Dag 8 - 9 juli

 

De planning van onze reis is sinds ons jawoord al meerdere keren veranderd, zo ook gister weer. Na overleg met onze adviseurs en planners, Indirah en Albert, is de planning nogmaals omgegooid. Na een spoedberaad is in overleg besloten dat we doorwerken in Thali en zo veel mogelijk tijd willen besteden aan de opbouw van de school en het optrekken met de kinderen en de dorpsbewoners. Toen Albert aan ons vroeg wanneer we een uitstapje wilde doen, zei Madelon uit de grond van haar hart: "dat is toch helemaal niet nodig, het optrekken met die kinderen is toch al leuk genoeg!" Hier verwoordde ze perfect datgene wat wij ook allemaal vinden. Uiteraard zijn we ons bewust dat onze werkzaamheden afhangen van ons uithoudingsvermogen en de nog beschikbare hoeveelheid geld.

Concreet betekent dit dat we onze prioriteit leggen bij de wederopbouw van dit schooltje en we er niet voor kiezen om de nadruk te gaan leggen op het bezoeken van nationale bezienswaardigheden. We willen zo min mogelijk tijd verliezen met het reizen van en naar deze culturele plaatsen. Silvester verwoordde het mooi: 'al het moois ligt vlak voor je voeten'. Met dit in ons achterhoofd gaan we in de laatste week op zoek naar al het moois dat de nabije omgeving van Kathmandu ons te bieden heeft. We mogen van geluk spreken dat Indirah en Albert ook flexibel zijn en met ons meedenken, zij geven ons de ruimte om alles van dag tot dag te kunnen bekijken en waar nodig het programma aan te passen.


Vanochtend in alle vroegte zaten inderdaad Mattie, Gijs, Silvester en Maarten aangekleed te popelen aan het ontbijt. Er was een einde gekomen aan de periode van lijdzaam moeten toezien hoe ons vertrouwde busje zonder hen vertrok.

Vol goede moed vertrokken we vandaag dus met 12 man sterk naar de school. Mattie liet meteen van zich horen. Terwijl we door de straten reden klonk er vanuit het busje: 'hajlie, hajlo, hajla..... der Mattie ist wieder da!! Dit was niet het enige geluid dat die arme Chitra vanochtend heeft moeten aanhoren. Het ene na het andere liedje passeerde de revue. Al helemaal warm gezongen arriveerde we op onze werkplaats. Want ook op de werkplaats worden er geregeld motiverende liedjes gezongen, zoals: 'daar boven op een berg, stond een stier...' met het bijbehorende 'hela hola' erachteraan is erg bekend onder onze jeugd. Ineke vertegenwoordigde de vorige eeuw met liedjes uit de (voor de jeugd) oude doos. 'En van je hela hola houdt de moed erin...' galmde vaak door de lokalen van de school. De kinderen uit het dorp die ons helpen dienen geregeld verzoekjes in en zingen samen met de andere werklui met volle borst 'hela hola' mee.

 

Dag 8 - 10

 

Dag 8 - 11

Natuurlijk werd er niet alleen gezongen, maar hebben we ook weer keihard gewerkt. Vandaag werden er twee ploegen gemaakt. Er moesten namelijk nog twee kuilen afgegraven worden. Bij een kuil was er al een begin gemaakt. Mattie sprong meteen in deze kuil met een schep in zijn hand. Hij wilde meteen onderstrepen dat hij werkelijk weer 'wieder da ist'. Maarten deed zeker niet voor hem onder en sprong vlak achter mattie aan en maakte meteen de schop kapot! Met vereende krachten van de kernploeg was deze kuil zo ver als af aan het eind van de dag.

De andere ploeg kon nog niet meteen van start gaan. In dit deel van het gebouw moest er eerst nog verhuisd worden. Er stonden nog oude schoolbankjes en stoelen. Met passen en meten hebben we deze in verhouding grote meubels toch door de kleine deur naar buiten gekregen. Nadat het sleepwerk was gedaan, probeerde ook Gijs zijn afwezigheid van de afgelopen twee dagen dubbel en dwars goed te maken. Zo werd deze kuil ook steeds dieper en dieper. Tante Ineke (ook wel grandma genoemd door de lokale bevolking) stookte daarbij de helpende jongens op met de liedjes die we ook al in de bus gezongen hadden. De jongens die niet konden meehelpen, droegen op deze manier toch hun steentje bij door voor een leuke ritmische begeleiding te zorgen. Of het nu de muziek kwam of niet, ook deze kuil was ver klaar aan het eind van onze werkdag.

Als ons iemand vraagt wat wij hebben gedaan de afgelopen week dan kunnen we volmondig zeggen dat we kuilen hebben gegraven...

 

Dag 8 - 02

 

Dag 8 - 04

Tijdens de lunch moesten we weer op krachten komen voor het sportprogramma in de middag. Terwijl we zaten te eten hebben we meteen cadeaus uitgedeeld aan onze trouwste medewerkers van de afgelopen dagen. Deze namen de cadeaus dankbaar in ontvangst. Het was zelfs zo dat een van hen naar huis sprintte om zijn nieuwe t-shirt meteen aan te doen. De blijdschap spatte van zijn gezicht af. Hij wilde dit t-shirt meteen inzetten tijdens de sportactiviteit in de middag.

 

Dag 8 - 08

 

Dag 8 - 09

Het was eindelijk zover. Vanaf dag één wilden de jongens van Thali met ons voetballen. Nadat ze vandaag te horen kregen dat we na de lunch zouden gaan, kon het niet snel genoeg gaan. Ze stonden dan ook ongeduldig op ons te wachtten, aansporend dat ze wilde vertrekken. 'Jullie hoeven je toch niet in te smeren met zonnebrandcrème!' Zeiden ze. Hier lachten wij om en lieten de verschillen van onze huid zien. Na uitleg vonden ze het dan uiteindelijk toch prima om te wachten.

Na alle zonnenbrandcreme en nieuwe watervoorraden, gingen we in de bloedhete zon op weg naar het veld. Het was ongeveer twintig minuten lopen. Onderweg kwamen we andere jongens uit het dorp tegen die ook graag mee wilde doen. Ook zij waren van harte welkom! De groep groeide en groeide naarmate het veld in zicht kwam. Op een gegeven moment moesten we van een jongen naar beneden kijken. Hij wees ons het voetbalveld aan. We moesten allemaal goed kijken en zagen beneden in het dal iets wat leek op een open vlakte. Wow, in vergelijking met de Nederlandse voetbalvelden was het er niets bij, maar het was perfect voor een goed Nepalees potje voetbal. Het was echt een knollenveld, als je de bal te hard schoot, viel hij vijf meter naar beneden. Het was dus duidelijk te zien wanneer de bal 'uit' was, dus Gijs had het als scheids gemakkelijk. Over het teams maken aan het begin was nog wat onduidelijk, vooral bij de Nepalezen. Daarom hebben we twee team captains gekozen die omstebeurt hun teamgenoten uitkozen, zo kregen we twee aan elkaar gewaagde gemixte teams. De hitte werd ons wat teveel na een dag hard werken en het potje voetbal, dit pakte Gijs goed door te zeggen dat wie de volgende goal maakt, zou winnen.

Eenmaal terug bij het hotel stonden we te popelen om te douchen om het mengsel van zweet, deet, modder en zonnebrandcrème van ons af te spoelen. We weten zeker dat dit niet ons laatste potje voetbal is.

 

Dag 8 - 06

 

Dag 8 - 03

 

Tijdens onze wandeling naar het voetbalveldje is om elke bocht het uitzicht steeds magnifiek. Je kijkt je de ogen uit naar de schoonheid die je overal tegenkomt. Een grote adelaar zweefde heel dicht boven ons. Wanneer je de adelaar ziet vliegen kun je je voorstellen dat iemand hierdoor ooit geïnspireerd is geworden en als gevolg hiervan vliegers is gaan ontwerpen. Wij hoeven helemaal niet op trektocht te gaan. Je bent vijf minuten van de school verwijderd en je weet niet wat je ziet! Dit is voor ons een bevestiging dat we de juiste keuze hebben gemaakt door te besluiten af te zien van het bezoeken van de nationale bezienswaardigheden.

 

Dag 8 - 05

 

Dag 8 - 07

 

Terwijl de meesten van ons zich konden uitleven op het voetbalveld bleven Ineke, Vivian, Loeke en Madelon lekker aan de rand zitten. Het was erg gezellig omdat Santa (zij zorgt altijd voor de catering) en haar dochter, Mona bij ons bleven zitten. In de schaduw van de twee paraplu's, meegenomen ter bescherming tegen de felle zon, kregen Vivian en Ineke hun bijna traditionele massage. Santa vindt namelijk dat Vivian, maar vooral ook Ineke, te oud zijn voor de zware lichamelijke inspanning die ze doen. Na deze, toch wel hardhandige massage zijn wij een stukje gaan wandelen. We kwamen langs een tempel en de jonge meisjes zijn nog een stukje verder gelopen tot aan de rand van een riviertje. In de verte zagen we opeens de rest vertrekken. Toen zijn we maar vlug achter hen aangegaan. Het bleek namelijk dat het bijna ging regenen.

 

Dag 8 - 12   Dag 8 - 13

 

Aan het einde van deze dag telden we onze verliezen. Er is weer een paar schoenen gesneuveld en Mattie is nog uit zijn broek gescheurd. De rest van de dag hebben we rustig aangedaan en hebben we genoten van een lichtverteerbare maaltijd. Het handje van vandaag kwam van Willem en Marleen 'een kushandje voor jullie allen', en dat wensen we ook voor jullie allen.

 

Dag 8 - 01

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Zoeken