Curriculum Vitae Hubert Bour

Naam: Hubert Maria Josef Bour
Adres: Keizerstraat 21
Woonplaats: Heerlen
Telefoon: 045 571 5675
Geb datum: 28 augustus 1941
Nationaliteit: Nederlandse
Afstamming: Uit een oud Heerlens geslacht

 

1947 – 1953 Lagere school

1953 – 1956 Mulo

1956 – 1961 Werd bij wijze van uitzondering op 15 jarige leeftijd en in het geheim toegelaten tot de dagopleiding aan de Stadsacademie voor Toegepaste Kunsten te Maastricht. De minimale toelatingsleeftijd was 16 jaar maar in verband met bijzondere begaafdheid werd dit toch goedgekeurd.

1961 – 1963 Militaire dienst Luchtmacht. In die periode meermalen boekjes geïllustreerd en decors ontworpen.

1966 Studiereis naar Florence en Ravenne.

1963 – 1976 Werkzaam als beeldend kunstenaar op het gebied van Particuliere aankopen en opdrachten, zoals kleuradviezen, ontwerpen voor standbouw, wandschilderingen en decorontwerpen.

1975 Expositie 750 jaar Heerlen Landsfort met grote penseeltekeningen van Oud- Heerlen.

1976 Een tweetal bevoegdheden behaald n.l. docent Beeldende Vorming en Leraar 3 e graads tekenen.

1976 Docent Beeldende Vorming aan het Creativiteitscentrum te Heerlen. In deze periode het illustreren van kinderboeken en jaarlijks terugkerende Oorkondes tot 2015.

1976 – 1986 Gedurende deze periode een aantal studiereizen gemaakt naar Normandië en Bretagne.

1983 Aankoop gemeente Kerkrade van een Stilleven: olieverf op linnen.

1984 Aankoop van 2 schilderijen, Stillevens door de Erasmus Universiteit te Rotterdam.

1984 Particuliere opdracht voor een wisseltrofee in brons: de Coriovallumzuil hoogte 30 cm.

1986 Particuliere aankopen van diversen schilderijen, olieverf op linnen /stillevens en landschappen.

1987 Vanaf 1987 worden door mij in de Provençe jaarlijks teken- es schildercursussen georganiseerd. Vanwege internationale belangstelling heeft dit initiatief grote bekendheid gekregen in de Euregio. Deze cursussen werden gegeven tot 2009

1991 Particuliere opdracht voor een wisseltrofee in brons: de Poeffel Moeffel hoogte 25 cm.

1992 Particuliere opdracht voor een wisseltrofee in brons: 't Winkbuulke hoogte 20 cm.

1993 Officiële opening verricht van mijn expositie " Het Licht" door de Wethouder van cultuur in Heerlen.
Particulieren aankopen van diversen schilderijen, olieverf op linnen /stillevens en landschappen.

1994 Expositie van werken in Kunstgalerie Gregorius te Sittard.
Particulieren aankopen van diversen schilderijen, olieverf op linnen /stillevens en landschappen.

1995 Expositie van werken in Kunstgalerie ARC te Heerlen.

1996 Expositie van werken op de Kunstmarkt in Heerlen.
Particulieren aankopen diversen werken: olieverf op linnen

1996 Officiële opening verricht door de Wethouder van cultuur van mijn instituut Atelier voor Beeldende Vorming in Heerlen. In dit instituut werden teken- en schildercursussen gegeven voor jong en oud tot 2009.

1996 Bedrijfsopdracht voor het vervaardigen van de Poeffel Moeffel in brons te Heerlen. Dit bronzen beeld, 150 cm werd officieel onthuld door Burgemeester Pleumaekers van Heerlen.

1996 Gemeentelijke opdracht voor het ontwerpen en modelleren van de eerste Heerleense munt "t Kruukske" Op deze munt is door mij de beeltenis van Pottenbakker Lucius gecreëerd.

1997 Gemeentelijke opdracht voor een lang gekoesterd idee te realiseren o.a. vormgeven aan Stadsreus Lucius hoogte 540 cm, oprichting van een gilde en de 1e Reuzenoptocht in Heerlen.

1997 Expositie van werken in Galerie Martinus te Doeburg.

1998 Openstelling: Atelier met expositie van eigen werken tijdens de Atelierroute.
Particulieren aankopen diversen werken: olieverf op linnen.

2001 Opdracht van Meester- Kok Cas Spijers voor een olieverf op linnen, thema Culinair.

2002 Opdracht Gilde van de Stadsreus Gigantius Maastricht voor het ontwerpen en vervaardigen van een nieuw hoofd voor Stadsreus Gigantius, hoogte:100 cm.

2003 Opdracht Gilde van de Stadsreus Gigantius Maastricht voor het ontwerpen en vervaardigen van 2 beelden: Karel de V Koning van Spanje en de Prins Bisschop van luik.

2005 Particulieren opdrachten voor het vervaardigen van portretten / olieverf op linnen.
Particulieren aankopen diversen werken: olieverf op linnen.

2005 Bedrijfsopdracht voor het vervaardigen van een olieverf op linnen.

2007 Particuliere opdracht voor het ontwerpen en uitvoeren van een expressieve Peperclip in brons.

2008 Opdracht Kerkbestuur van Dekenaat Heerlen voor het ontwerpen en vervaardigen van een Borstbeeld / Reliekhouder in brons van St. Pancratius de Patroonheilige van de stad.
Particulieren aankopen van diverse werken: olieverf op linnen.

2009 Opdracht van de Gemeente Maastricht voor het ontwerpen en vervaardigen van de Stadspatroon D'n Ingel hoogte 500 cm.

2010 Opdracht van het Kerkbestuur van Dekenaat Heerlen voor het ontwerpen en vervaardigen van 2 Triptieken weerszijden op het Priesterkoor. Deze werden voltooid in 2013.

2013 Opdracht van cv De Winkbülle Jubileumjaar 66 st. Winkbülkes in brons met certificaat.

 

Dag 23 - 24 juli

 

Na een lange toch wel vermoeiende reis zijn we weer in het land. Aangezien wij de ziekenboeg niet te veel wilden belasten, kozen we op Schiphol ervoor om het Nepalese tempo aan te houden en rustig te lopen. Al snel viel ons hierdoor het Nederlandse tempo op doordat wij van alle kanten ingehaald werden door anderen die vonden dat we toch echt wel sneller konden lopen. Achteraf was ons tempo helemaal niet zo gek. Hierdoor waren de grootste rijen al weg en soepel konden we langs de douane en al vrij snel lag onze bagage op de band. In Schiphol werden we opgewacht door Marieke Karsten. Ze had broodjes kaas, stroopwafels, Hollandse appels en zelfs een setje schone kleren voor Loeke meegebracht. Wat een warm welkom was dat. Ze had ook al de dienstregeling opgezocht en uitgezocht dat er werk aan het spoor was, wat er voor zorgde dat in Utrecht zouden moeten overstappen. Vol goede moed stapten we in de trein om het laatste stukje van onze reis af te leggen. In de trein haalden we het laatste handje van Chayenne uit ons zakje: "You have two hands, one to help yourselve, one to help others".

 

Dag 23 - 01

 

Dag 23 - 02

 

Dag 23 - 03

 

Helaas ging het laatste stukje van de reis niet zo vloeiend als de andere dagen zijn geweest. Er was een aanrijding met een persoon die het treinverkeer ernstig verstoorde en daarna bleek er ook nog een seinstoring te zijn tussen Eindhoven en Weert. Hierdoor stonden we uiteindelijk in Eindhoven op het station. Nadat we nog een keer zongen: "houd de moed erin, houd de moed erin", zijn we op de grond gaan zitten en hebben we gewacht op de volgende trein. Het was erg zwaar, vooral voor de zieken onder ons. Gelukkig bood ons ontvangstcomité aan om ons tegemoet te komen en ons in Sittard op te halen met auto's. En eindelijk na in totaal 32 uur onderweg te zijn geweest sloot de delegatie ophalers ons in Sittard weer in de armen.

 

Dag 23 - 04

 

Dag 23 - 05

 

Dag 23 - 06

 

Dag 23 - 07

 

Nadat we over de auto's verdeeld waren, reden we gezamenlijk naar het huis van twee van onze reizigers. Toen we aan kwamen rijden, stond het grootste deel van ons thuisfront klaar om ons binnen te zwaaien. Elke auto die aankwam, werd met een luid gejuich begroet waarna de inzittenden een voor een geknuffeld en begroet werden. Hierna werden we met z'n allen binnen gehaald en werden we verrast door lange, gedekte tafels en een lopend buffet met Nederlands eten! Heerlijk was het om de bekende smaken weer te proeven!

 

Dag 23 - 08

 

 

 

Dag 23 - 09

 

Dag 23 - 10

 

Dag 23 - 11

 

Dag 23 - 12

 

Dag 23 - 14

 

Dag 23 - 15

 

We kregen per toeval nog een handje van een van de thuisblijvers: "in alles de hand van God zien". Dat hebben we wel gezien deze week! Alles leek immers op een perfecte manier in elkaar te passen! Er werd gezellig gepraat en de nodige verhalen kwamen naar boven. In deze verhalen zat nog geen structuur of volgorde. We merkten allemaal dat we eigenlijk te veel meegemaakt hebben om te kunnen vertellen en we zullen er de komende weken zeker nog niet over uitgepraat zijn. Eigenlijk denken we dat we er nooit over uitgepraat zullen raken. We hebben zoveel meegemaakt en zijn met z'n allen dan ook vastbesloten om zeker nog een keer terug te gaan. We hebben in Thali een fundament gelegd, maar dit is tegelijkertijd een fundament in onze harten geworden: een fundament waarmee we verder kunnen gaan. We hebben veel geleerd, maar we hebben ook zeker een virus opgevat. Graag gaan we nog een keer terug om weer een stukje verder te bouwen op het letterlijke en figuurlijke fundament wat we gelegd hebben. Zoals velen van onze Jeugdkring het Lourdesvirus te pakken hebben, hebben wij vijftien het Nepalvirus te pakken. Vandaar dat we besloten om bij het afscheid met onze nieuwe Nepalese vrienden "see you soon!" te zeggen! En dat willen we ook graag tegen jullie zeggen! Bedankt voor alle steun en de handen die ons gedragen hebben! Zonder jullie, hadden onze dertig handen niets kunnen uitdragen! Dan rest er nog maar één ding om te zeggen: NAMASTÉ!

 

Dag 23 - 16

 

Dag 23 - 17

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 22 - 23 juli

 

 

Gisteravond was onze laatste avond in Nepal. Unaniem hebben we besloten dat we volgend jaar allemaal weer van de partij zijn, mits God het blieft. Ieder van ons heeft volmondig ja gezegd tegen deze uitdaging en voelt zich geroepen om het hier niet bij te laten. Het begin is gemaakt. De tijd zal ons leren welke volgende stap er gezet dient te worden. Wij zijn in ieder geval bereid daartoe.


Deze hele reis heeft van toevalligheden en leuke bijkomstigheden aan elkaar gehangen. We ontvingen 'tekenen' die voor ons erg betekenisvol waren en die maakten dat we vol vertrouwen verder op weg durfden gaan ondanks alles wat niet meeviel.


Vannacht hoorden we zoals vele andere nachten mensen braken. We dachten dat het de nieuwe groep was uit Belgisch Limburg die gisteren was aangekomen, maar niets bleek minder waar. Aan het ontbijt hoorden we dat er vier man van ons onderuit waren gegaan; Silvester, Valerie, Madelon en Stephan. Braken, diarree en koorts en dat terwijl we ons moesten gaan opmaken voor vertrek. We vroegen aan de hoteleigenaar of we nog twee kamers in gebruik mochten houden, zodat we daar ziekenboeg van konden maken en legde daar onze zieken in. Zij maakten dankbaar gebruik van het bed en terwijl de anderen hun handen in elkaar sloegen om hun koffers in te pakken, deden zij een poging om te gaan slapen.


Ondertussen bedankten we Ineke met een kikkerslinger uit Nepal omdat we het zeer waardeerden dat zij op haar leeftijd ook deze sprong met ons durfde te maken.

 

Dag 22 - 01

Op het toegestoken handje, van de thuisblijvers, stond gisteren het tekstje van Lindsay: "welk steentje kan ik vandaag bijdragen aan de wereld". We durven te zeggen dat we hier hebben gezien dat je op velerlei wijze een steentje kunt bijdragen aan de opbouw van de wereld. In die zin is het niet anders dan thuis. Het zit hem echt in de kleine dingen waarmee je opbouwend te werk kunt gaan. Vandaag was Teun aan de beurt en hij schreef: "jullie zijn allemaal super ver weg, maar ook heel dichtbij. Ik zal aan jullie denken. Veel plezier deze weken en ik hoop dat jullie het daar heel zullen fijn hebben!". Stephan antwoordde daarop terwijl hij met twee handen de wc vasthield: "heel fijn heb ik het!". We hebben er een analyse op los gelaten waarom Vivian, Loeke en Fleur als enige niet zijn uitgevallen en we denken dat dit komt omdat zij consequent de blog zijn blijven bijhouden, de anderen deden dit ook, maar op freelance basis! Ook hebben we statistisch berekend dat het Voragen gen het betere gen is, omdat 50% van de Voragens die mee zijn nog recht staan vanaf het begin, tegenover 40% van de Kreutzen (en verderop lees je hoe dit percentage keldert naar 20%). Terwijl het overgebleven deel van de groep de ochtend wachtend doorbrachten op het tuinterras, gingen een paar anderen nog oefeningen doen op het dakterras om de tijd te doden.

 

Dag 22 - 02

 

Dag 22 - 07

 

Dag 22 - 04

 

Dag 22 - 05

Dag 22 - 03

 

Tijdens de lunch bedankten we Chitra en Samir voor hun goede zorgen en daarna wachtten we rustig verder totdat het tijd was om te vertrekken richting vliegveld. In de tussentijd leerden we Sameer en Chitra nog het spelletje Yahtzee. Chitra snapte er niet veel van en rolde de dobbelstenen en wachtte dan braaf op instructies van anderen. Sameer nam zijn tijd bij elke beurt en liet zich niet opjagen door wij ongeduldige Nederlanders

 

 

Dag 22 - 06

 

Terwijl we gisteravond in de tuin van het hotel zaten, kwamen we aan de praat met een vader en zoon uit Gent, die een lange trekkingstocht gemaakt hadden. Net als ons waren dit hun laatste dagen im Nepal. Zij vertelden dat ze op de heenreis een tussenlanding hadden gemaakt in Istanbul en daar net een half uur weg waren toen de aanslag werd gepleegd. Ze waren erg dankbaar dat ze de dans waren ontsprongen. Zo zie je maar weer hoe het in het leven kan lopen. De ober vertelde dat in Nepal niemand bang is dat IS daar aanslagen zal plegen, omdat Nepal op geen enkele wijze verbonden is met de Islamitische wereld. De ober wist ook alles te vertellen over onze nederlandse voetballers. Dat laatste was trouwens in Kathmandu ook het geval. Ook daar kende een ober de namen van onze voetballers. Schijnbaar zijn ze erg te spreken over hen.

 

Dag 22 - 08

 

Dag 22 - 09

 

Dag 22 - 10


Rond 15:30 uur was het zover en verzamelden we iedereen voor vertrek. Van onze zieken waren Madelon en Stephan weer redelijk op de been, maar Silvester en Valerie waren toch wel onze zorgenkindjes. We hadden allemaal erg met hen te doen dat ze onder deze omstandigheden moesten gaan reizen, maar er was niets aan te doen. In de bus zongen we met zijn allen en keken we met weemoed uit de ramen naar het voorbij trekkend landschap, de mensen, het verkeer en alles wat we onderweg tegenkwamen. Het was een vreemde gewaarwording en het is bijna niet te beseffen dat we nu terug naar huis gaan en dit alles achterlaten. Niet dat we niet naar huis willen, maar we hebben het hier samen zo fijn gehad. We waren een (h)echt team dat zo op elkaar ingespeeld was dat het zo voor altijd had mogen blijven. Natuurlijk weten we dat dit niet reëel is en dat ieder van ons nu hetgeen hij of zij heeft geleerd en ervaren, mag gaan uitademen in het dagdagelijkse leven.
Toen we op het vliegveld aan kwamen, kwamen daar precies op tijd ook Indira met Munu aanrijden op de scooter. Zij gaven aan ons als afscheid ieder een sjaal cadeau en toen was het tijd om afscheid te nemen van Sameer en Chitra.

 

Dag 22 - 11


Op het vliegveld trok Silvester erg wit weg en vroeg Vivian bij het inchecken of hij als eerste door mocht zodat hij kon gaan zitten. Een oplettende Etihad medewerker vroeg of hij ziek was en wij beaamde dat. We probeerden zijn zorgen weg te wuiven onder het mom dat wij bijna allemaal ziek waren geweest de afgelopen weken in Nepal, maar daar kwamen we niet mee weg. De man stond erop dat er een dokter kwam kijken en als die geen groen licht gaf, was er geen sprake van dat Silvester het vliegtuig in ging. Terwijl de rest van de groep in de rij stond om in te checken, werden we met Silvester aan de kant gezet. Hij braakte in een zakje en zei een beetje overmoedig daarna: "ik voel me al weer beter!". Hij zag zijn geest al kruipen, hij wilde onder geen beding daar blijven.
De rest van de groep stond ook op scherp en verzamelden spullen die de zieken nog nodig konden hebben. De dokter, die er "zo" zou zijn, was er nog steeds niet. Mattie kwam al aangelopen met een tweede zieke; Valerie, die bijna in elkaar zakte van ellende. Ze had alle moeite om niet flauw te vallen. Op het moment dat de dokter eindelijk kwam, op aandringen van Fleur, zaten er twee patiënten op haar te wachten. Ze meette de bloeddruk en die was bij beiden laag, maar vooral bij Valerie zo zorgwekkend dat ze niet mocht reizen. Silvester kregen we nog het vliegtuig ingepraat maar Valerie niet. Gelukkig hadden we ondertussen al contact met Albert en die wees ons vanuit Nederland de weg en belde Indira dat ze naar het vliegveld moest komen. Van te voren had Vivian al kort gesloten dat zij hoe dan ook bij Valerie en/of Silvester zou blijven en de rest verder zou gaan. Dat was wel even slikken voor iedereen, maar zo gezegd zo gedaan. Fleur nam Silvester onder haar hoede en checkte met hem in. Eerder had een Belgisch meisje al medicatie aangeboden om Valerie en Silvester te helpen, ook nu stond ze bij Fleur en Silvester en vroeg wat ze nog voor ons kon betekenen. Ze studeerde net als Fleur ook geneeskunde in Leuven en haar broertje, die ook daar was, zat zelfs bij Fleur in het jaar. Zo zie je maar dat de wereld klein is.
Valerie en Vivian gingen ondertussen samen met de dokter naar een medische post. Daar ontmoette ze even later Indira en Sameer. Valerie kreeg meteen een infuus om haar bloeddruk op peil te krijgen en ineens gloorde er weer licht aan de horizon en zagen we een kans om toch nog in het vliegtuig te komen. Vivian had verteld dat er drie verpleegkundigen mee waren en een arts in opleiding en voordat we het goed en wel in de gaten hadden, hoefde het ziekenhuis niet meer als de bloeddruk tenminste bijgetrokken was voor 19:00 uur. Vivian moest al gaan inchecken. Aan de balie ontstond er heel wat commotie, maar dezelfde man die ons van te voren naar de dokter had gestuurd ontfermde zich over haar. Ondanks dat er zes man bijgehaald werden, zei ze dat ze pas incheckte als Valerie bij haar was en hield voet bij stuk. De man verzekerde haar dat het in orde kwam en zei zij dat ze hem vertrouwde en dat hij moest zorgen dat ze samen in dat vliegtuig kwamen! Hij deed zich alle moeite en zei dat hij het voor haar zou regelen en zou zorgen dat ze in dat vliegtuig kwam als de dokter Valerie ook toestemming gaf. En zodoende regelde hij ook nog twee businessplaatsen voor haar en Valerie en droeg hij hun over aan een stewardess die hij kende. Zij was op de hoogte van Valeries toestand, maar voor de rest moesten we geen slapende honden wakker maken en dat deden we natuurlijk ook niet. We waren veel te blij dat we samen met de anderen naar huis konden gaan. Onze reddende engel kwam ons nog goede dag zeggen in het vliegtuig en vertelde dat hij pas in Amsterdam was geweest. Of hij ook onze nederlandse voetballers bij naam kende, zijn we vergeten te vragen in de hectiek. Dankbaar zaten de twee even later in het "pluche" en werden verwend op de business suites! Zo zie je maar weer; voordat je het weet is het tij gekeerd en ziet alles er ineens heel anders uit. Valerie viel na het opstijgen in slaap en Vivian genoot van wat haar onverwachts te beurt viel.

 

Dag 22 - 12

 

Dag 22 - 13


Tegelijkertijd in de economy class zat de rest van de groep ook klaar voor vertrek. De piloot kondigde aan dat het opstijgen nogal een "bumpy ride" kon worden. Toen het vliegtuig net opsteeg, maakte het voor Loekes maag een nogal vervelende wendig en ze moest braken. In het zakje wat we in haast tevoorschijn moesten toveren zat een gaatje, waardoor het erdoorheen liep. Maar gelukkig ontfermde Janneke zich over Loeke. De stewardessen konden pas na vijftien minuten komen helpen omdat we aan het opstijgen waren.

Loeke mocht samen met iemand achterin gaan zitten, zodat de stewardessen konden opruimen.
Nu zijn we aangekomen in Abu Dhabi en moeten we een nacht op het vliegveld doorbrengen. Voor ons lichaam is het drie uur `s nachts en zijn we voor nu blij dat we op vaste bodem staan om bij te komen. Zo zie je maar; de laatste loodjes wegen het zwaarst.

Maar we laten ons niet kisten en komen wel thuis!

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Zoeken