Parochienieuws november 2010

PAROCHIENIEUWS St. PANCRATIUS

NOVEMBER 2010


Altijd voor liefde? .....Altijd voor liefde!

U kent toch ook Frans Bauer met zijn hit: Heb je even voor mij! Maak wat tijd voor me vrij! Deze volkszanger scoort met dit soort muziek bij jong en oud. En op de makkelijke tune zingt men onder de polonaise...heb je even voor mij...
Met wat hij in dit lied ten gehore brengt raakt hij de harten van velen. Want we komen op dat vlak best tekort, druk als we denken dat we zijn.
Helaas zingen dat niet alleen mensen je toe. Als student roepen je boeken je toe: heb je even voor mij....
Wie het huis een ziel geeft, is ook niet altijd onder indruk van de huiselijke werken welke steeds weer gedaan moeten worden: afwas, strijk, stoffen, zuigen, oud-papier wegbrengen. Je komt binnen van een gesprekje met iemand bij een kopje koffie, leuk en gezellig en wat zingt je woning: Heb je even voor mij...maak wat tijd voor mij vrij...
Een man bekende me zojuist: ik moet gaan verhuizen, ik zie mijn kinderen niet met al die reistijd en mijn vrouw en ik hebben elkaar nodig, voor de rust en voor de opvoeding. Yes, ik maak wat tijd voor je vrij!
Eén van de denkstromen (filosofie) van onze tijd wordt gekenmerkt door het “minimalisme”... Heel vaak hoor ik onze jeugd rekenen: als ik voor dit proefwerk een 4 haal sta ik nog op een dikke 6- en dat is genoeg om door te kunnen gaan. Onze jeugd moet toch ook tijd ....voor zichzelf hebben. 
Wanneer zoiets gewoonte wordt, arme gezinnen van straks schijnt me toe. Wanneer daar ook dat minimalisme geleefd wordt, mét nog eens gekoppeld aan de andere denkstroming, het individualisme, dan belooft het lied van Frans Bauer nog meer een cri de coeur te worden. 
Wie tijd vrij maakt voor golf, wordt een golfer. Wie tijd vrij maakt voor klussen, wordt handig. Wie tijd investeert voor muziekles en de oefeningen wordt muzikant. Wie tijd steekt in zijn studie slaagt, en wie veel tijd steekt in veel eten die wordt....of goede kok of gewoon dikker. 
Maar tijd bewerkt iets.
Wie al tijd steekt in de kunst van de ware liefde, zal altijd de liefde leven.
Wie al tijd voor God vrijmaakt, zal altijd met God leren leven.
Met Allerheiligen en Allerzielen opent de novembermaand. De maand waarin het vergankelijke in de liturgie maar ook in de natuur voorkomt.
Wie al tijd vrij maakt voor het onvergankelijke zal altijd onvergankelijk worden.
Ook God zou wel eens met Frans Bauer willen uitzingen: Heb je even voor mij...En weet u wat Frans in dat lied ook nog zingt: Ieder uur van de dag denk ik steeds aan jouw lach, alleen jij maakt mij blij! 
Al tijd voor de mensen en dingen die uw tijd altijd verdienen?
Hartelijke groet, deken Th.v. Galen

Even eens een ander verhaal over de Kerk
Al de bisschop van Milaan, Ambrosius (339-397) schrijft in zijn commentaar op het evangelie van Lucas: “Als Gods voorzienigheid ons voorziet van een niet falende stroom van voedsel en vogels in de lucht die niet maaien en niet zaaien, dan moeten we ons realiseren dat de reden waarom mensen tekort hebben, ligt in de menselijke hebzucht”.
In zijn derde encycliek Caritas in Veritate (2009) is er een apart hoofdstuk waarin de duurzame omgang met het milieu wordt aangepakt.
We hebben ook in onze tijd een opdracht de wereld te behouden voor de mensen die na ons komen.
Wie weet en leest dat Het Vaticaan al middels het bedrijf Solarworld het dak van de ontvangsthal voorzag van zonnepanelen? Dat het Vaticaan op momenteel eigen grond buiten Rome een park van zonnepanelen bouwt, goed voor stroom voor 40.000 mensen? Dat deze centrale 91.000 ton CO2 uitstoot bespaart!
Ik merk dat mensen uit gewoonte en zonder nadenken - zeker op plaatsen waar derden de stroom betalen - de lampen aansteken omdat het “donkert”. Als je moet lezen of werken waar licht bij nodig is, prima. Maar indien het niet nodig is… Ook wij kunnen best veel besparen, niet alleen voor de eigen beurs. Maar ook wij mogen best duurzaam leren omgaan met de wereld ons gegeven. 

Boek
De renovatie van de kerk nadert haar einde. Wat velen niet weten (ook omdat men het niet kan zien) is dat we alsnog konden besluiten ook het carillon een dringende onderhoudsbeurt te geven. Ook het geluid waarvan de kwaliteit wel even op zich liet wachten, gaat steeds beter en er wordt druk gedacht en gewerkt aan de afbeelding voor de zijwanden op het priesterkoor.
Na intensieve studie en speurtochten in archieven komt einde november een boek van de persen, waarin de hele historie van de kerk aan bod komt. Het wordt een gewichtig boek, boordevol fraaie foto´s. Nog nooit werden de kunstschatten zo helder toegelicht en de geschiedenis van de bouwontwikkelingen verwoord.
Op 28 november is de presentatie van het boek om 14.00 uur in de kerk zelf, met een dankwoord aan de betrokkenen en krijgen een aantal mensen een exemplaar overhandigd. De setting van de middag is die van een concert op het vernieuwde orgel door stadsorganist Jo Loupen en meerstemmige zang door koren o.l.v. van Fred Piepers.
Er komt een kans om in te tekenen op het boek voor de prijs van 19,50 euro. Nadien kost het in de boekhandel 24,95 euro.

Verbazing op verbazing
Op donderdag overleed in de beslotenheid van haar woning Mevrouw Regina de Bei. Haar leefomstandigheden kenmerkten zich door eenvoud en ze wist zich te handhaven. Onzichtbaar voor velen, levend temidden van velen. 
De gave van trouw aan de kerk bezat ze na de dood van haar zus, alweer vele jaren geleden. Tenzij door ziekte bezocht was ze elke ochtend in de kerk en miste de aanbidding op dinsdag niet. 
Een “gebruikelijke” wijze van uitvaart zat er (financieel) niet in. Met medewerking van de gemeente werd ze te ruste gelegd op het kerkhof Imstenrade op 19 oktober, omgeven door een aantal biddende mensen. Als kerkgemeenschap herdachten we haar die ochtend in de kerkdienst. De misintentie en de gebeden golden haar, én we nodigden de mensen uit om voor haar zielerust voor de aanbidding te blijven van 09.45 tot 10.30 uur. Wat is er mooier dan dat er voor iemand gebeden wordt (tijd geofferd) wanneer hij of zij aan zijn laatste reis begint!
Met een brandende kaars en een bloemetje markeerden we haar vaste plekje, op zondag en weekdagen.
Eigenlijk was dat best hartverwarmend voor de betrokkenen. Waarbij menigeen verbaast zich toonde dat er niet de gebruikelijke afscheidscultuur mogelijk was.
Was het daarom een minderwaardig “Adieu”? Zelf denk ik echt van niet. Het is zeker anders, toch ook weer passend bij de persoon en hetgeen ze leefde. Ze kreeg én krijgt ze gebeden en intenties van mensen die niet over haar spreken en over het abrupte en stille einde, maar hun christentaak verstaan en haar biddend (blijven) begeleiden op weg naar het hemelse thuis.
Dat “haar kist niet in de kerk was” doet bij sommigen de indruk rijzen alsof dit geen waardig afscheid was. Vreemd, zeker met de wetenschap dat in Duitsland bijvoorbeeld een overledene in de kist zelf nooit in de kerk komt. Tijdens een dag - of weekendmis is er in de Duitse traditie een gebedsintentie en afscheid neemt men op het kerkhof. En ook dicht bij huis: In ons land zelf kent men- buiten Limburg met name- geen koffietafel of zeswekendienst.
Al met al verbazing over de verbazingen.
Th.v. Galen

Zoeken