Dag 13 - 14 juli

 

Vanmorgen moesten we langer wachten op onze lieve buschauffeur dan voorgaande dagen. Hij vindt het niet zo leuk dat hij zo vroeg aan de slag moet, maar we houden voet bij stuk. De ochtenduren zijn voor ons het beste om te werken in verband met de hoge temperatuur en de felle zon.


Een paar honderd meter voor het dorpje werden we opgewacht door een heuse bigband. Vandaag stapten twee mensen in het huwelijksbootje en dat betekend dat het hele dorpje uitgenodigd was voor het feest. Voor ons hield dat in dat we het vandaag met heel wat minder handen moesten stellen. Gelukkig bleef onze vriend Avaya trouw aan onze zijde ondanks de pijn in zijn schouder en de bruiloft waar hij eigenlijk naar toe moest. Ook zijn buurjongen Sujan hield trouw de wacht en bood zijn handen aan. Hiermee waren wij erg blij!

 

Dag 13 - 01

We dachten dat we vandaag een makkelijk klusje zouden krijgen. Er was ons gezegd dat we de bamboe rondom de school gingen kappen. Wat we toen nog niet wisten was dat de aannemer gisteren nog langs was gekomen en hij had gezegd dat de bekisting in lokaal twee naar lokaal één moest. Dat hield in dat we opnieuw beton moesten gaan storten. Dus konden we beginnen met het verwijderen van de bekisting. Dit was een werkje dat de werknemers zelf moesten doen dus zaten dertig handen werkeloos toe te kijken.

 

Dag 13 - 02

 

Dag 13 - 04   Dag 13 - 05

 

Dag 13 - 03

 

Dag 13 - 06   Dag 13 - 07

In de tussentijd waren Valerie en Janneke naar het noodgebouw gelopen en wachten daar de kinderen op die een voor een binnendruppelden. Een ding is ons opgevallen in dit noodgebouwtje ontbreekt het aan een vaste structuur en dat is duidelijk te merken. Volgens ons ligt dat niet alleen aan de plek waar de kinderen verblijven, maar heeft dit ook met meerdere andere factoren te maken. We zien bijvoorbeeld de kinderen op allerlei verschillende tijden komen en gaan. De kinderen die op dit schooltje zitten, zijn echt kansarme kinderen die alle hulp die ze kunnen krijgen nodig hebben. Naast deze kinderen zijn er ook kinderen in het dorp die naar een privatschool gaan en in de gelegenheid worden gesteld om te kunnen studeren. Veel van deze kinderen zijn engelstalig en helpen ons bij de bouwwerkzaamheden. Zij geven aan dat ze hun dorpsgemeenschap, die ze als een familie betitelen, willen helpen met hun opgedane kennis, naar groei en ontwikkeling. Het zijn jongeren die net als onze jongeren studeren en in de nood van hun dorp willen voorzien. Toen we iemand bedankte dat hij ons kwam meehelpen, zei hij: "dat is niet meer dan mijn plicht!".


Anders dan de vorige keer gingen Valerie en Janneke aan de slag met de kinderen. In overleg met het groepje van de vorige dag, bouwden wij voort op wat zij de kinderen aangeleerd hadden: "head, shoulders, knees and toes" en alle andere lichaamsdelen werd weer flink herhaald. Daarna bouwden wij hierop voort door de toepassing met kledingstukken. We hadden allerlei kleren meegenomen en spelenderwijs hebben we deze de kinderen aangeleerd.

 

Dag 13 - 09

 

Dag 13 - 08

Ook kwam de mimiek weer aan de orde. Met behulp van het liedje "if you're happy and you know it clap your hands" kwamen allemaal gekke gezichten voorbij van boos tot bang en van verdrietig tot blij.

 

Dag 13 - 10

 

Dag 13 - 12

 

Dag 13 - 11

Het was lachwekkend om te zien hoe de kinderen dit deden, maar ook hoe wij zelf overdreven gezichten trokken. Wat ook nieuw was voor de kinderen en bij ze aansloeg, was het liedje "we maken een kringetje". Eerst was het wel nog even zoeken hoe de tekst in het Engels zou moeten, maar al snel kwamen we er wel uit. Op een gegeven moment kwamen er een paar van onze werkgroep aangelopen en meedoen. Toen ze weggingen, draaide Vivian zich om en gaf ze een vliegende handkus die ze met ons op kamp ook altijd naar het thuisfront stuurde. Meteen deden wij dit met alle kinderen na en werd er op deze manier afscheid genomen. Zij gingen weer flink aan het werk en wij gingen de klaslokalen in.

 

Dag 13 - 13

Daar ervaarden we allebei enorme verschillen: Janneke werd door een kind een klasje ingetrokken van acht kinderen met wie ze op het gemak de kleren nog eens goed kon herhalen, terwijl Valerie een vele grotere groep kinderen bezig moest houden met puzzelen, tekenen en springtouwen.


Op de bouwplaats ging de rest van de groep verder met het wegwerken van de hoop beton. Nadat de eerste hoop was weggewerkt en het beton gestort was dachten we dat we klaar waren, want ze hadden gezegd dat het dit keer niet zoveel zou zijn. Dat bleek echter ijdele hoop te zijn en die was zo vervlogen. Zeker toen er nog een vrachtauto kwam aanrijden die een hele lading kies uitgooide. Er werd gezegd dat ze een volgende lading gingen maken, maar daar staken we toch een stokje voor. We gaven aan dat we eerst wilden lunchen en daarna pas aan de slag wilden gaan. En zo vertrok Sameer naar de keuken en maakte daar samen met de dames van de keuken een heerlijk maaltje voor ons. Nadat we het buikje vol hadden, gingen we weer van start. Dit keer maakten de werknemers zelf het beton en zagen we pas hoe veel makkelijker het was geweest als zij het ons de eerste dag goed gewezen hadden! Hun manier van aanpak was vele malen vlugger en het leek ook minder inspannend te zijn. We gaven via Sameer aan dat zij ons als hun leerlingen moeten zien en vroegen of zij ons willen leren hoe je bepaalde zaken het beste kunt aanpakken. Ze zouden dat vanaf nu gaan doen.

 

Dag 13 - 14

 

Dag 13 - 15

 

Dag 13 - 16

 

Dag 13 - 17

Nadat ons werk erop zat, werden de handen, de voeten en het gezicht gewassen en goed schoongemaakt. Daarna werden onze ruggen onverwachts gemasseerd.

 

Dag 13 - 20

 

Dag 13 - 21

 

Dag 13 - 22

 

Dag 13 - 18

 

Dag 13 - 19

De boodschap op de handjes van gisteren en vandaag namen de familie van Madelon voor hun rekening en waren erg toepasselijk. Gisteren schreef Sacha: "vandaag geef ik een ander het beste van mezelf!". Volmondig durfen we te zeggen dat we dat gisteren gedaan hebben. Vandaag schreef de moeder van Madelon: "pas als je een stap gezet hebt, wordt de volgende stap zichtbaar. Het heeft geen zin om vijf stappen vooruit te kijken!". Daar houden we ons aan dus kijken we niet meer vooruit, maar nemen we gewoon aan wat de dag ons biedt. Toen Sameer zei dat we morgen bamboo gingen kappen lachten we allemaal en zeiden in koor: "we zullen wel zien!". Moe en voldaan gingen we weer huiswaarts!

 

Dag 13 - 23

 

Dag 13 - 24

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Zoeken