Dag 11 - 12 juli

 

Gisteravond na thuiskomst van ons etentje bij kaarslicht doken velen van ons gelijk het bed in. Dat houdt in dat we al om een uur of negen op een oor liggen. We hebben de slaap echt nodig om alles te kunnen verwerken en enigszins op krachten te blijven. Er zijn hier zoveel prikkels, denk alleen al aan de veelheid van geluiden, geuren, kleuren, talen, smaken, bewegingen enz. Onze zintuigen raken werkelijk overbelast, daarom zijn we ook hartstikke blij met een dagje in de natuur. We begrijpen nu ten diepste waarom een week zeven dagen heeft en er een dag als rustdag is bedoeld. Wij dachten in ons 'jeugdig' enthousiasme dat niet nodig te hebben, maar komen daar nu op terug. We zijn ingehaald door ons eigen lichaam. Dat betekent dat we deze week de dinsdag als zondag hanteren. Maar vanaf nu de zondag in acht gaan nemen als rustdag. Aldoende leren we. Op het moment dat we dat besloten hadden, kwamen we er achter dat dit heel goed uitkomt want Fleur viert namelijk aanstaande zondag haar 21ste verjaardag! En doordat wij een rustdag nemen om bij te komen, boffen Chitra en Samir ook. Zij gaan met ons mee en dat vinden we heel leuk. Ze horen bij ons en de omgang voelt heel natuurlijk en vertrouwd aan ondanks de taalbarrière . We begrijpen elkaar!


Wat betreft het lesgeven op school hebben we ervaren en ingezien dat we onze aanpak zullen moeten bij stellen en dat we gaan aansluiten bij de kinderen en bij de verschillende leeftijdscategorieën die er zijn. In een klas zitten kinderen van 4 tot 15 en dat veronderstelt een hele andere aanpak dan je zou verwachten. BACK TO BASIC en BACK TO NATURE zullen de sleutelwoorden hier zijn. Zonder het te weten en zonder het te willen hebben we kinderen toch overvraagd met sommige onderdelen van ons programma. En nadat gisteren Loeke gebeten werd door een vier jarig jongetje wisten we dat we het nu over een andere boeg moeten gaan gooien. Hetzelfde jongetje kwam haar daarna roepen en stond haar schuldbewust uit te zwaaien. Hij wist drommelsgoed dat het niet lief was wat hij had gedaan. Wij zijn hier gelijk op ingestoken en hebben een lesje gedraaid over de Engelse woorden van slaan, schoppen, krabben, bijten, spugen enzovoort en dat dat niet mag. Zo doende zullen we vanaf nu aan het werk gaan. Vanaf nu laten we zien wat we zeggen en worden daardoor levende plaatjes of te wel een picture zoals een ouder kind dat tegen Vivian zei toen ze deze woorden uitbeeldde en voordeed. We laten iets zien en zeggen er dan het Engelse woord bij en dat maar herhalen tot in de treure. Wat ons opvalt is dat de juffrouwen bijna geen engels spreken en het daarom de kinderen ook niet kunnen leren. Je kunt je niet voorstellen hoe hier alles in zijn werk gaat. We kijken ons de ogen uit en komen onszelf op meerdere fronten tegen en leren daardoor zoveel van deze mensen dat het lijkt alsof we allemaal een spoedcursus in levenslessen krijgen. Mattie verwoordde het mooi, hij zei:" bijna alles staat me hier van nature tegen en toch voel ik me intens gelukkig!". En precies dat is wat we allemaal ervaren. We kunnen allemaal een hele lijst maken waarom we hier niet zouden willen zijn en toch vallen we hier op de plaats en voelt het als thuis komen. Het beste komt in je naar boven en er vallen zoveel onbelangrijke zaken van je af, die eigenlijk helemaal niet ter zake doende zijn. Zaken waar we ons thuis zo druk om maken en waar we zoveel tijd mee verspillen. We voelen het als een groot voorrecht dat we dit mogen meemaken en willen ook iedereen van harte bedanken die dit mogelijk heeft gemaakt. Dit is nu al een levenservaring die diepe indruk maakt op het leven van alle betrokkenen.


Onze koffers en onze kamers worden gelukkig leger en leger omdat we het een naar het ander op de plaats brengen, waar het een goede bestemming krijgt. De mensen zijn er allemaal heel blij mee. De ruimte in de koffers wordt goed benut omdat we hier gewoon verder sparen voor het project van de blinde geleide hond. En als we zo door blijven drinken dan nemen we heel wat plastic doppen mee naar huis. We slepen heel wat flessen water aan op een dag. Het water komt ons soms zelfs de oren uit, maar we zijn natuurlijk blij dat het verkrijgbaar is.

 

Dag 11 - 14

 

Aan de ontbijttafel kregen we gelukkig lekkere thee en koffie en we hebben ons dit dan ook goed laten smaken. Hierna was het dan toch weer tijd om de waterflessen uit te delen zodat we klaar konden gaan staan voor vertrek naar onze tot nog toe onbekende bestemming. We wachtten... en wachtten... en wachtten... Op het moment dat we een beetje aan onszelf begonnen te twijfelen of we wel echt bij het hotel opgehaald werden, konden we Chitra met luid gejuich binnen halen en werd al snel duidelijk waarom het zo laat geworden was: de Nepalese delegatie van de Himalayen Care Hands gingen gezellig met ons mee.

 

Dag 11 - 01

 

Dag 11 - 02

Onderweg kregen we te horen waar we heen gingen: De Botanische Tuinen van Nepal. We moesten hiervoor ongeveer een uurtje rijden, maar het uitzicht maakte veel goed! We kwamen steeds dichter bij de bergen en het was een genot om alle huisjes en wegen te zien in de dalen, tussen rijstvelden en op hellingen. In de tuinen nam Sameer de rol als gids op zich. Na twee minuten wees hij ons op een mooi grasveld waarop we mochten zitten. Hier maakten we goed gebruik van door onze dekentjes neer te leggen. Weer twee minuten later besloten we toch maar de rest van de tuin te gaan bekijken.

 

Dag 11 - 16

 

Dag 11 - 04

 

Dag 11 - 03

 

Dag 11 - 05

In het begin vroegen we ons toch wel af hoe het toch kwam dat Sameer zoveel namen van bomen en planten wist, maar uiteindelijk kwamen we achter zijn geheim: hij las gewoon alle bordjes voor die erbij hingen. Toen we daar smakelijk om gelachen hadden, veranderde hij van tactiek en wees hij de bordjes alleen nog maar aan omdat we zelf toch ook wel konden lezen. Overal waar geen bordje bij hing, merkte hij geestig op: "this is a flower". De Botanische Tuin zelf omschreef hij als volgt: "you see many trees, many grass and many flowers. What do you like most? I'll bring you to it!". Toen wij toch graag veel bloemen wilde zien, wist hij meteen waarheen hij moest gaan. In een rijtje liepen we achter hem aan totdat we bij prikkeldraad kwamen, we om moesten draaien en hij zei: "now we didn't see flowers, but you have been in the Nepali jungle". Zijn omtrekkende bewegingen hebben gelukkig wel een aantal mooie foto's en veel plezier opgeleverd.

 

Dag 11 - 06

 

Dag 11 - 07

Hierna was het tijd om lekker naar een picknickplaatsje te gaan. Na heerlijk geluierd en gegeten te hebben, er was voor een lekkere picknick gezorgd met een broodje kaas (die we natuurlijk erg gemist hadden), haalde Sameer een bal tevoorschijn en was het tijd om te voetballen. Na enige tijd kregen de voetballers Maarten ook gemobiliseerd om mee te doen, maar niet voordat hij zijn flesje water leegdronk, naar het picknickkleed terug wilde gooien en hem uiteindelijk met flessenhouder en alles in de boom had hangen. Gijs kon gelukkig goed mikken en gooide de fles weer de boom uit waarna het spelletje voetbal weer door kon gaan. Op een gegeven moment hoorden de luie mensen bij het picknickkleed enorm gelach vanaf het voetbalveldje komen. Al snel werd duidelijk wat er was: Janneke was uit haar broek gescheurd! Tijd om even wat 'rustiger' aan te doen dus en een spelletje "paard en ruiter" te doen. Hierbij werd weer ontzettend gelachen hoe sommige ruiters hun best moesten doen om hun paarden te bestijgen! Na het spelletje was het lachen niet afgelopen toen bleek dat ook Fleur en Loeke uit hun broek gescheurd waren. Indirha maakte zich eerst zorgen dat het Nepalese broeken waren maar vond het later toch wel logisch dat de Nederlandse broeken van z'n slechte kwaliteit waren.

 

Dag 11 - 09

 

Dag 11 - 08   Dag 11 - 12

 

Dag 11 - 10

 

Dag 11 - 11

 

Nadat de schade aan de broeken opgenomen was, kwamen we er al snel achter dat het tijd was om onze rit naar huis te maken. Eenmaal daar plofte iedereen in het gras om nooit meer op te hoeven staan (oké, tot het avondeten dan). Alleen Janneke en Noëlle namen zich nog de moeite om te lopen met het goede doel om chippies in te slaan waar we al een aantal dagen naar snakken. Al snel waren ze terug en werd het een heerlijk chipsfestijn op het gras. Hierna nog snel naar binnen gerend om de regenbui te ontlopen en toen was het alweer tijd voor het avondeten. Tenminste... dat dachten sommigen. Anderen dachten dat ze nog een half uur hadden waardoor het uiteindelijk zo was dat iedereen een voor een naar buiten druppelde en we op elkaar wachtte voor het hotel. Al met al hebben we dus ook vandaag een heerlijke dag gehad waarvan we, als we eerlijk zijn, even (maar op een andere manier) moe teruggekomen zijn. Maar wel voldaan moe, dus het was het dubbel maar dwars waard!

 

Dag 11 - 13

 

Dag 11 - 15

We willen nog even zeggen hoe dankbaar we zijjn voor onze achterban die ons zo steunt en volgt, zoals ook weer duidelijk werd op ons handje van vandaag van Theo en Marieke: "Wij vouwen de handen in elkaar voor jullie om zo een hand in jullie rug te zijn."
Welterusten lieve mensen, liefs van ons.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Zoeken