Dag 16 - 17 juli

 

Vandaag viert Fleur haar 21ste verjaardag en wordt zij in het zonnetje gezet. De tafel werd versierd met slingers en ballonnen. Vanuit het thuisfront had ze briefjes gekregen en verjaardagskaarsjes en ook van de rest van de Nepalgroep en vriendinnnen van thuis had ze een slinger gekregen met allemaal personlijke berichtjes en foto's. Marleen, Fleurs moeder, had een broche gemaakt met het stof van het dekbed van toen Fleur geboren was.

Vandaag zijn we als cadeau iets creatiefs gaan doen omdat dit volgens ons niet alleen helemaal op maat is van Fleur maar ook van de andere meisjes. De jongens hebben aangegeven dat ze liever met ons mee willen gaan dan een eigen activiteit te doen. Dat alleen al geeft aan hoe hecht de groep is.

 

Dag 16 - 03   Dag 16 - 05

 

Dag 16 - 06

 

In het begin van de week kwam Ineke enthousiast terug uit de stad. Ze vertelde dat ze in een winkeltje was geweest waar ze een meisje had ontmoet en met wie ze in gesprek was geraakt. Ze herkende dezelfde bevlogenheid en het gedachtegoed van Chrisko in haar verhaal. Bij thuiskomst zei ze aan Vivian dat ze met haar mee moest gaan daar naar toe en zo gezegd zo gedaan. Het zusje van het meisje, de initiatiefneemster van alles wat er tot nu toe is, werd erbij gehaald. Ze ontmoette Vivian en zo werd 1 + 1 weer twee en kon zich iets moois gaan voltrekken. De essentie van hun levensverhalen werden in korte tijd gedeeld daar in een klein winkeltje in de straten van Kathmandu. Het was een en al herkenning en levenservaringen werden uitgewisseld. Beiden voelden zich op geheel eigen wijze met elkaar verbonden in dezelfde Geest, een geest van Liefde die niet alleen afstanden, maar ook culturen en geloven weet te overbruggen. Dit meisje van nog geen 25 jaar bezit een levenswijsheid die onverstelbaar is. Zij heeft al een veelbewogen leven achter de rug waar ze op hele jonge leeftijd heeft moeten vechten voor haar lijfsbehoud en zich heeft vastgehouden aan een doel. Op negen jarige leeftijd zag ze hoe haar oudere zus werd uitgehuwelijkt en werd behandeld en wist: "dat wil ik niet, dit is mensonterend!". Ze wist een neef zover te krijgen dat hij haar naar de stad bracht en daar ging ze op die jonge leeftijd werken in een naaiatelier om geld te sparen om ooit voor zichzelf te kunnen beginnen. Ze ontmoette een man die ze leraar noemt en vroeg aan hem: "kun je me alles leren wat je in huis hebt!". Deze man ontfermde zich over haar en ging met haar aan de slag en bracht haar alles bij wat ze nodig had om zelfstandig te kunnen worden en haar idealen te gaan verwezenlijken. Haar droom is namelijk om ooit terug te gaan naar haar eigen dorp en daar van binnenuit een gedragsverandering op gang te brengen. Ze wil de onderdrukking van vrouwen tegengaan door ze onafhankelijk te maken door ze kennis van zaken bij te brengen op velerlei gebied. Ze zegt met klem: "het is belangrijk om geen geld aan mensen te geven omdat dit hun creativiteit doodt en ze gevangen houdt in hun situatie!". Daarintegen is het juist goed om ze te leren omgaan met de situatie waarin ze verkeren en ze te helpen hoe ze daar bovenuit kunnen stijgen. Precies dit is wat wij als Jeugdkring Chrisko ook proberen te doen bij onze werkzaamheden bij de stichting Hoop op Toekomst (www.stichtinghoopoptoekomst.nl). Ook veel van onze jeugd die nu mee is in Nepal, is op zo'n wijze werkzaam binnen deze stichting. Daarnaast deelden we nog iets gemeenschappelijk en dat is dat zij net als ons door Liefde haar eigen negatieve ervaringen heeft weten om te zetten in iets posiefs of te wel van een fout, goud heeft weten te maken, van iets slechts, iets goeds en van niets, iets. In die zin zijn we een van Geest, een van hart en verheugen we ons op het bezoek vanmiddag aan haar eigen naaiatelier waar ze vrouwen opleidt tot zelfstandigheid, waardoor hun kinderen naar school kunnen gaan. Ze gebruikt bij het maken van haar producten ook net als ons vaker materialen die eigenlijk weggegooid of afgedankt zijn, denk bijvoorbeeld aan oorbellen van kapotte binnenbanden van een fiets. We hebben afgesproken dat we onze ervaring in de praktijk zullen delen en dat wij iets zullen leren van hen en zij iets van ons. Dat houdt concreet in dat wij leren hoe we een dromenvanger kunnen maken en zij hoe ze popjes kunnen maken van pijpenrager. We hebben een creatief pakket gemaakt voor deze vrouwen van de spullen die we hebben mee gekregen en die te goed waren voor de Thali school omdat ze daar volgens ons niet tot hun recht kwamen omdat de kinderen te jong zijn om te gebruiken. Zo zien jullie dat we alle gesponsorde materialen op je juiste plaats proberen te krijgen.

 

Dag 16 - 01

 

Dag 16 - 19

Onderweg naar de workshop stopten we om twee anderen op te pikken. Het waren twee jonge meisjes, afkomstig uit Ierland en Engeland. Beiden doen ze in hun eentje vrijwilligerswerk, de een bij een kinderorganisatie en de ander als nitrutionist in een ziekenhuis. In een propvol busje gingen we op weg. Helaas kon Ineke niet meegaan, die was alsnog ziek geworden. Dat was een offertje voor haar, omdat zij zich hier zo erg op had verheugd. De weg ernaartoe kon 25 tot 45 minuten duren, afhankelijk van het verkeer. Onderweg voelde we de lucht schoner worden naarmate we de vallei uittrokken. Aangekomen in het kleine dorpje trok iedereen zijn keel open toen we een wel hele steile helling naar beneden reden. Voor het eerst hadden we niet Chitra als onze chauffeur en we misten hem en zijn rijstijl nu toch wel heel erg! Na de steile helling kwam er een modderige pad in ons blikveld, de autodeur vloog open en het laatste stukje moesten we lopen door de 'pratsj'. Sommigen waren nu toch niet zo blij met hun schoenkeuze!

 

Dag 16 - 07

 

Dag 16 - 23

 

Dag 16 - 24

Na de veelbewogen rit mochten we plaats nemen aan een lange lage tafel. Na wat geschuifel zaten we in kleermakerszit gezellig knus bij elkaar. Nasreem kwam meteen ter zaken. Ze haalde er een viertal vrouwen bij die tussen ons kwamen zitten. Zoals al gezegd waren bij elkaar gekomen om creatieve ideeën uit te wisselen. Dit sloeg echt heel erg aan. Zij leerden ons dus een dromenvanger te maken. Een dromenvanger is volgens een oude Afrikaanse mythe in staat om negatieve energie op te nemen en in ruil daarvoor positieve energie af te geven. Als we nu in de straten van Kathmandu een dromenvanger zien hangen weten we hoeveel werk het is om dit kleine dingetje te produceren. Wat was dit een gepriegel! Geduldig legde de vier vrouwen ons uit hoe we het moesten doen en na een tijdje hadden we allemaal een dromenvanger af.

 

Dag 16 - 08

 

Dag 16 - 09

 

Dag 16 - 12

 

Dag 16 - 14

 

Dag 16 - 10

 

Dag 16 - 13

 

Dag 16 - 11

Daarna was het aan ons om hen iets te leren. We lieten ze zien hoe je van pijpenragers, kralen, borduurgaren en crepe papier zien hoe je kleine poppetjes kon maken. Voordat we het doorhadden hadden de vrouwen een aantal kleurrijke poppetjes gemaakt. Ze vonden het prachtig en wilden van geen ophouden weten. We hebben veel van de gesponsorde knutselenspullen hier achter gelaten en ze waren er erg blij mee. We vergaten alle tijd en hè was pas half drie toen we, in etappes, gingen eten. vol liefde werd er noodle-soep klaargemaakt. En dit kwam geen moment te laat, want een van onze jongens had het al wat moeilijk om recht te blijven staan. Hierdoor hebben we nog een klinische les gekregen. Na vandaag weten we dat we onze hand moeten leggen op het hoofd van iemand die bijna gaat flauwvallen en dan moeten zeggen dat die persoon hier tegen moet duwen. Dit om er voor te zorgen dat het bloed weer naar het bovenste stuk van het lichaam terug stroomt. Hierna vertelde Nasreem haar verhaal, waar wij ademloos naar luisterden.

 

Dag 16 - 15

 

Dag 16 - 16

 

Dag 16 - 17

 

Dag 16 - 18

 

Dag 16 - 22

 

Dag 16 - 20

Na de uitwisseling van knutseltradities gaf Nasreen ons een rondleiding door het huis. In elk kamertje werd iets anders gedaan. In het eerste kamertje werden stoffen maandverbanden genaaid. Nasreen vertelde dat vooral in de plattelandsgebieden en in de bergen dorpjes waren waar vrouwen werden gedwongen om twee dagen te vasten tijdens hum menstruatie. Daarna moesten ze de voeten van hun man wassen en dit water drinken om weer rein te worden. De vrouwen mochten dan ook niet buiten komen en vooral niemand aanraken of aangeraakt worden. Als ze toch iemand aanraken, ook al is dit per ongeluk, moest de ander zichzelf zeven keer wassen plus de kamer waarin ze zich bevonden. Het gekke was dat ze zelf aangaf dat vrouwen hier niet gelukkig van werden, maar de mannen ook niet. Toch is deze onderdrukking ontstaan doordat de samenleving in Nepal gedomineerd wordt door het mannelijke geslacht. Aangezien de mannen hier ook niet gelukkig van worden, denkt Nasreen dat de vrouwen moeten opstaan en samen moeten werken om deze onbalans te stoppen.

De bedoeling van de stoffen maandverband is om deze uit te delen in de de benodigde gebieden en zo de vrouwen ten eerste een hygiënischer gevoel te geven en ten tweede om de vrouwen te empoweren. In de maandverbanden wordt antibacteriële stof gelegd dat de vrouwen kunnen uitwassen. Dit kon vier of vijf jaar meegaan mits ze er zorgvuldig mee omgingen.Deze informatie maakte diepe indruk op ons. De vrouwen onder ons konden zich al helemaal inbeelden hoe het zou zijn als je één week van élke maand op deze manier behandeld zou worden.

Verder werden er verschillende producten handgemaakt. Gekleurde tapijten, draagtassen en schoudertasjes. Dit allemaal van gerecycled stof. De weefgetouwen zagen er aftands uit, maar deden nog hun werk. Dit alles strookte met het gedachtegoed van Nasreen om duurzaam te werk te gaan. Wij konden ons niet voorstellen dit werk dag in, dag uit te doen. Maar voor deze vrouwen was dit 'helpcenter' hun redding. Zij konden door dit werk op eigen benen staan en ergens vaardig in worden. Hiermee groeit ook hun eigenwaarde. Nasreen had nog grote plannen voor de toekomst. Ze is er heilig van overtuigd dat iedereen een verschil kan maken in de wereld. Zelf had ze al een lange weg bewandeld met moeilijke keuzes. Ze gelooft dat als er gelijkwaardigheid heerst tussen man en vrouw en zij elkaar aanvullen de mensen veel gelukkiger zouden zijn.

 

Dag 16 - 21

 

Aan het einde van de dag was het tijd voor een letterlijke ontspanning. Albert had ons aangeraden om een massage te laten doen om onze pijnlijke spieren te ontlasten. De overige goede raad was dat we beter niet konden kiezen voor een stevige massage omdat je dan de kans had om knieën voorbij te zien komen die dan van jezelf bleken te zijn. We kozen dus voor een lichte massage en konden een voor een naar binnen. De massage zelf duurde een uurtje, maar het leukste was om te zien hoe iedereen eruit kwam. De een vond het maar niets, de ander zweefde boven de grond, weer iemand vond het maar pijnlijk, maar de meesten vonden het wel fijn. Waar iedereen vooral over te spreken was, was de discrete en hygiënische wijze waarop de medewerkers te werk gingen. Alles werd gevraagd, overal lagen handdoekjes overheen en zodra het niet fijn was, konden we dit aangeven. Daarnaast was het wel leuk toen Vivian zei: "ik maakte me wel een beetje zorgen toen die vrouw over me heen liep!" Fleur en Noëlle lachtten haar uit omdat ze het niet geloofden, maar bij navraag werd duidelijk dat ze inderdaad over mensen heen liepen, maar gelukkig niet over iedereen. Er werd gekeken naar de persoon zelf: jongeren die er wat broos uitzagen, werden met de handen gemasseerd en bij mensen van wie ze dachten dat ze het aankonden, werd erover heen gelopen om meer kracht te kunnen zetten.


Nadat we het dineetje op ons vaste stekje hadden afgesloten met een speciale gepersonifieerde verjaardagstaart voor ons jarig jobje, bleek de hele straat te zijn ondergelopen. Een aantal van ons maakte binnen no time voor de eerste keer in hun leven een riksja-tochtje mee. In ons hotel aangekomen vonden we alweer alle bedden prachtig opgemaakt. Maar naast ons geordende kamers troffen we ook een vaasje bloemen aan met een handgeschreven briefje. Hiermee wilde het personeel ons bedanken dat we langer in het hotel wilden verblijven dan oorspronkelijk het plan was.

 

Dag 16 - 04

 

Dag 16 - 02

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Zoeken