Dag 6 - 7 juli

 

Vanmorgen namen we de geleden schade op en bleken we met 3 man minder te zijn dan gisteren. Mattie ligt echt in de lappenmand, hij heeft koorts en is tot niets in staat. Gijs kwam groen naar beneden, met diarree en koorts en maakte dus al knarsentandend rechtsomkeer terug zijn bed in. En ook Shauny moest helaas besluiten thuis te blijven. De rest van de manschappen zat vanmorgen gewoon aan het ontbijt om zich op te laden om naar de school te vertrekken om verder te kunnen werken. In eerste instantie leek het alsof Janneke weer was opgeknapt en mee kon, maar vlak voor vertrek moest ze toch nog afhaken omdat ze buikpijn hield en diaree had. Dat betekende dat er vier man thuis bleven.
Op het 'handje' van vandaag stond de boodschap:" maak er iets moois van"! Caro schreef precies wat we nu nodig hadden omdat we er toch wel een beetje tegenop zien om te gaan want door de afwezigheid van deze vier missen we wat van onze draagkracht.

 

Dag 6 - 01   Dag 6 - 02

 

Onszelf moed insprekend zaten we te wachten op het busje. Gelukkig wisten we toen nog niet dat er nog twee man zouden sneuvelen. Het liedje van de tien kleine negertjes was echt van toepassing. Want al na een paar kilometer van hotsen en botsen in ons busje trok ook Silvester groen weg. En dat terwijl wij de beste chauffeur ooit tot onze beschikking hebben. Hij loodst ons door dit gekrioel aan toeterende auto's, fietsers, scooters, voetgangers en dominante koeien heen, alsof het niets is. Ons is sowieso opgevallen dat toeteren hier in Nepal een totaal andere functie heeft dan in Nederland. Waar een toeter in Nederland al snel een uiting van ongeduld, agressie of irritatie is, wordt het toeteren hier in Nepal echt als communicatievorm gebruikt. Een toeter lijkt hier te zeggen: "hallo ik kom hier nu aan, let op mij, ik kom zo de hoek om..."

Nu ook Sil was afgevoerd bleef er in verhouding weinig brute kracht tot onze beschikking en moesten we slim zijn in plaats van sterk.

 

Dag 6 - 20

 

Zo hebben we dus onze 10 paar overgebleven handen in elkaar geslagen met de werkmannen en maakten vele handen licht werk. Vandaag moesten in alle drie de klaslokaaltjes gaten van 1,53m diep worden gegraven. In deze kuilen kunnen dan pilaren worden geplaatst die stevigheid zullen gaan leveren. Deze stevigheid is nodig zodat mogelijk wordt dat de zijwanden op de bovenverdieping kunnen worden gesloopt. Om het zand dat uit de gaten komt uit de lokalen te krijgen, maakten we een doorgeefsysteem.

 

Dag 6 - 04

 

Dag 6 - 03

 

Dag 6 - 05

 

Dag 6 - 06

 

Dag 6 - 08

 

In eerste instantie vonden de dorpsbewoners dit gek en stonden ze afwachtend te kijken wat die 'rare Nederlanders' nu weer deden. Maar na verloop van tijd voegden ze zich bij ons en gingen ze ons meehelpen. Ze moesten even wennen aan onze manier van werken. Maar we hebben dit toch vol proberen te houden omdat we anders fysiek te intensief zouden moeten gaan werken en dan zouden we met (nog meer) bosjes tegelijkertijd neervallen.

 

Dag 6 - 11

 

Dag 6 - 21

 

Vandaag was het een erg zonnige dag en dit, in combinatie met het buitenlandse eten, de hoge luchtvochtigheid en oververmoeidheid, maakte dat er nog een man down ging. De enige nog rechtopstaande mannelijke leden van onze 15 handen waren Maarten en Stephan... en het was Maarten die zich ook moest terugtrekken. Samen met Silvester probeerden ze een plekje te vinden waar ze RUSTIG konden wachten totdat we weer naar de stad terug zouden gaan. Maar dit bleek niet zo makkelijk omdat de kinderen steeds met hen wilden spelen.

 

Dag 6 - 12

 

Dag 6 - 13

 

De zieke kippen gingen dus eindje verderop bij het noodgebouwtje een plekje zoeken in de veronderstelling dat het hier wel lekker rustig zou zijn. Maar niets bleek minder waar. In de buurt van het noodgebouwtje ligt een huis dat ook is ingestort als gevolg van de aardbeving. Met vereende krachten zijn de dorpsbewoners hier ook aan het bouwen. Dit werd op een heel primitieve wijze en handmatig gedaan. Hier beschikken ze namelijk niet over een super de luxe, volautomatische cementmolen. Er is hier zelfs geen kruiwagen die verplaatsen van zand of cementkorrels zou vergemakkelijken. Diep respect voor deze mensen die op een ongelooflijk creatieve wijze met deze (voor ons) primitieve materialen toch zo veel voor elkaar krijgen.

 

Dag 6 - 09

 

Dag 6 - 10

 

Dag 6 - 14

 

Dag 6 - 15

 

Dag 6 - 16

 

Dag 6 - 17

 

Gelukkig was het mannelijke geslacht vandaag niet alleen vertegewoordigd door Stephan maar hielpen ook Samir, Albert (door de lokale bevolking ook wel liefkozend 'Ali Baba' genoemd) en onze buschauffeur (Titra) weer mee. En daarnaast was ook erg speciaal dat niet alleen de volwassen dorpsbewoners de handen uit de mouwen staken, maar ook de kinderen één voor één een plekje innamen in de cirkel van helpende handen.

 

Dag 6 - 18

 

Dag 6 - 22

 

Dag 6 - 23

 

Naarmate de dag vorderde kwamen er steeds meer kinderen bij. En omdat ze op het einde van onze werkdag overal stonden behalve waar ze moesten staan, gingen twee meisjes een spelletje met hen doen zodat wij de laatste loodjes konden afmaken.

 

Dag 6 - 24

 

Wij presenteren u: 'The last ones standing'.

Wij hebben vandaag in ieder geval weer bergen (zand) verzet. We zijn benieuwd hoe groot onze groep morgen zal zijn.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 5 - 06 juli

 

Dag 5 - 09

 

Namasté allemaal! Dit is het gebruikelijke hindoeïstische gebaar om te groeten en respect te tonen wat in het dagelijks gebruik echter voor alles gebruikt kan worden: ontmoeten, bedanken, afscheid nemen en ga zo maar door. We beginnen de ochtend met een lekker hapje bertram met dank aan maud (en ja maud zelfs maarten is er blij mee). Voor de mensen die het nog niet weten bertram is een kruid dat goed is voor de spijsvertering en brengt zieke mensen op krachten. Het wordt ook wel gebruikt ter behandeling van malaria en groeit hier in Nepal! Janneke voelt zich al beter. De misselijkheid is weg maar ze heeft nog wat buikpijn. Daarom heeft ze er voor gekozen om nog een dagje rustig aan te doen. Ze baalt er wel ontzettend van, maar niets aan te doen. Als we Alberts voorspelling moeten geloven is zij niet de laatste die geveld zal worden. We eindigden de maaltijd met een handje. Op ons handje van vandaag staat:"onze harten worden rijk door wat we geven"!
Met dank aan de ouders van Madelon. Een mooie en passende zin die we op onze eerste werkdag goed kunnen gebruiken.
Na het ontbijt vertrokken we naar Thali. Eenmaal aangekomen in Thali zagen we dat de 3 ingehuurde werklieden al bezig waren. Ze legde ons uit dat we een sleuf van 30x30 cm langs de muur moesten slopen. De vloer bestond uit een toplaag van beton, daar onder een laag bakstenen en de rest was gevuld met zand/aarde. Al gauw ontstond ook hier een aannemen en doorgeven systeem waarbij sommige met pikhouweel, hamer en beitel sloopten, grote rieten manden gevuld werden met de stukken vloer die daarna weer gesorteerd werden op drie grote hopen. Eentje met zand, eentje met kleine stenen en eentje met grote stenen. Het sorteren was nodig om dat er zoveel mogelijk van het gesloopte materiaal hergebruikt gaat worden.

 

Dag 5 - 01

 

Dag 5 - 02

 

Dag 5 - 04

 

Dag 5 - 06

 

Dag 5 - 07

 

Dag 5 - 08

 

Na een ochtend werken kregen we te horen dat we in drie uur tijd het werk hadden gedaan waar ze de drie man voor zeven dagen ingepland zouden hebben. Ze maakten zich toch wel zorgen of we niet ziek zouden worden van dit harde werken. Onze tegenwerkingen werden ontkracht tot ons tweede slachtoffer viel en Mattie overgaf in de hoop zand, waarbij Gijs zich afvroeg of hij er al cement van aan het maken was...! Mattie was daarna uitgeschakeld en tot niets meer in staat. Hij moest zijn tijd uitzitten en wachten tot de bus vertrok. De kinderen trokken zich er niets van aan dat hij zich zo beroerd voelde, zij bleven hem aanspreken en om hem heen hangen. Hij was blij toen we eindelijk vertrokken en het bed in kon.

 

Dag 5 - 16

 

Dag 5 - 03


Een drietal van ons (Fleur, Madelon en Shauny) hadden vandaag de taak om activiteitjes te doen met de kinderen. In het begin waren er nog niet veel kinderen dus zijn we met ze naar het noodschooltje gewandeld. Hier hebben we als eerste eens de schoolbanken naar buiten gehaald zodat we niet in de bedompte lokalen zaten. De kinderen waren in het begin nog erg rustig en verlegen, maar toen de vouwblaadjes tevoorschijn werden gehaald, werden ze al wat losser. Na het vouwen hebben we het spelletje 'in de knoop' gedaan. Ook dit werd enthousiast meegedaan. Na verloop van tijd werd gemeld dat de schoolbanken naar binnen moesten. Meteen schoten er van alle kanten helpende handen. Wij wisten niet wat nu de bedoeling was, maar dat werd al snel duidelijk toen we de klaslokalen binnenliepen. Twee van ons zijn het ene lokaal binnen gegaan en één de andere. De kinderen zaten keurig in de schoolbanken met een open schrift klaar om les te krijgen. Zodra wij een voet over de drempel hadden gezet stonden ze op, vouwden hun handen voor hun borst (Namasté-houding) en riepen in koor: "goodmorning!". Individueel besloten we om met deze wending mee te gaan. Zo zijn we in één dag zelfs al gepromoveerd tot lerares! Al snel merkten we dat het Engels van hun zeer slecht was. Ze herhaalden letterlijk alles wat je zei zonder te snappen wat het betekent. Ook het tellen wisten ze alleen als het in de volgorde van de cijfers gebeurde. We kregen de indruk dat in dit lessysteem niks van interactie of creativiteit verwerkt is. Nu snappen wij ook dat dit ook lastig is in zoveel armoede. Het leuke is dat de leerkrachten en dorpelingen met eigen ogen zien hoe wij met de kinderen omgaan en spelen. Wellicht zorgt dit voor een vonkje dat overgenomen kan worden. Er kwamen ook veel kinderen van een ander schooltje op af, dus dat beschouwen we als een goed teken. Volgens onze begrippen zijn dit echt kansarme mensen en toch zijn ze aan de andere kant heel rijk en kunnen we veel van hen leren. Het gemeenschapsleven is groot en het is mooi om te zien hoe de een de andere helpt.

 

Dag 5 - 10

 

Dag 5 - 17   Dag 5 - 18

 

Dag 5 - 15

 

Als laatste sloten de leraressen in spé af met het liedje en dansje van ons lijflied. Na enige aanmoediging deden de kinderen met ons mee en zag je ze zichtbaar genieten. We hebben het ongeveer 15 keer herhaald en zelfs toen hadden ze er nog geen genoeg van.
Dit zal ons ritueel worden in de komende dagen.

Op de plaats waar het noodgebouwtje zich bevind is een grote breuklijn zichtbaar die is ontstaan als gevolg van de aardbeving. De kinderen vertelden aan Ineke hoe erg deze aardbeving moet zijn geweest. En dat ze nog steeds erg bang waren voor een eventuele volgende aardbeving. Het was aan hun gezichtjes te zien hoe akelig het moest zijn geweest. Maar ondanks associaties met de aardbeving is er ook nog iets opmerkelijks aan deze plek. Ineke zat namelijk onder de grootste boom van Nepal.

 

Dag 5 - 14

 

Dag 5 - 13

 

Rond lunchtijd verzorgde Kali van Himayan care hands ons een heerlijk maaltje van noodles en ei. Er werd voor ons gekookt in een kleine stenen kamer waar wij niet voor mogelijk hadden gehouden dat er zo goed gekookt kon worden. Kali en Samir zijn tot projectleiders gebombardeerd en zij hebben heel hard meegewerkt, net als onze chauffeur.

 

Dag 5 - 11

 

Dag 5 - 12

 

Dag 5 - 05


Na de lunch werkten we nog wat door maar uiteindelijk besloten we dat het genoeg was geweest... we hadden al heel veel werk verricht, het begon erg warm te worden en het water begon op te raken. Tijd dus om terug naar Kathmandu te gaan. Maar voordat we terug in ons vertrouwde busje stapten hebben we ook de twee tassen vol gereedschap overhandigd aan de ondernemer.

Ook hier zijn ze erg blij met de donatie van stichting 'Gered Gereedschap'!

 

Onderweg stopten we nog even bij de Nepalese versie van de Bijenkorf omdat Maarten nog gympen moest hebben omdat hij de verkeerde schoenen had meegenomen. De winkel was vier etages hoog met gangpaadjes waarin je niet naast elkaar kon lopen zoveel spullen stonden er. Na een half uur hadden we dan ook genoeg prikkels gehad en gingen we verder naar het hotel waar Mattie van plek wisselde met Janneke: Mattie zijn bed in, Janneke haar bed uit. De vermoeidheid sloeg bij velen toch wel toe, dus werd er besloten om even rustig in de tuin te gaan zitten of om even rustig het stadje in te lopen. We sloten deze dag weer af met dezelfde Westerse maaltijden als gisteren! Al met al een productieve dag waarvan we moe, voldaan en heerlijk vroeg het bed induiken.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Dag 3 - 04 juli

 

Dag 3 - 17

 

Afgelopen nacht hoorden we niet alleen de honden blaffen, maar ook de kraaien kraaien dat het een lieve lust was. Ondanks dat hebben we toch allemaal goed geslapen en zaten we op tijd aan het ontbijt. Daar hebben we slap gelegen van het lachen omdat sommigen van ons cornflakes kregen met warme melk inclusief velletje. In plaats van dat de inhoud verminderde als je er van at, leek het alsof er steeds meer in het bakje kwam omdat de cornflakes opzwollen door de melk.

 

Dag 3 - 01   Dag 3 - 02

 

Dag 3 - 03   Dag 3 - 04   Dag 3 - 05

 

Rond 10.00 uur gingen we op weg en begonnen we met het pinnen van nepalees geld. Nadat een aantal van ons gepind hadden, waren de pinautomaten al snel leeg en moesten we op zoek gaan naar een volgend plekje om te pinnen. Toen we daarmee klaar waren gingen we Indira goededag zeggen op haar werkplek, het reisbureau Himalayan dreams. Daar zagen we nog een mooie spreuk aan de muur hangen die ons aansprak.

Daarna vertrokken we wandelend naar de monkeytempel. Onderweg kwamen we van alles tegen dat onze aandacht trok. Waaronder een fietsenmaker, een zagerij, een ijsboer. Ook de was die overal en nergens rondhangt. Je vraagt je soms werkelijk hoe ze in deze stoffige en vuile omgeving schone en droge was krijgen. Terwijl we onze ogen goed te kost gaven, hoorden we dat er hier heel veel adelaars vliegen. We hadden het nog niet gehoord of we zagen ze ook boven ons hoofd cirkelen. Machtig om te zien!

 

Dag 3 - 06   Dag 3 - 07   Dag 3 - 10

 

Dag 3 - 13   Dag 3 - 11   Dag 3 - 08

 

De monkeytempel is een boeddhistische tempel. Op deze plek wordt tot verschillende goden gebeden door met de klok mee rondom de Stupa heen te lopen. Ze geloven namelijk dat dit geluk brengt. Het is een tempel waar symbolisch de goden liggen. Je kunt de tempel niet in, vandaar dat de mensen er omheen lopen. Dit doen ze minimaal 2x per dag. Aan de Stupa hangen blokken waar binnenin teksten van het heilige schrift zitten verwerkt. Door met je hand, de rechter wel te verstaan, langs de blokken te gaan, waardoor ze draaien, wordt de tekst als het ware opnieuw gelezen. De linkerhand is hier uit den boze omdat mensen die gebruiken om zich van onderen af te vegen. Gijs en Maarten wisten dit niet en waren dat vergeten met als gevolg dat ze op de vingers werden getikt.

 

Dag 3 - 14   Dag 3 - 15

 

Dag 3 - 18   Dag 3 - 19

 

Maar voordat wij hieraan konden beginnen moesten we eerst 365 trappen op om bij de Monkeytempel te komen. Elke trap voor een dag van het jaar. Valerie en Claire hebben alle trappen gelopen met de data en zo kwamen we al snel iedereens verjaardag tegen. We werden ondertussen gegroet door apen, mensen met kraampjes, hitte en veel zweet op weg naar boven. Maar eenmaal boven aangekomen, was er een prachtig uitzicht over heel Kathmandu. Je kon de hele stad van bovenaf bekijken, het was echt een prachtig gezicht.

Langs een andere kant gingen we naar beneden, maar niet voordat we een muntje in een bakje gooiden dat in het midden van een grote wensput stond. Dat zou geluk brengen. Maar niemand van ons lukte het om een muntje in het bakje te krijgen. Het hele water lag bezaaid met muntjes. Er waren dus vele andere voor ons die dit ook niet voor elkaar kregen.

Na al onze inspanningen reed het busje voor en konden we instappen en werden we naar onze lunchgelegenheid gereden die lag in een Tibetaanse enclave. Deze Tibetanen zijn vele jaren geleden moeten vluchten en zijn toen hier neergestreken en wonen hier in deze nederzetting. Je kon aan hun klederdracht zien dat hier Tibetanen waren: zij hadden een soort schorten voor en dat zag er heel anders uit dan de klederdracht van de nepalezen. Ook hier stond een grote boeddhistische tempel. Deze tempel had wel ten gevolge van de aardbeving grote schade geleden. Daarom stond hij nu al meer dan een jaar in de steigers.

 

Dag 3 - 21   Dag 3 - 22

 

Hierna stapten we opnieuw in het busje en reden we naar Pashupatinath. Dat is een van de heiligste tempels ter wereld die zeer gewaardeerd wordt door het het Hindoeïsme én het boeddhisme. Aanhangers van beide geloven komen hier samen om te bidden voor hun God Shiva, de God van de goden. De tempel staat voor religieuze harmonie tussen beiden geloven. Bij deze tempel worden mensen a.d.h.v. een vast ritueel gecremeerd. Ook vandaag vonden er in het openbaar meerdere crematies plaats. Zittend op een stenen rand keken we hierop uit en heeft dit wel indruk op ons achtergelaten. Ondertussen vertelde Samir ons interessante weetjes over de rituelen van de crematies, bijvoorbeeld dat de eerste zonen van de overledenen hun hoofd kaal moesten scheren om de crematie te beginnen door de brandstapel aan te steken. Rond deze plek hing er een bepaalde vreemde geur. Het was zeker de moeite waard om dit te bezoeken en als afsluiting van deze plek hebben we met de hele groep nog een foto gemaakt bij de tempelpriesters die nogal vreemd en schaars gekleed waren.

Zowel bij de monkeytempel als bij deze tempel zagen we vele apen, zowel grote als kleine. We komen hier ook vele andere loslopende dieren tegen, alsof ze bij het straatbeeld horen. Denk aan de heilige koe, stieren, geiten, hanen en kippen, een ram enz. Het stikt hier ook van de honden net als in Turkije. Je kijkt je hier echt de ogen uit.

 

Dag 3 - 20   Dag 3 - 24   Dag 3 - 23

 

We zijn ook naar een oude van dagen huis gegaan en dat maakte enorme indruk op ons. Het was triest om te zien hoe deze mensen hun oude dag moeten doorbrengen als ze geen kinderen hebben om voor hen te zorgen. Hoe kleurrijk deze omgeving ook was, zo eentonig zag hun dag er uit volgens ons uit. Ook de voorzieningen lieten te wensen over.

Wat heel leuk was, was dat we nog een ontmoeting hadden met een houthakker! Voordat we het wisten gingen onze jongens aan de slag...de broeder zou trots op hen zijn geweest!

 

Dag 3 - 25   Dag 3 - 26

 

Op de weg naar huis liepen er een aantal van ons een stukje voor de anderen uit. We stopten met lopen toen we het voor ons bekende en vertrouwde fluitje hoorden. Toen Noëlle zei: "Mama floot." hoorden we dat opeens zo'n Nepalese vrouw nazeggen. Ze vond het helemaal prachtig. Lachend liepen we dan ook van het heilige terrein af. Na weer een wild ritje in ons busje door de drukke Nepalese straten,- kwamen we weer bij Andira aan en dronken we hele zoete Nepalese kruidenthee.

Vanavond gingen we naar een Nepalees restaurant om traditioneel Nepalees te eten. We kregen allemaal bij binnenkomst een rode stip op ons voorhoofd gezet en dat betekende dat we tot een en dezelfde familie behoorden. We moesten onze schoenen uitdoen en op de grond gaan zitten. We kregen een waar dinertje voorgeschoteld. Ook de linzensoep uit Lourdes hoorde daar bij, tot onze grote spijt. De hoofdbestanddelen van een nepalese maaltijd bestaat uit rijst, kip, spinazie en andere groenten en dat eten ze blijkbaar 2 keer per dag. Wij moesten toch even slikken door de grote hoeveelheden en het onbekende, maar hebben alles netjes opgegeten. Terwijl we aten was er Nepalese live muziek en dans. Een liedje hebben we meegedanst en onze poging om ons nepallied te doen, faalde omdat we de tekst en de bewegingen niet meer allemaal konden. Maar niet getreurd, er komen nog meer gelegenheden waar we ons van onze beste kant kunnen laten zien. Na twee uurtjes gingen we naar huis en is er weer een dag voorbij. Moe, maar tevreden gaan we naar bed om de overweldigende indrukken te verwerken. Morgen gaan we voor het eerst kennis maken met de Thali school. We zijn erg benieuwd wat de komende dagen zullen brengen.

Trouwens het weer was droog maar erg drukkend, zweterig en benauwd, maar dat weerhoudt ons niet om straks aan de slag te gaan. Wat ook nog heel opvallend was, waren alle kleuren vlaggetjes die overal in de lucht hingen! Soms op plekken waarvan we dachten: 'Hoe is het mogelijk?' De kleuren van de vlaggetjes hadden allemaal hun eigen betekenis: rood staat voor vuur, blauw staat voor de hemel, groen staat voor water, geel voor de aarde en wit voor de lucht die we in en uit ademen.

 

Dag 3 - 09   Dag 3 - 12

 

Dag 3 - 16   

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

 

Dag 4 - 05 juli

 

Midden in de nacht werden de meeste van ons wakker omdat we iemand hoorden overgeven. Janneke was de klos. Ze voelde zich s'ochtend nog wat beroerd, maar na een kopje thee en een toastje durfde ze toch mee te gaan naar de kennismakingsbijeenkomst van ons schooltje in Thali. Voordat we vertrokken kwam er ineens iemand aanlopen met een krant en die vroeg of wij die groep waren die in de krant stonden. Vol trots wees hij met zijn vinger op een foto in 'The Himalayan', de plaatselijke krant. En ja wel hoor wij waren het. Zonder dat we het wisten heeft iemand van ons een foto gemaakt bij de Pashupatinath temple. Iemand van het personeel bood aan om voor ieder van ons een krant te gaan halen en wij stemden natuurlijk van harte toe. Bij terugkomst stond hij al breed uit lachend te zwaaien met de kranten en als blijk van waardering gaven hem 100 roepi en hij voelde zich de koning te rijk. Alle mensen zijn hier trouwens heel vriendelijk en behulpzaam dat is echt opvallend om te zien.

 

Dag 4 - 03

 

Omdat we het vervelend vonden om met lege handen aan te komen, doken we vlak voor vertrek de koffers nog in om setjes te maken met spulletjes die we aan de kinderen konden geven. Helaas hadden we niet genoeg tijd en sprongen we met linnen tasjes, potloden, stiften pennen en gekleurde plastic bekers de bus in. Geheel volgens Chriskodiaanse wijze besloten we dat we hier een slim systeem voor konden maken volgens het principe van "aannemen - doorgeven". Gelachen hebben we wel aangezien er natuurlijk dingen fout gingen en we alle 60 tasjes uiteindelijk minstens 2 keer in de handen hebben gehad. Maar ook hier: vele handen maken licht werk en binnen 20 minuutjes later
konden we vol genoegen kijken naar 60 ingepakte tasjes.

 

Dag 4 - 13   Dag 4 - 10   Dag 4 - 14

 

Om 10:00 uur reden de busjes voor en konden we vertrekken. Onderweg pikten we nog mensen op van de Himalayan care hands die met ons mee gingen naar Thali. Na een heenreis met veel hobbels en veel getoeter en gevaarlijke momenten kwamen we na ongeveer drie kwartier aan op onze bestemming. Daar maakten we voor het eerst kennis met de kinderen, hun leraressen, met sommige ouders, inwoners en de dorpsoudsten. Deze dorpsoudsten moesten toestemming geven voor de plannen van de herbouw van het schooltje. Zo gaat dat hier, gelukkig maakte niemand bezwaar en was het volgens Albert niet meer dan een formaliteit. We werden allerhartelijkst ontvangen door de directrice van het schooltje en zij leidde de welkomsceremonie. We werden op geheel traditionele wijze welkom geheten met als gevolg dat we al snel een tika, een zijden sjaaltje en een bloem rijker waren. Een voor een werden we naar voren gehaald en persoonlijk welkom geheten met een applaus. Leuk was het om de Nepaleese directrice over onze namen te horen struikelen.

 

Dag 4 - 07   Dag 4 - 08

 

Dag 4 - 02   Dag 4 - 01

 

Dag 4 - 06   Dag 4 - 09

 

Dat duurde niet alleen voor ons wat lang, maar zeker voor de kinderen. Toch hielden zij zich goed. Op een gegeven moment zongen zowat alle kinderen het Nepalese volkslied voor ons. Ze zongen dit met de ogen dicht, sommige echter hielden stiekem hun ogen open, terwijl andere ze juist stevig knepen en hun taak zeer ernstig namen. De kinderen hadden ook nog met hun juffrouw een eigen liedje ingestudeerd. Er werd door sommigen gezongen en door anderen gedanst, ondertussen strooiden ze bloemblaadjes uit.

 

Dag 4 - 04   Dag 4 - 05

 

Dag 4 - 11   Dag 4 - 12

 

De kleding van de kinderen is vaak bontgekleurd, wat uitstekend past bij hun vrolijkheid. Toch zagen we dat veel kinderen veels te grote of veels te kleine maten droegen, en dat kleerscheuren eerder een regel dan een uitzondering waren. Bij Loeke en Fleur begonnen de vingers al te jeuken om met naald en draad een handje te helpen.

 

Dag 4 - 15   Dag 4 - 16   Dag 4 - 18

 

Na deze ceremonie bleef alleen het gesprek over de bouwplannen met de architecten over. We wisten niet wanneer deze zou plaatsvinden. Sommigen van ons hadden de peper in de kont zitten omdat we aan slag wilden gaan. Als jullie de omstandigheden hadden gezien, hadden jullie waarschijnlijk dezelfde reactie gehad. De gebouwen zien er armoedig uit. En zo ook het toilet. Degene die als eerste de blaas vol hadden, waren de sjaak. Het toilet was de ruimte onder de trap en een ijzere plaat fungeerde als deur. Bij het ruiken van de geur dat het toilet afkwam werd je spontaan misselijk. Deze geur was zo doordringend dat de misselijkheid ook nog zeker een half uur aanhield. Na de eerste die als proefkonijn hadden gediend,
zijn de anderen de struiken ingevlucht.
Na alle toiletavonturen kregen we eindelijk het sein dat we konden vergaderen over de bouwplannen. Ondertussen kregen de kinderen hun lunch, waar wij tegen onze verwachting in niet aan mochten deelnemen. Voordat sommige van ons chagrijnig konden worden, haalde Claire de zelfgebakken peperkoek van Marleen tevoorschijn. Deze viel goed in de smaak, vooral vanwege de diarree remmende werking. Er is namelijk een weddenschap gaande wie als eerste diarree zou krijgen en door de peperkoek werden een aantal personen uit de gevarenzone gered. Na deze blog is de identiteit van de "prijs" winnaar jullie vast geen raadsel meer.

Tijdens de vergadering samen met de architect en de projectmanagers van Himalayan Care Hands kregen we een indruk over onze bezigheden voor de komende weken. De muren moeten aardbeving bestendig gemaakt worden en dit vergt het nodige werk voor de komende weken. Een aantal vrouwen hadden onze rammelende magen gehoord en kwamen met bananen en koekjes aan, deze waren in enkele seconden verorberd. Na afloop hebben we genoten van het mooie uitzicht van de vallei, dit was een mooie gelegenheid voor foto's.

 

Dag 4 - 17   Dag 4 - 19   Dag 4 - 20

 

Na de terugreis, waarbij we wederom door elkaar geschud werden, hadden we toch wel honger. Albert bracht ons naar een bakkertje, waarna we nog wel zin hadden om even wat winkeltjes in te duiken. Vijftien man in één winkeltje is natuurlijk teveel, dus wilden we splitsen wat erop neer kwam dat de jongeren van de ouders splitsten en we alsnog met elf personen de winkeltjes invielen. Gelukkig zijn de Nepalezen daarin erg aardig en ze vonden dit helemaal niet erg. Een winkelier zei: "looking is good, buying is better". Na het winkelen gingen we met z'n allen lekker eten. Vivian en Loeke overlegden over de schoenen: what to wear, what not to wear? Loeke koos voor de teenslippers en Vivian voor de gympen. Al na drie minuten werd duidelijk dat Vivian een slimmere keuze had gemaakt. Loeke's slipper ging kapot doordat hij in de modder bleef hangen. Een tel later stond ze op blote voeten midden in de modderpoel waar ze nog bijna in lag ook. Terwijl Loeke heel hard uitgelachen werd en terug liep, besloot Madelon dat ook zij haar teenslippers maar even ging ruilen voor schoenen. Maarten en Gijs boden aan om gratis voor taxi te spelen en als twee prinsesjes werden ze terug naar het hotel gebracht. Wie nieuwe slippers wil sponsoren, mag dit natuurlijk doen.

 

Dag 4 - 21   Dag 4 - 22


Nadat we voor de tweede keer op weg waren, viel ons oog al snel op een restaurantje met een gezellig dakterras. We gingen naar binnen en hebben heerlijke Westerse hamburgers, pizza's, panini's wraps en frieten gegeten. Wat een verademing na al het Nepaleese eten van gisteren. We hebben al besloten dat we morgen daar teruggaan. Dit vond de restauranthouder natuurlijk fijn
en na vragen hebben we korting weten te regelen voor de komende maaltijd.
Eenmaal thuis bedachten we ons dat we nog niet genoeg gedaan hadden aan beweging waardoor we besloten om met ons allen buikspieroefeningen en beenoefeningen te doen. Als volleerde sporters lagen we in de tuin en trokken we veel bekijks. Wellicht dat de Nepalezen het te warm vinden om oefeningen te doen want ze vonden het toch een beetje gek dat die bleke hollanders zich zo net na het eten in lagen te spannen. Wel was het een mooie ijsbrekers en hebben we daarna gezellig verhalen met hen kunnen uitwisselen.

 

Dag 4 - 23   Dag 4 - 24

Frapant is hier het schoonheids ideaal, waar wij Hollanders graag onze melkflessen zouden verruilen voor mooi vakantie bruin, willen de Nepalezen witter worden. Veel van de cosmetica producten bevatten bleekmiddel en een gehoorde uitspraak is 'white covers all ugliness'. Zo zie je maar weer dat ze aan de andere kant van de wereld ook niet tevreden zijn met dat wat ze hebben en altijd het tegenovergestelde wensen.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

 

Dag 2 - 03 juli

 

Dag 2 - 02

 

Gisteravond hebben we het cadeautje open gemaakt dat we mee hebben gekregen van het thuisfront! Zij willen ons symbolisch een handje toesteken onderweg en hebben daarom voor elke dag een handje gemaakt met een tekstje erop. Op het introductiehandje werd benoemd dat we in 2003 voor het eerst op kamp gingen en dat toen het thema was: "hand in hand door geloofsland",

 

Dag 2 - 14   Dag 2 - 07   Dag 2 - 08

 

Hoe toepasselijk als je bedenkt dat we 13 jaar later zover zijn om de handen uit de mouwen te gaan steken om er voor andere jeugd en jongeren te kunnen zijn. Het merendeel van deze jeugd gaat namelijk al vanaf het eerste moment met ons mee op stap. Ondertussen zijn ze geen kind meer, maar jong volwassenen. Dat wat ze jarenlang ontvangen hebben willen ze ook nu aan de andere kant van de wereld in de praktijk gaan brengen. Net als Martin Luther King, delen ook wij een en dezelfde droom en geven we gehoor aan wat in ons is gelegd. Wat wil een mens nog meer? Iemand zei:" het is net alsof we een weekendje naar de Eifel gaan en maandag weer thuis zijn, alleen dit keer is het niet de Eifel maar Nepal en niet een weekendje maar drie weken!". Na de Eifel, kwam Lourdes en nu Nepal, wie had dat ooit kunnen denken toen we de eerste keer met de hele bus op kamp gingen. Elke keer opnieuw sprongen we in geloof en vertrouwden we erop dat het goed kwam en elke keer kwam het goed, meer dan goed zelfs.

 

Dag 2 - 13   Dag 2 - 12

 

Wij zijn sowieso blij en vreugdevol om te zien hoe ieder op zich, zich heeft ingezet om deze reis naar Nepal mogelijk te maken. Hier geldt echt het spreekwoord vele handen maken licht werk. Fleur bijvoorbeeld ontpopt zich als een ware reisleidster. Ze zorgt voor alle randvoorwaarden en brengt ons telkens op de juiste plaats en wij, wij hoeven maar te volgen! Zij regelt het als we iets zijn kwijtgeraakt en maakt heldere en duidelijke afspraken waardoor ieder op tijd daar is waar hij moet zijn. Het is precies zoals we bij een van onze eerste en favoriete thema's uitwerkten:"als je je eigen plaats inneemt, val je op de plaats"! Zo is dat bij ieder van ons. Je hoeft het maar te zien en te begrijpen en er gaat een hele nieuwe wereld voor je open. Niet voor niets blijken we opeens puzzelstukjes als label te hebben aan onze koffers en handbagage. Sommigen zijn een middenstukje en anderen vormen het randje, niet voor niets kreeg Fleur twee rand puzzelstukjes. Ook het maken van deze kofferlabels kwam weer door toeval en goede samenwerking tot stand. De ene laserde, de ander zaagde en brandde er de naam in en weer een ander boorde en een gaatje in. Maar toen waren we er nog niet, want hoe bevestigde we ze nu aan de koffers? Iemand toverde een touwtje te voorschijn en weer een ander een schaar en daarna konden we ze bevestigen aan onze spullen. Is het in het gewone leven niet net zo? Als je maar de handen in elkaar slaat en samenwerkte dan ben je samen tot veel in staat. Niemand of te wel geen enkel 'stukje' mag ontbreken in de puzzel, want alleen samen vorm je een geheel.

 

Dag 2 - 06   Dag 2 - 03

 

Dag 2 - 09   Dag 2 - 10   Dag 2 - 11

 

Precies op tijd gingen we het vliegtuig in en kwamen we het vliegtuig weer uit. We vlogen 2 uur vooruit in de tijd! In Abu Dhabi hebben we een tussenstop gemaakt van 6 uur en dat betekent dat we gehangen hebben in stoelen of gelegen op grasmatten. De jongens gingen op zoek naar een fitness ruimte om de tijd te doden, maar hebben deze niet gevonden. Maar ze lieten zich niet kisten en Gijs begon met buikspieroefeningen op de vloer. Al snel volgden Janneke, Noëlle, Fleur en Valerie. Liggend op de grond bij de gate zorgde de sportieve jeugd voor het nodige vertier voor de omstanders. Na afloop hebben ze de douche op het vliegveld opgezocht en kon iedereen weer fris en fruitig aan het laatste stuk van de reis beginnen.

De aankomst in Kathmandu was nat en warm, en we waren Albert heel dankbaar voor het helpen met het van te voren invullen van de visumpapieren. Hierdoor konden we direct aanschuiven en stonden we binnen no time buiten waar Albert ons begroette.

 

Dag 2 - 15   Dag 2 - 16

 

Tijdens de rit naar het hotel hebben we ons de ogen uitgekeken. Verkeersregels bestaan hier niet echt, er wordt wel links gereden, maar de meest gevolgde regel lijkt hier toch wel "wie het hardst toetert heeft voorrang". De opgedane indrukken zijn echter maar een glimps, we kijken al uit naar morgenvroeg wanneer de zon schijnt en de stad wakker wordt.

Bij het hotel kregen we elk een gelukskrans van bloemen, mala genaamd. In de tuin van het guesthouse kregen we nog een geweldige maaltijd aangeboden en namen we de plannen voor morgen door.

Alle meisjes liggen samen met Vivian en Mattie in een apartement, door de tapijten en de aankleding doet het ons denken aan de Eifel, ons andere thuis. Het rijtje schoenen in de hal is ook een vertrouwd beeld, we kunnen met een gerust hart gaan slapen, alle kippen zitten in het hok.

  

Dag 2 - 01   Dag 2 - 05   Dag 2 - 04

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar Overzicht

 

 

Zoeken