foto gingen.

Het eten was zoals elke dag zalig. Dit keer waren het frieten met kip.......

Een paar minuten te laat kwamen we aan in het accueil en stonden alle pelgrims al klaar op

de vijfde verdieping. De bussen waren al gearriveerd en een voor een werden de pelgrims

de bus in geholpen.

 

Zaterdag 06-0914 32   Zaterdag 06-0914 28

 

Zaterdag 06-0914 23   Zaterdag 06-0914 25

 

Velen hadden naar deze middag uitgekeken, het uitstapje naar Gavarnie stond namelijk op

de planning. Dit is een klein Frans plaatsje in de Pyreneeën, dit staat bekent vanwege de

halve cirkel van loodsrechte rotswanden. Onderweg kwamen langs de meeste bereden berg

in de Tour de France, maar die hebben we toch maar links laten liggen. Onze reisleidster

vertelde legendes over de plekken waar we langs reden. Zo is er namelijk een brug die door

Napoleon gebouwd is in 1860. De legende gaat dat als je er twee keer over heen loopt,

zwanger wordt. Dit hebben we maar niet gedaan, aangezien dat niet op onze to-do list voor

de komende tijd staat. Ook vertelde ze over ‘Trou de la belle mère’. Dit is een railing waar

je je schoonmoeder een duwtje over kon geven, mocht je het niet zo goed met haar kunnen

vinden. Het uitzicht onderweg was prachtig en door de heldere hemel konden we ook de

eeuwige sneeuw zien liggen op de toppen der bergen. Bloedserieus zei een pelgrim tegen

een van ons: ‘’Daar ligt sneeuw, oh dan ga ik sneeuwballen gooien!’’.

Eenmaal aangekomen zijn we een stukje gaan wandelen en langs de rivier gaan zitten op

een terrasje. Iedereen dronk wat hij graag wilde en sommige lekkerbekken aten zelfs een ijs.

 

Zaterdag 06-0914 52   Zaterdag 06-0914 55

 

Zaterdag 06-0914 87   Zaterdag 06-0914 61

 

Zaterdag 06-0914 36   Zaterdag 06-0914 39

 

Eindelijk durfde onze dirigent de sprong te wagen en haalde haar gitaar te voorschijn.

Geschokt dat we waren omdat hij nu pas op het toneel verscheen, aangezien mensen die

haar kennen de gitaar ook wel haar ‘schaduw’ noemen.

 

Zaterdag 06-0914 97

 

Na de klassieke meezingers, hebben we de pelgrims ook een liedje van ons eigen repertoire

aangeleerd: ‘mamamaria’. De pelgrims vonden het geweldig, er werd geklapt en in de

vingers geknipt en er was niemand die zijn mondhoeken liet hangen. Een man die niet goed

kan praten begon uit zichzelf op een gegeven moment mama, mama Maria te zingen.

Vlak voor vertrek sprongen we nog even vlug met de voeten in het ‘IJSKOUDE!!’ water van

het riviertje dat langs het cafe stroomde.

 

Zaterdag 06-0914 94   Zaterdag 06-0914 99

 

Terwijl we van het water genoten riep een oude bekende die bij de brancardiers zit: “Hé,

Christus Koning, schiet eens op!”. We hebben hem daarom maar eens vereeuwigd.

 

Zaterdag 06-0914 91

 

De tijd vloog voorbij en iedereen vond het jammer dat we weer naar de bus moesten

vertrekken.

Maar ook in de bus bleef de sfeer er goed in zitten en konden we onze dirigente weer

overhalen om samen te zingen. Vlug werden blauwe boekjes uitgedeeld, die nu goed van

pas kwamen. Het zingen smaakte duidelijk naar meer.

 

Zaterdag 06-0914 6   Zaterdag 06-0914 7

 

Zaterdag 06-0914 11   Zaterdag 06-0914 10

 

Nu na een lekkere maaltijd en een verfrissende douche zijn we ons klaar aan het maken

voor de medewerkeravond die wordt georganiseerd door ‘De Clan’. Eindelijk kunnen we

ons weer eens laten zien in onze eigen kleding, we waren bijna vergeten hoe we er uitzien

zonder uniform.

 

À demain

 

 

 naar zondag >>> 

Vrijdag 5 september

 

Gisteravond hebben we de lichtprocessie gelopen. Van alle kanten stroomden mensen samen; jong en oud, ziek en gezond, arm of rijk, Nederlands of Duits, het maakt echt allemaal niets uit. Op het moment dat we ‘Ave, Ave, Ave Maria’, zingen, gaan alle armen tegelijkertijd de lucht in en is de hele Esplanade verlicht door het licht van de kaarsjes die iedereen bij zich heeft. Het is echt een belevenis om mee te maken. Rijen dik staan de mensen van allerlei nationaliteiten in allerlei talen het te “Lourdes op de berg” te zingen.

Donderdag 4-0914 69   Donderdag 4-0914 73

 

Donderdag 4-0914 75   Donderdag 4-0914 78

Na de processie waren we voor het eerst met zijn zevenen bij elkaar. Twee van ons gingen terug naar het hotel om de inhoud van de website klaar te maken en de andere vijf zijn op een terrasje gaat zitten voor een kopje koffie. Op het terrasje hebben we onze ervaringen uitgewisseld. De tijd tikte gewoon door en het was al laat toen we terug naar het hotel gingen. Daar legden we de laatste hand aan de website en op het moment dat het 24:00 uur sloeg, was er ineens een drukte van jewelste. Via de computer en iPad werd er verbinding gemaakt met het thuisfront. En ineens klonk er luid in koor: ‘lang zal ze leven’ via alle kanten! De techniek staat voor niets. De jarige job was zichtbaar verrast en toen er even later een videoboodschap werd getoond, waar een voor een haar dierbaren op het toneel verschenen en een boodschap voor haar in hadden gesproken, kon ze het niet langer droog houden. Haar verjaardag kon niet meer stuk, ondanks het gemis van alle mensen waarmee ze normaal haar verjaardag viert. Moe en voldaan zat deze dag er op, maar niet voordat ze nog een keer, een voor een, alle filmpjes bekeek en de boodschap opnieuw beluisterde. Een mooie herinnering voor later. De tas die ze als cadeautje kreeg, kwam precies op het goede moment. Haar eigen tas had het begeven. Het hengsel was thuis al door haar kamergenootje met naald en draad aan elkaar genaaid, maar begaf het nu bijna helemaal.

Vrijdag 05-0914 1   Vrijdag 05-0914 7

Een paar uur later zagen we elkaar weer aan de ontbijttafel. Er lag een prachtige, zelfgemaakte corsage klaar die meteen op het uniform werd gespeld. Naast het speldje dat ze gisteren ineens van een brancardier kreeg. Wat deze man niet wist was dat “caritas” het sleutelwoord was, waardoor we uiteindelijk met Jeugdkring Chrisko naar Lourdes zijn gegaan, om met jong en oud te gaan werken. De man kende ons van vorig jaar en begroette ons breeduit lachend met de volgende woorden: “daar komt Christus Koning aan lopen!”. Zo noemt hij ons sinds vorig jaar. Met één beweging greep hij naar zijn keycord waaraan zijn naamplaatje hing en haalde daar twee speldjes af waarop het woord “caritas” stond! Uitgerekend deze ruwe bolster gaf ons dit hemels knipoogje!

Na het ontbijt trokken we naar het accueil. Daar hielpen we waar nodig was en toen alle pelgrims verzorgd waren, begonnen we met een bezinningsmoment voor de medewerkers van het accueil. Hierna vertrokken we naar de St. Bernadette kerk voor de eucharistieviering.

Vrijdag 05-0914 9

Aan het eind van de eucharistieviering was er een handoplegging. Tijdens de handoplegging werd door middel van een gedicht uitgepakt wat onze handen kunnen verrichten. Het gedicht vertelde dat onze handen symbool staan voor de aanraking en omhelzing, maar dat ze ook schade kunnen aanrichten
wanneer het ‘uit de hand’ loopt.

Vrijdag 05-0914 14   Vrijdag 05-0914 21

 

Vrijdag 05-0914 23   Vrijdag 05-0914 24

Leuk om te zien is dat niet alleen wij de pelgrims beter leren kennen, maar de pelgrims elkaar ook. Er ontstaan vriendschappen en het is ontroerend om te zien dat de pelgrims elkaar ook helpen.

Vrijdag 05-0914 25   Vrijdag 05-0914 36

Nog een ding wat ons opviel was dat er echtparen mee zijn die elkaar hebben leren kennen in een verzorgingstehuis. Hun handicaps heeft hen bij elkaar gebracht en het is geweldig om te hen te horen vertellen over hun eerste ontmoeting. Een van ons hielp een blind en gehandicapt echtpaar bij het ontbijt en het middageten. De vrouw stopte opeens met eten, begon te huilen en zei: ‘’Nu ik in Lourdes ben kan ik veel beter zien. Ik zie het kopje en ik kan de vork zien! Ik weet niet wat er aan de hand is. Het is net alsof ik beter zicht heb en mijn hoofd is niet meer zo zwaar. Het is gewoon niet te vatten!’’. Het was zoiets moois om te horen dat de tranen bij ons in de ogen sprongen. Daarboven op kwam ook nog dat de lezing van die ochtend over een blinde die weer kon zien door de aanraking van Jezus.

‘s­­­ Middags was er nog een boeteviering in de rozenkranskapel en erna was gelegenheid om te biechten. In de namiddag stond er een sacramentsprocessie op de planning. In rijen van twee gingen we op weg, niet alleen de Limburgse bedevaarders maar ook pelgrims van andere nationaliteiten gingen mee.

Vrijdag 05-0914 33   Vrijdag 05-0914 34   Vrijdag 05-0914 38

 

Vrijdag 05-0914 40   Vrijdag 05-0914 46

De afdaling aan het eind van de weg stelde onze rolstoel rijkunsten op de proef. Sommige rolstoelen hebben daarbij ook nog een afwijking naar links of rechts of een half volle band. We moesten onze handigheid en ons gewicht in de strijd gooien om de processie tot een goed eind te brengen. De akoestiek en bouw van de ondergrondse basiliek is een hele belevenis. De sacramentsprocessie was net als vorig jaar heel indrukwekkend. De eucharistie is het hoogtepunt van het geestelijk leven zei de hulpbisschop.

Vrijdag 05-0914 51   Vrijdag 05-0914 52

 

Vrijdag 05-0914 61

 

 naar zaterdag >>>

 

Donderdag 4 september

 

Gisteravond zijn we als echte die-hards ook nog de grote kruisweg gaan lopen. We waren wellicht wat aan de late kant omdat de verzamelplek niet hadden gevonden in eerste instantie, maar dit was voor eens mogelijkheid om de tweede warme maaltijd eraf te lopen. Al hijgend, kreunend en steunend kwamen we al strompelend aangerend.

 

Statie02 Small

 

Bij de tweede statie haalde we pastoor Verheggen in die al met een groep vrijwilligers onderweg was. Het was pikkedonker en als je omhoog keek was de hemel verlicht door de vele sterren die stonden te stralen. Het lopen bleef moeizaam omdat we niet goed waren uitgerust. Gelukkig scheen de een of de ander ook wel eens voor onze voeten. Het lopen van de kruisweg was heel bijzonder en inspirerend. Het mooie was dat ze met een zaklamp een schuinwerper richtte op een bepaald facet van de beeldenformatie en dat de persoon dat uitdiepte naar ons dagelijks leven. We zijn blij dat we zijn gegaan. De weg terug liepen we opnieuw langs de grot, waar nog altijd mensen aanwezig waren ondanks het late tijdstip (24:00). Terwijl we liepen zongen we met ons vijven ‘eer aan de God’. Al zingend werden we aangesproken door een Italiaanse man die ons probeerden over te halen om voor zijn vriend te zingen, we hebben daar toch van afgezien. In het hotel aangekomen zijn we als een blok in slaap gevallen.

 

Donderdag 04-0914 5   Donderdag 04-0914 1

 

Vanochtend hebben we ons in alle vroegte verzameld bij de grot.
De hulp bisschop vertelde tijdens zijn preek over de vijf talen van de liefde, die beschreven
staan in het boek van Gary Chapman. Enthousiast pakte hij elk van de vijf talen uit
en illustreerde deze met tot de verbeelding sprekende voorbeelden.
Hij had het bijvoorbeeld over de manier waarop je mensen kunt begroeten 's ochtends
en dat die begroeting een wereld van verschil kan maken in de ontmoeting.

 

Donderdag 04-0914 2   Donderdag 04-0914 3

 

Donderdag 04-0914 10   Donderdag 04-0914 13

 

Daarna gingen we met de pelgrims en de vrijwilligers naar de esplanade. Daar werd in mum van tijd een groepsfoto gemaakt uit Lourdes. Deze fotograaf ging op een laddertje voor ons staan en telde in zijn beste Nederlands "een, twee..." waarna de hele groep spontaan "drie!" riep.

Na de groepsfoto stond de maaltijdvoorziening al onder de bomen klaar met koffie en thee. Een van ons had zich ontfermd over een blinde meneer die ons vertelde nadat, de zoveelste vrijwilliger met een rolstoel voor hem was komen aanrennen, dat hij het aller ergste vond dat hij werd behandeld als een gehandicapte terwijl hij alleen maar blind was en dus niks aan zijn benen had en heus wel zelf kon lopen.

 

Donderdag 04-0914 9

 

Nog voor het middageten maakten we nog een leerzame ervaring mee. Een van de pelgrims is verbaal niet in staat te communiceren, maar met behulp van lichaamstaal, de letters van het alfabet en pictogrammen
is hij toch goed in staat duidelijk te maken wat hij wel of niet wilt.
Twee van ons waren gevraagd met deze meneer een aantal inkopen te gaan doen.
Zodat we duidelijk zouden krijgen wat we precies met hem zouden gaan kopen, wees hij een voor een de letters aan die samen een woord moesten vormen. Hardop benoemden we die letters omdat we probeerden te raden wat hij nou precies wilde zeggen. Terwijl de man langzaam onrustiger werd, gingen wij steeds enthousiaster door met raden. Op een gegeven moment wees hij naar de luidruchtigste van ons twee en legde daarna zijn hand op zijn mond. Het had heel wat voeten in de aarde maar op een gegeven moment begrepen we wat hij wilde zeggen: we moesten onze mond houden, zodat hij ons kon wijzen wat hij graag wilde gaan kopen. Als hulpverlener is het belangrijk aan te passen aan (het tempo van) de ander en nog belangrijker om je te verplaatsen in de ander, want anders krijg je nooit echt contact en gaan beide partijen gefrustreerd uit elkaar.

Na deze levensles was het tijd voor het eten. En weer een ervaring rijker gingen we terug naar ons hotel.

 

Donderdag 04-0914 59

 

 

Omdat de grote kruisweg niet begaanbaar is voor rolstoelen door het hoogteverschil en de gaten in de weg is er voor de pelgrims de mogelijkheid om deel te nemen aan de kleine kruisweg op de prairie. In groepen van ongeveer veertig pelgrims liepen we onder leiding van een geestelijke langs de veertien grote witte beelden. De hele weg liepen we langs de rivier de Gave en voordat we het doorhadden kwam het eindpunt al in zicht. Hier verzamelden we weer met de hele groep buiten voor koffie en thee.

Donderdag 04-0914 50   Donderdag 04-0914 54

 

Wat ons vooral opvalt is dat mensen zowel lachen als ontroerd zijn. Menig levensverhaal wordt aan de medewerkers verteld. Daarnaast zijn de mensen zeer vereerd
als de hulp bisschop een praatje met ze komt maken.

 

Donderdag 04-0914 30   Donderdag 04-0914 73

 

Donderdag 04-0914 69

 

In een van de nisjes van de basiliek is een mozaïek te zien van Maria van Guadeloupe. Deze beeltenis zal voor veel mensen van Chrisko bekend zijn. Wij hebben deze beeltenis ooit gekregen van Zr. Miriam toen zij in Mexico gestationeerd was. In ons clubhuis heeft deze afbeelding een ereplaats.

 

Woensdag 03-0914 17

 

’s Avonds was de licht processie. Bijna alle vrijwilligers waren uitgerukt, dienst of geen dienst, iedereen kwam helpen. Een handige tip die wij kregen was om tijdens het duwen van de rolstoel steeds een voet met de hak omhoog te houden, als hiel bescherming. Of je de licht processie nu twintig keer hebt meegemaakt of maar één keer, iedereen krijgt kippenvel tijdens het ave Maria wanneer alle mensen tijdens het refrein hun kaarsje omhoog houden en meezingen.

 

naar vrijdag >>>

Zoeken