Dag 18 - 19 juli

 

Vandaag was de afscheidsdag in Thali, waar we niet meer terug zullen keren. Ook vandaag was het een ziekenboeg. Claire en Ineke waren niet lekker maar gingen toch mee, aangezien het een rustige dag zou worden.Voordat we naar Thali reden voor de afscheidsceremonie, gingen we op bezoek in Alaapod bij een medische post. Terwijl wij met vijftien personen de wachtkamer binnen liepen, stond de dokterskamer gewoon open. We konden op die manier meeluisteren met de check-up van een patiënt. Terwijl we probeerden zo stil mogelijk te zijn om de controle niet te storen, zagen we een plaat op de muur hangen. Hierop stond het stappenplan van een bevalling, Sameer die vertaalde het voor ons. Allereerst wordt er van een echtpaar verwacht dat er gespaard wordt. Daarna moet de vrouw zelf op zoek naar drie matchende bloeddoners en zelf vervoer regelen. De laatste stap is de bevalling zelf in het ziekenhuis. Wij vroegen ons af hoe de mensen te weten komen wat hun bloedgroep is, maar Sameer vond dit een gekke vraag. Toen hij vertelde waarom, snapten wij zijn reactie. In Nepal is het namelijk normaal dat iedereen met een rijbewijs automatisch zijn bloedgroep laat testen (dat dan ook op het rijbewijs gezet wordt) voor het geval dat er een ongeluk gebeurd. Voor ons eerst gek, maar toen we het verkeer voor de geest haalden, leek het inderdaad toch wel noodzakelijk. Na het bekijken van deze poster, werden we boven uitgenodigd. We boden de dokter onze spullen aan en raakten met hem in gesprek. Al gauw kwamen we erachter dat hij paramedicus was, gespecialiseerd op tandheelkunde. Hij werkte samen met vijf andere verpleegkundigen. Met z'n zessen droegen ze de zorg voor 10.000 mensen die verspreid zijn over een groot gebied. Het feit dat wij er van Alaapot naar Thali, het buurdorp, twintig minuten over deden, geeft aan over wat voor gebied wij het dan hebben. Bij ernstige gevallen moesten de patiënten naar een dokter worden gebracht, die zich minstens drie kwartier ver in het ziekenhuis van Kathmandu bevindt. De mensen van de medische post waren heel blij met onze spullen en toen wij vroegen welke spullen ze misten, bleek dat ze eigenlijk van alles te weinig hebben: medicijnen, materialen, ze hebben eigenlijk zo goed als niets. Dit komt doordat de huisartspost onder leiding staat van de overheid. Één keer per jaar krijgen alle medische centra een evengrote medicijn voorraad geleverd, maar die komt de noden tekort. De paramedicus vertelde dat hij het met de voorraad maar vier maanden redt. Voor ons wederom iets waar we ons niets bij voor kunnen stellen, maar we hebben in ieder geval enorm veel respect voor deze verpleegkundigen die zo'n grote verantwoordelijkheid en last dragen. Net voor vertrek riep de verpleegkundige ons de bus weer uit om de wond van een van zijn patiënten te laten zien. Sommigen van ons konden de aanblik van de wond niet verdragen, zo diep en open als hij was. Gelukkig hadden wij materiaal bij ons dat precies voor dit soort wonden bedoeld is en werd het, na een korte uitleg, meteen in de praktijk gebruikt. Ook hier waren we weer op de juiste plaats en de juiste tijd!

 

Dag 18 - 01

 

Dag 18 - 02

 

Dag 18 - 03

 

Dag 18 - 04

 

Nadat we langs de dokter waren geweest, waren we al twee uur te laat voor de afscheidsceremonie. Bij onze aankomst stonden ze ons al op te wachten. Meteen kwamen ze met bloemetjes aan en deelden ze deze uit. Er werd gezegd dat we door moesten lopen naar het noodschooltje. De kinderen van dit schooltje zaten allemaal al braaf in hun schoolbanken te wachten. We werden enthousiast begroet. Het duurde even voordat de menigte tot bedaren kon worden gebracht. Achter de kinderen verzamelden zich dorpelingen en ouders. Opeens zagen we een een vrouw aankomen met een schaal met rode smurrie erin. Hierin zat het smeersel voor de 'tika'. Deze tika hadden we bij onze aankomst in Thali ook gekregen. Misschien weten jullie nog dat dit voor verbondenheid stond. Al is dit nog zo'n mooi gebaar, wij westerlingen stonden niet te springen om rode rijst op ons voorhoofd geplakt te krijgen. Toch beseffen we ons dat dit bij de cultuur hoort en daarom ondergingen we ook deze ceremonie. De directrice vertelde dat ze dankbaar was voor onze komst. Er waren blijkbaar al meerdere groepen in dit dorpje geweest, maar met geen enkele groep hadden ze zo'n band opgebouwd en hadden ze zo'n liefde gevoeld. Ze hadden zich samen met ons één gevoeld. Wij kunnen ons natuurlijk niet vergelijken met andere groepen, maar we kunnen zeker bevestigen dat wij dit ook gevoeld hebben. Naast de tika kregen we ook nog andere presentjes. De vrouwen kregen een gekleurde sjaal, die Santa en haar man gister extra zijn gaan halen, plus een armband en plakbare diamantjes om als tika op je voorhoofd te plakken. De mannen kregen een traditioneel hoedje, een topi genoemd. Opeens zag iedereen er erg Nepalees uit! Van deze gelegenheid moesten natuurlijk veel foto's gemaakt worden dus in een mum van tijd werd het een chaos. Wij wilden echter ook nog iets zeggen tegen de kinderen en de dorpelingen en daarom namen we het woord en keken we, toen de rust was wedergekeerd, terug op de afgelopen dagen.

 

Dag 18 - 05

 

Dag 18 - 06

 

Dag 18 - 07

 

Dag 18 - 08

 

Het waren elf onvergetelijke dagen waarin we niet alleen onze vijftien paar handen lieten wapperen, maar er ook een onverwoestbare band gesmeed werd met al diegene die gaande weg steeds meer betrokken raakten bij dit project. Ondanks al onze verschillen; huidskleur, cultuur, taal, leefwereld, etc, werden we één hecht team. We hebben samen gesport, samen gegeten, haren gevlochten, massages gekregen, gepraat en gelachen. Maar nog veel belangrijker we hebben samen keihard gewerkt en in elf dagen is het gehele fundament van het schooltje aardbevingbestendig gemaakt en dat zonder dat we beschikten over moderne hulpmiddelen. We bedankten hen voor hun inzet, liefde en aanvaarding. Maar daarnaast lieten we dit moment, waarop iedereen present was, niet voorbij gaan zonder dat we hen ook wilden oproepen. We vertelden hen hoe dankbaar we waren dat ze, zonder dat we erom hoefden te vragen, zich geroepen hadden gevoeld om mee te komen bouwen, maar dat we hen nu toch wel iets wilden vragen. We vroegen aan hen om zich verantwoordelijk te voelen voor de verdere opbouw van de school. En dat degene, die in gelukkigere omstandigheden zijn dat ze goed onderwijs kunnen krijgen, om zich heen gaan kijken en zich willen inzetten voor hen die minder bevoorrecht zijn als zij. We zeiden dat we hoopten dat er iemand zo dapper was om op te staan en de verandering in gang wilde zetten. Wij geloven namelijk dat er maar één iemand hoeft op te staan, die doorgaat met datgene wat met onze komst gestart is! Dit zou een wereld van verschil kunnen maken voor de noodlijdenden in dit dorp. We zullen dit dorp en zijn inwoners ontzettend gaan missen en ze nooit, maar dan ook nooit, vergeten. We hebben veel van hen geleerd en bovenal een ervaring opgedaan voor het hele leven.

Dag 18 - 09

Dag 18 - 10

Na dit gezegd te hebben zongen en dansten we ons 30-handen-helpen-Nepal-lied. Omdat de lokale bevolking het Nederlands niet kon verstaan, vertaalde Sameer de tekst. Gelukkig werd ons dansje ondersteund met bewegingen, waardoor de dorpelingen het lied globaal konden volgen. Ook in het lied komt nogmaals de boodschap naar voren dat 'hoop' doet leven. Hoop voor een betere toekomst in het dorp voor de kinderen die in armoede leven tussen kinderen die wel de mogelijkheden en faciliteiten  krijgen aangeboden om bijvoorbeeld naar een privateschool te kunnen gaan en beter onderwijs te volgen. Wat we deze dagen helder hebben gekregen is de tweesplitsing die in dit dorp heerst tussen wel ontwikkelde kinderen en onderontwikkelde kinderen. Dit is schrijnend om te zien en daarom deden we ook een beroep op degenen die in bevoorrechte positie verkeren. 

Na ons dansje riepen wij, de invaljuffen, de kinderen nog een laatste keer bij elkaar om de dansjes die we hen geoefend hadden nog eens de revue te laten passeren. Alle kinderen straalden terwijl we nog één keer samen zongen en dansten. "if your happy and you know it clap your hands", "head shoulders, knees and toes" en de Engelse variant van: "we maken een kringetje van jongens en meisjes". Vol trots toonden de kinderen wat ze geleerd hadden en glimlachten van oor tot oor.  Daarna werden de kinderen van het dorpsschooltje nogal abrupt weg gestuurd, zonder dat we voor ons gevoel, echt afscheid van hen hadden genomen. Toch zullen ze in ons hart altijd een speciaal plekje blijven houden.

 

Dag 18 - 11

 

Dag 18 - 12

 

Alle kinderen van de privateschool, die de Engelse taal beheersen en ons hebben geholpen met de wederopbouw van de school gaven we als bedankje een vriendschapsbandje. Als groep dragen wij deze ook al een week en nu gaven we dit aan hun als teken van verbondenheid. Een herinnering dat we als een team samen de handen uit de mouwen hebben gestoken.  

 

Dag 18 - 13

 

Dag 18 - 14

 

Dag 18 - 15

 

Na de ceremonie vertrokken we naar het sportveld. Toen we over onze schouder naar de bouwplaats keken, zagen we de bouwvakkers in hun eentje verder werken. Als team vulden, droegen en gaven wij de manden door, dit alles moesten zij nu alleen doen. We hebben onze werkhandschoenen, nadat die ons een trouwe dienst hebben bewezen, achtergelaten in Thali. Hier kunnen ze een tweede leven krijgen. 

 

Dag 18 - 18

 

Dag 18 - 17

 

Dag 18 - 16

 

Dag 18 - 19

 

Ook dit keer was het een magnifiek potje voetbal. Het samenspel, enthousiasme en het prachtige uitzicht zorgden hiervoor. Iedereen ging er voor. Een aantal Nepalese jongens hebben enkele dagen geleden prachtige goals gebouwd van bamboe en deze konden we voor het eerst eens uittesten. De rechterhelft van het veld was moerassig, maar dat konden de Nepalese jongens niks schelen. Ze gooiden hun slippers uit en gingen bloodvoets verder. Bij het potje Nepal tegen Nederland werd de rechterflank dan ook onze zwakke punt. Twee slinkse Nepalese jongens wisten elke keer weer de bal door dit drassige stuk grond naar voren te spelen. Dit kon zo niet langer! Twee van onze dames gaven het schoon blijven op en gooiden zich in de strijd. Ze maakten het ze moeilijker, maar tevergeefs, team Nepal won. Tussen de twee potjes door stoeiden Maarten en Gijs met de Nepalese jongens en deden armpje drukken. En, niet onbelangrijk, onze jongens wonnen!

 

Dag 18 - 27   Dag 18 - 26

 

Dag 18 - 28

 

Dag 18 - 23

 

Dag 18 - 25

 

Dag 18 - 24

 

Dag 18 - 22

 

Al toeterend gebood Chitra ons dat het tijd was om te vertrekken. Het afscheid viel ons allen zwaar en werd menig traantje gelaten. 

Voor de oplettende kijker zijn er op alle foto's dezelfde truitjes te zien: de witte VBI-truitjes. Voordat we gingen waren we het er niet allemaal mee eens of deze truitjes ons zouden passen. Vandaar dat we ervoor kozen om er maar één per persoon mee te nemen. Niets is zo onnadenkend geweest als dit. Eenmaal in Thali kwamen we erachter dat de truitjes perfect waren! Omdat we met zand en cement sleepten, zouden anders al onze kleren verprutst zijn geweest! Ze pasten precies, waren handzaam en gemakkelijk. Daarnaast hebben we prachtige sporttruitjes, petten, zaklampen, linnen tasjes (waar we alle sponsorspullen in vervoerden), regenjasjes (die zelfs de moesson tegenhielden) en riemen gekregen en die konden we mooi als cadeautje weggeven. Wat was het leuk toen we Bibash in zijn netste kleding naar de trouwerij zagen gaan met de VBI-riem om. Voor ons zal het altijd de afkorting 'Vrijwillige Bijzondere Inzet' betekenen, de betekenis die Albert spontaan uit de mouw schudde. Toch willen we ook echt een keer de sponsor benoemen die ons dit gemak en de dorpelingen dit plezier heeft gegeven, VBI staat voor: 'Verenigde Bouwprodukten Industrie'. Toepasselijk toch dat we gebouwd hebben in shirts van een bedrijf dat kanaalplaatvloeren produceert. Zo zien we maar weer: alles past in elkaar! Omdat VBI over ging naar een nieuw logo, hebben we een mogelijkheid gekregen om de genoemde spullen mee te nemen en die een goede nieuwe bestemming te geven. Wat in onze Westerse wereld als overbodig en nutteloos wordt gezien, heeft op deze manier dienst kunnen doen en een mooie nieuwe bestemming gekregen waar anderen blij mee gemaakt worden. Dat is niet alleen zo met de VBI-spullen, maar ook met de puzzels, memorie, het whiteboard en de tennisballen, die een lieve tante via de tennisclub heeft verzameld. Al met al een oproep voor ons allemaal om niet te vlug iets af te danken en weg te gooien. Deze spullen ontvingen de kinderen met grootste dankbaarheid.

 

Dag 18 - 29   Dag 18 - 30

 

Dag 18 - 20

 

We genieten van het samenzijn en zijn verwonderd wat voor team we zijn geworden. Je voelt gewoon dat mensen bedoeld zijn voor gemeenschap, samen kom je verder dan alleen. 

 

Dag 18 - 21

 

We zijn dankbaar voor de gastvrijheid van de mensen hier, dat we welkom waren en dat de ouders hun kinderen aan ons toevertrouwden, waardoor we met ze konden optrekken, werken en spelen. 

Het avontuur stopt hier niet voor ons, elke dag opnieuw kan iedereen een verandering maken. Deze verandering hoeft maar héél klein te zijn. De nieuwe fundering in de school is een verandering, maar de wezenlijke verandering zit in de harten van de mensen. Het is kenmerkend dat we de afgelopen dagen alléén maar aan het fundament van de school hebben gewerkt, met veel meer handen dan wij meenamen. Een fundament is essentieel voor elke bouw en moet tegen een stootje kunnen. Oftewel: een aardbeving!

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht 

 

Zoeken