Dag 21 - 22 Juli

 

Na een goede nachtrust sprongen we weer vroeg uit de veren. We gingen vandaag een trekking doen. Ineke bleef op ''het huis'' letten en zwaaide ons vanaf het dakterras uit. Het motregende en er hing een dichte mist. Allereerst beklommen we duizend trappen. Een van ons telde ze na en zei dat hij niet duizend maar dat hij maar 742 traptredes telde. Waar de 258 tredes dan gebleven waren weten wij eigenlijk ook niet. Bij deze 'duizend' trappen zagen we ook een duizendpoot die zich op dezelfde weg begaf.

 

Dag 21 - 02

 

Dag 21 - 05

 

Dag 21 - 04


De traptreden leidden naar een hindoeïstische tempel. Ons viel op dat heel veel van de tempels hoog gebouwd worden. Dit blijkt ook niet zonder reden. De filosofie hierachter is dat van de gelovigen verwacht wordt dat ze zich moeite doen om bij de goden te komen. Binnen het hindoeïsme lijkt het initiatief steeds bij de gelovigen te liggen. Het is de gelovigen die door een bel te luiden de aandacht van de goden trekt, het is de gelovige die de trappen naar een tempel oploopt om god te kunnen ontmoeten. Dit staat in contrast met onze god die steeds ook stappen onderneemt om ons te bereiken. Na deze vele trappen waren we nog lang niet klaar. Door een steeds stijgend, dalend en weer stijgend landschap zochten wij onze weg. Zorgvuldig de modder en plassen vermijdend. We zagen hele stukken nauwelijks een hand voor ogen door de dikke mist. Hierdoor had het land iets mysterieus. We passeerden bergdorpjes en bleven ons best doen om niet te vallen want de weg was erg glad geworden door de aanhoudende regen. Op een gegeven moment liep er een "struik op slippers" voor ons. Na van de verrassing bekomen te zijn, beseften we ons dat er een vrouw met een loodzware mand op haar slippertjes over de glibberige weg liep. Niet alleen deze vrouw liep op slippers, alle Nepalezen lopen hier om gammele plastice slippers, terwijl wij voetje voor voetje lopen op stevige bergschoenen. Je ziet alle mensen hier in de weer om de dag door te komen om zichzelf en anderen van de basisbehoeften te kunnen voorzien. Dan besef je weer hoe gezegend wij zijn. Het feit dat we kunnen stilstaan en zeuren over dingen, is eigenlijk een voorrecht. Deze mensen kunnen niet stilstaan en rennen de longen uit hun lijf om te overleven.

 

Dag 21 - 06

 

Dag 21 - 07


We probeerden ons na deze ontmoeting minder aan te stellen, maar ook op bergschoenen viel het een aantal onder ons toch wel zwaar. Daarom probeerden wij zoveel mogelijk te focussen op wat we tegenkwamen onderweg. Op die manier zagen we vele mooie spinnenwebben, een Nepalese vogelverschrikker, een boel vervallen huizen en weer een groep mensen aan het werk. Het spinnenweb deed ons denken aan de dromenvanger die we hebben leren maken, kijk maar eens of jullie de gelijkenissen kunnen zien.

 

Dag 21 - 11

 

Dag 21 - 10

 

Dag 21 - 14

 

Dag 21 - 08


Toen we na een tijd lopen op een hoger punt kwamen, zagen we veel gekleurde gebedsvlaggetjes en een stupa. Helemaal blij sleepten we ons de laatste meters naar boven en lieten we ons neerploffen op de bankjes, denkend dat we bij het klooster waren aangekomen. Maar tevergeefs, het was nog anderhalf uur lopen vertelde Sameer met de eeuwige Nepalese glimlach. Wij zijn nog steeds niet helemaal gewend aan het klimaat en de stijgende weg vereiste een goede conditie, waardoor de anderhalf uur extra lang leek. De modder lag niet alleen op de weg, maar ook alle huizen van de dorpsbewoners waren omringd met diezelfde blubber. Deze regio staat op de tweede plaats met de meeste neerslag, gemiddeld regent het hier vier tot vijf keer per dag.

 

Dag 21 - 09

 

Dag 21 - 12


Uiteindelijk bereikten we toch allemaal het Boeddhistische klooster dat het doel was van deze wandeling. Tot onze grote vreugde stond hier Chitra op ons te wachten. De meeste van ons hadden begrepen dat we na het bezoek aan het klooster nog eens 45 minuten zouden moeten lopen totdat we zouden worden opgepikt. Dit bleek gelukkig niet zo te zijn. We waren gammel van de honger, dus plunderden we het kleine winkeltje dat dicht in de buurt van het klooster lag. We hadden een korte pauze waar we allemaal genoten van chips en koekjes die beslist biologisch verantwoord waren. Daarna was er een keuzemoment. Diegene die wilden, konden met Sameer een kijkje gaan nemen bij het Boeddhistische klooster en daarna nog bij een van de heiligste stupa's. De anderen konden wachten in het busje van Chitra.

 

Dag 21 - 15

 

Dag 21 - 16


Sameer nam een deel van onze groep mee het klooster in, waar we onze schoenen moesten uitdoen. Blootsvoets bezochten we daarna een gebedsruimte, die zo fel gekleurd en versierd was dat sommigen van ons zich afvroegen hoe je je hier kon concentreren. Iets verderop was de plek waar meer dan duizend gebedsvlaggetjes samenkwamen en zich vroeger een belangrijk verhaal uit het Boeddhisme had afgespeeld. Het ging over drie prinsen die op jacht waren en zo een uitgehongerde tijger met vijf tijgerwelpjes tegenkwamen. Ze vonden het niet eervol om een zwak dier neer te schieten. De jongste prins wilde de tijger helpen en vroeg zijn broers om weg te gaan, waarna hij zichzelf offerde aan de tijger. De jongste prins gaf hiermee het voorbeeld waarmee de Boeddhisten een goed reïncarnatie kunnen verdienen. De heiligste stupa, die op enkele minuten lopen lag, was ook ter ere van de jongste prins. Ook dit deel van de groep was moe en was verheugd toen ze zich weer bij de anderen te kunnen voegen.

 

Dag 21 - 17

 

Dag 21 - 18


Na onze slopende wandeling, kwamen we uitgeput terug in het hotel. We aten nog, maar niet snel daarna ploften we neer op onze bedden. Terwijl de mannen zich samen terug trokken, kon Noëlle niet slapen en bedacht ze zich opeens dat ze nog mendi (een soort henna) gekocht had zodat ook Janneke een mooie tekening op haar hand zou krijgen. De tekening viel in de smaak en al snel zaten alle meisjes op één kamer en kreeg iedereen een mooie tekening. Buiten de bandjes en onze gedeelde ervaringen, hebben we nu dus ook een gedeelde tekening gemeen.

 

Dag 21 - 21

 

Dag 21 - 20


Tijdens het wandelen had de tweede gids al enkele keren bloedzuigers op de sokken van Janneke gespot. Bij thuiskomst ging iedereen zich controleren op bloedzuigers, teken (ja Marieke, daar letten we op!) en andere ongewenste insecten. Maarten, Mattie, Shauny, Madelon en Janneke waren de klos, maar ook deze 'eerste keer' zorgt weer voor groepsbonding.

 

Dag 21 - 19


We hebben in Nepal veel geleerd. Terwijl we bezig waren met het leggen van een letterlijk en figuurlijk fundament in Thali, hebben we ook voor onszelf een nieuw fundament gelegd. We hebben onze levens in perspectief gezien en hebben een nieuwe kijk ontwikkeld. We hebben gezien dat wij vaak op gezonde benen klagen, dat een verandering sneller doorgezet kan worden dan wij vaak denken, dat wij allemaal in staat zijn om veranderprocessen in gang te zetten en hoe snel je gehecht kunt raken aan nieuwe mensen. Maar bovenal hebben we gezien dat iedereen, jong en oud, zwak en sterk, gehandicapt of gezond, iedereen is op zijn eigen wijze in staat om zijn handen uit de mouwen te steken en te gaan voor het goede. Kilo's lichter komen we thuis. Niet alleen lichamelijk maar vooral ook geestelijk. We hebben ons gesteund gevoeld om hier alles draaiende te houden, we hebben het idee gehad dat er thuis een vangnet van handen is om ons op te vangen en voelen ons verheugd om te zien dat thuis ook alles verder draaide.
Wij zelf gaan morgen onze laatste dag in en stappen dan alweer in het vliegtuig. Het is bijna niet te geloven hoe goed het allemaal gegaan is terwijl we zo dicht op elkaars lip zaten. Ondanks een nieuwe samenstelling van de groep en we ons vanaf dag één moesten behelpen op vele fronten, is het vanaf het begin een harmonieus geheel geweest en daar zijn we dankbaar om. Deze weken hebben we geleerd dat er eigenlijk maar weinig meer nodig is in het leven dan acceptatie van de ander, oog hebben voor elkaar en helpende handen die hun steentje bijdragen.

 

Dag 21 - 03

 

Dag 21 - 01

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 20 - 21 juli

 

Toen we gisteravond na de wandeling terug in het hotel kwamen, stond er een lekkere rijstmaaltijd klaar. Na het eten doken we met zijn allen één slaapkamer in om de laatste hand te leggen aan de blog. Als toetje verorberden we nog wat chips en chocola waar we onszelf op getrakteerd hadden. Heerlijk om weer eens een bekende smaak te proeven! Hierna was Sameer de klos en begon het trainingsprogramma. We hadden het niet verwacht, maar hij deed goed mee en liet zich niet kisten!


Rond de klok van tien lag iedereen op een oor. We gaan steeds vroeg naar bed en staan vroeg op. In dit noodhotel kwamen sommigen onder ons voor wat uitdagingen te staan. Op een paar kamers was er geen stroom op andere kamers was geen water. Maar hiervan maakten we geen punt. We zochten naar andere alternatieven en lieten onze creatieve geest werken. De een loste het op door bij de ander te gaan douchen en de ander door zich te wassen met het regenwater dat buiten door een pijp stroomde. We hadden begrip voor de situatie, misschien ook wel omdat we met de hoteleigenaar hadden gesproken, de mensen zo aardig waren en omdat we genoten van de rust die hier heerste.
Na twee weken in Kathmandu te hebben gezeten was het hier een verademing. Het is niet te beschrijven, de frisse lucht die je kon inademen, de doodse stilte als je 's nachts wakker wordt. Geen blaffende vechtende honden, geen kraaien en geen toeterende auto's of luide tv's. Hier was niets dan stilte. Deze ochtend werden we gewekt door een vogel die een prachtig geluid maakte. We denken dat het een spotgaai was, want zo klonk het gefluit en Ineke had een zwart vogeltje gespot. Goed uitgerust kwamen we aan het ontbijt dat bestond uit gebakken aardappels, ui, knoflook, paprika, bonen, pepers, een omelet en een geroosterde boterham met jam! We kijken nergens meer van op en pakten na het ontbijt de koffers weer in. Deze werden door Chitra weer op het dak geladen en daarna reden we naar het startpunt van onze trekking.

 

Dag 20 - 02

 

Dag 20 - 03

 

Dag 20 - 04

 

Dag 20 - 05

 

Dag 20 - 06

 

Het motregende, maar dankzij de regenjasjes van VBI en onze wandelschoenen was het toch goed te doen. Onderweg verloren we Mattie bijna omdat hij uitgleed in de modder en zo anderhalve meter lager op de grond eindigde. Gelukkig liep deze valpartij met een sisser af en stond hij even later weer op zijn eigen benen en konden we onze wandeltocht voortzetten. Onderweg kwamen we vanalles tegen, zo ontmoetten we een groep mensen die net als ons als een team aan het werk waren, maar ook huizen die ten prooi zijn gevallen aan de aardbeving en kindjes die op het potje gaan. Ze kwamen ook bij een tempel, waar Silvester de goden wakker maakte door de bel te luiden, zoals je ook ziet in de film Mulan. Gelukkig hoeven we onze God nooit wakker te maken.

 

Dag 20 - 07

 

Dag 20 - 08

 

Dag 20 - 10

 

Dag 20 - 11

 

Dag 20 - 12

 

Ook hier wandelen ze met het principe van de hekkensluiters, er was een tweede gids mee die deze rol trouw op zich nam. Tegen de tijd dat onze magen begonnen te knorren ontmoetten we Chitra weer en hij bracht ons met de bus naar Dhulikhel. Van hieruit zullen we op zaterdag naar het vliegveld vertrekken. Ook in dit hotel werden we allervriendelijkst ontvangen. De Nepalezen doen zich echt alle moeite om het ons naar de zin te maken. Geen moeite is teveel! Bij aankomst konden we gelijk aan tafel voor de lunch en alle borden werden met veel plezier helemaal leeg gegeten. Dat kwam omdat het macaroni in tomatensaus was. Wat hebben wij gesmuld!

 

Dag 20 - 09

 

Dag 20 - 14

 

Na het eten trokken we naar onze kamers om te rusten, maar de meesten vielen in coma en werden pas wakker toen het avondeten begon. Anderen hadden gelezen, hun eigen dagboek bijgeschreven, lekker gezeten of een haarmaskertje genomen waarop Indira ons getracteerd heeft. Albert had ons getipt wat betreft deze haarmaskers en daar zijn we heel erg blij mee!

 

Dag 20 - 13

 

De rest van de avond genoten we van elkaar en het adembenemende uitzicht vanaf het dak van het hotel. De wolken die rond de bergen dansten zorgden voor prachtige foto's.

 

Dag 20 - 22

 

Dag 20 - 21

 

Dag 20 - 20

 

Dag 20 - 19

 

Dag 20 - 15

 

Dag 20 - 16

 

Dag 20 - 17

 

Dag 20 - 18

 

Dag 20 - 01

 

Ook zagen we een vuurvliegje, of 'fliempflempke' genoemd door Mattie's vader, voor velen het eerste vuurvliegje dat ze in hun leven zagen.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het ovewrzicht

 

 

Dag 18 - 19 juli

 

Vandaag was de afscheidsdag in Thali, waar we niet meer terug zullen keren. Ook vandaag was het een ziekenboeg. Claire en Ineke waren niet lekker maar gingen toch mee, aangezien het een rustige dag zou worden.Voordat we naar Thali reden voor de afscheidsceremonie, gingen we op bezoek in Alaapod bij een medische post. Terwijl wij met vijftien personen de wachtkamer binnen liepen, stond de dokterskamer gewoon open. We konden op die manier meeluisteren met de check-up van een patiënt. Terwijl we probeerden zo stil mogelijk te zijn om de controle niet te storen, zagen we een plaat op de muur hangen. Hierop stond het stappenplan van een bevalling, Sameer die vertaalde het voor ons. Allereerst wordt er van een echtpaar verwacht dat er gespaard wordt. Daarna moet de vrouw zelf op zoek naar drie matchende bloeddoners en zelf vervoer regelen. De laatste stap is de bevalling zelf in het ziekenhuis. Wij vroegen ons af hoe de mensen te weten komen wat hun bloedgroep is, maar Sameer vond dit een gekke vraag. Toen hij vertelde waarom, snapten wij zijn reactie. In Nepal is het namelijk normaal dat iedereen met een rijbewijs automatisch zijn bloedgroep laat testen (dat dan ook op het rijbewijs gezet wordt) voor het geval dat er een ongeluk gebeurd. Voor ons eerst gek, maar toen we het verkeer voor de geest haalden, leek het inderdaad toch wel noodzakelijk. Na het bekijken van deze poster, werden we boven uitgenodigd. We boden de dokter onze spullen aan en raakten met hem in gesprek. Al gauw kwamen we erachter dat hij paramedicus was, gespecialiseerd op tandheelkunde. Hij werkte samen met vijf andere verpleegkundigen. Met z'n zessen droegen ze de zorg voor 10.000 mensen die verspreid zijn over een groot gebied. Het feit dat wij er van Alaapot naar Thali, het buurdorp, twintig minuten over deden, geeft aan over wat voor gebied wij het dan hebben. Bij ernstige gevallen moesten de patiënten naar een dokter worden gebracht, die zich minstens drie kwartier ver in het ziekenhuis van Kathmandu bevindt. De mensen van de medische post waren heel blij met onze spullen en toen wij vroegen welke spullen ze misten, bleek dat ze eigenlijk van alles te weinig hebben: medicijnen, materialen, ze hebben eigenlijk zo goed als niets. Dit komt doordat de huisartspost onder leiding staat van de overheid. Één keer per jaar krijgen alle medische centra een evengrote medicijn voorraad geleverd, maar die komt de noden tekort. De paramedicus vertelde dat hij het met de voorraad maar vier maanden redt. Voor ons wederom iets waar we ons niets bij voor kunnen stellen, maar we hebben in ieder geval enorm veel respect voor deze verpleegkundigen die zo'n grote verantwoordelijkheid en last dragen. Net voor vertrek riep de verpleegkundige ons de bus weer uit om de wond van een van zijn patiënten te laten zien. Sommigen van ons konden de aanblik van de wond niet verdragen, zo diep en open als hij was. Gelukkig hadden wij materiaal bij ons dat precies voor dit soort wonden bedoeld is en werd het, na een korte uitleg, meteen in de praktijk gebruikt. Ook hier waren we weer op de juiste plaats en de juiste tijd!

 

Dag 18 - 01

 

Dag 18 - 02

 

Dag 18 - 03

 

Dag 18 - 04

 

Nadat we langs de dokter waren geweest, waren we al twee uur te laat voor de afscheidsceremonie. Bij onze aankomst stonden ze ons al op te wachten. Meteen kwamen ze met bloemetjes aan en deelden ze deze uit. Er werd gezegd dat we door moesten lopen naar het noodschooltje. De kinderen van dit schooltje zaten allemaal al braaf in hun schoolbanken te wachten. We werden enthousiast begroet. Het duurde even voordat de menigte tot bedaren kon worden gebracht. Achter de kinderen verzamelden zich dorpelingen en ouders. Opeens zagen we een een vrouw aankomen met een schaal met rode smurrie erin. Hierin zat het smeersel voor de 'tika'. Deze tika hadden we bij onze aankomst in Thali ook gekregen. Misschien weten jullie nog dat dit voor verbondenheid stond. Al is dit nog zo'n mooi gebaar, wij westerlingen stonden niet te springen om rode rijst op ons voorhoofd geplakt te krijgen. Toch beseffen we ons dat dit bij de cultuur hoort en daarom ondergingen we ook deze ceremonie. De directrice vertelde dat ze dankbaar was voor onze komst. Er waren blijkbaar al meerdere groepen in dit dorpje geweest, maar met geen enkele groep hadden ze zo'n band opgebouwd en hadden ze zo'n liefde gevoeld. Ze hadden zich samen met ons één gevoeld. Wij kunnen ons natuurlijk niet vergelijken met andere groepen, maar we kunnen zeker bevestigen dat wij dit ook gevoeld hebben. Naast de tika kregen we ook nog andere presentjes. De vrouwen kregen een gekleurde sjaal, die Santa en haar man gister extra zijn gaan halen, plus een armband en plakbare diamantjes om als tika op je voorhoofd te plakken. De mannen kregen een traditioneel hoedje, een topi genoemd. Opeens zag iedereen er erg Nepalees uit! Van deze gelegenheid moesten natuurlijk veel foto's gemaakt worden dus in een mum van tijd werd het een chaos. Wij wilden echter ook nog iets zeggen tegen de kinderen en de dorpelingen en daarom namen we het woord en keken we, toen de rust was wedergekeerd, terug op de afgelopen dagen.

 

Dag 18 - 05

 

Dag 18 - 06

 

Dag 18 - 07

 

Dag 18 - 08

 

Het waren elf onvergetelijke dagen waarin we niet alleen onze vijftien paar handen lieten wapperen, maar er ook een onverwoestbare band gesmeed werd met al diegene die gaande weg steeds meer betrokken raakten bij dit project. Ondanks al onze verschillen; huidskleur, cultuur, taal, leefwereld, etc, werden we één hecht team. We hebben samen gesport, samen gegeten, haren gevlochten, massages gekregen, gepraat en gelachen. Maar nog veel belangrijker we hebben samen keihard gewerkt en in elf dagen is het gehele fundament van het schooltje aardbevingbestendig gemaakt en dat zonder dat we beschikten over moderne hulpmiddelen. We bedankten hen voor hun inzet, liefde en aanvaarding. Maar daarnaast lieten we dit moment, waarop iedereen present was, niet voorbij gaan zonder dat we hen ook wilden oproepen. We vertelden hen hoe dankbaar we waren dat ze, zonder dat we erom hoefden te vragen, zich geroepen hadden gevoeld om mee te komen bouwen, maar dat we hen nu toch wel iets wilden vragen. We vroegen aan hen om zich verantwoordelijk te voelen voor de verdere opbouw van de school. En dat degene, die in gelukkigere omstandigheden zijn dat ze goed onderwijs kunnen krijgen, om zich heen gaan kijken en zich willen inzetten voor hen die minder bevoorrecht zijn als zij. We zeiden dat we hoopten dat er iemand zo dapper was om op te staan en de verandering in gang wilde zetten. Wij geloven namelijk dat er maar één iemand hoeft op te staan, die doorgaat met datgene wat met onze komst gestart is! Dit zou een wereld van verschil kunnen maken voor de noodlijdenden in dit dorp. We zullen dit dorp en zijn inwoners ontzettend gaan missen en ze nooit, maar dan ook nooit, vergeten. We hebben veel van hen geleerd en bovenal een ervaring opgedaan voor het hele leven.

Dag 18 - 09

Dag 18 - 10

Na dit gezegd te hebben zongen en dansten we ons 30-handen-helpen-Nepal-lied. Omdat de lokale bevolking het Nederlands niet kon verstaan, vertaalde Sameer de tekst. Gelukkig werd ons dansje ondersteund met bewegingen, waardoor de dorpelingen het lied globaal konden volgen. Ook in het lied komt nogmaals de boodschap naar voren dat 'hoop' doet leven. Hoop voor een betere toekomst in het dorp voor de kinderen die in armoede leven tussen kinderen die wel de mogelijkheden en faciliteiten  krijgen aangeboden om bijvoorbeeld naar een privateschool te kunnen gaan en beter onderwijs te volgen. Wat we deze dagen helder hebben gekregen is de tweesplitsing die in dit dorp heerst tussen wel ontwikkelde kinderen en onderontwikkelde kinderen. Dit is schrijnend om te zien en daarom deden we ook een beroep op degenen die in bevoorrechte positie verkeren. 

Na ons dansje riepen wij, de invaljuffen, de kinderen nog een laatste keer bij elkaar om de dansjes die we hen geoefend hadden nog eens de revue te laten passeren. Alle kinderen straalden terwijl we nog één keer samen zongen en dansten. "if your happy and you know it clap your hands", "head shoulders, knees and toes" en de Engelse variant van: "we maken een kringetje van jongens en meisjes". Vol trots toonden de kinderen wat ze geleerd hadden en glimlachten van oor tot oor.  Daarna werden de kinderen van het dorpsschooltje nogal abrupt weg gestuurd, zonder dat we voor ons gevoel, echt afscheid van hen hadden genomen. Toch zullen ze in ons hart altijd een speciaal plekje blijven houden.

 

Dag 18 - 11

 

Dag 18 - 12

 

Alle kinderen van de privateschool, die de Engelse taal beheersen en ons hebben geholpen met de wederopbouw van de school gaven we als bedankje een vriendschapsbandje. Als groep dragen wij deze ook al een week en nu gaven we dit aan hun als teken van verbondenheid. Een herinnering dat we als een team samen de handen uit de mouwen hebben gestoken.  

 

Dag 18 - 13

 

Dag 18 - 14

 

Dag 18 - 15

 

Na de ceremonie vertrokken we naar het sportveld. Toen we over onze schouder naar de bouwplaats keken, zagen we de bouwvakkers in hun eentje verder werken. Als team vulden, droegen en gaven wij de manden door, dit alles moesten zij nu alleen doen. We hebben onze werkhandschoenen, nadat die ons een trouwe dienst hebben bewezen, achtergelaten in Thali. Hier kunnen ze een tweede leven krijgen. 

 

Dag 18 - 18

 

Dag 18 - 17

 

Dag 18 - 16

 

Dag 18 - 19

 

Ook dit keer was het een magnifiek potje voetbal. Het samenspel, enthousiasme en het prachtige uitzicht zorgden hiervoor. Iedereen ging er voor. Een aantal Nepalese jongens hebben enkele dagen geleden prachtige goals gebouwd van bamboe en deze konden we voor het eerst eens uittesten. De rechterhelft van het veld was moerassig, maar dat konden de Nepalese jongens niks schelen. Ze gooiden hun slippers uit en gingen bloodvoets verder. Bij het potje Nepal tegen Nederland werd de rechterflank dan ook onze zwakke punt. Twee slinkse Nepalese jongens wisten elke keer weer de bal door dit drassige stuk grond naar voren te spelen. Dit kon zo niet langer! Twee van onze dames gaven het schoon blijven op en gooiden zich in de strijd. Ze maakten het ze moeilijker, maar tevergeefs, team Nepal won. Tussen de twee potjes door stoeiden Maarten en Gijs met de Nepalese jongens en deden armpje drukken. En, niet onbelangrijk, onze jongens wonnen!

 

Dag 18 - 27   Dag 18 - 26

 

Dag 18 - 28

 

Dag 18 - 23

 

Dag 18 - 25

 

Dag 18 - 24

 

Dag 18 - 22

 

Al toeterend gebood Chitra ons dat het tijd was om te vertrekken. Het afscheid viel ons allen zwaar en werd menig traantje gelaten. 

Voor de oplettende kijker zijn er op alle foto's dezelfde truitjes te zien: de witte VBI-truitjes. Voordat we gingen waren we het er niet allemaal mee eens of deze truitjes ons zouden passen. Vandaar dat we ervoor kozen om er maar één per persoon mee te nemen. Niets is zo onnadenkend geweest als dit. Eenmaal in Thali kwamen we erachter dat de truitjes perfect waren! Omdat we met zand en cement sleepten, zouden anders al onze kleren verprutst zijn geweest! Ze pasten precies, waren handzaam en gemakkelijk. Daarnaast hebben we prachtige sporttruitjes, petten, zaklampen, linnen tasjes (waar we alle sponsorspullen in vervoerden), regenjasjes (die zelfs de moesson tegenhielden) en riemen gekregen en die konden we mooi als cadeautje weggeven. Wat was het leuk toen we Bibash in zijn netste kleding naar de trouwerij zagen gaan met de VBI-riem om. Voor ons zal het altijd de afkorting 'Vrijwillige Bijzondere Inzet' betekenen, de betekenis die Albert spontaan uit de mouw schudde. Toch willen we ook echt een keer de sponsor benoemen die ons dit gemak en de dorpelingen dit plezier heeft gegeven, VBI staat voor: 'Verenigde Bouwprodukten Industrie'. Toepasselijk toch dat we gebouwd hebben in shirts van een bedrijf dat kanaalplaatvloeren produceert. Zo zien we maar weer: alles past in elkaar! Omdat VBI over ging naar een nieuw logo, hebben we een mogelijkheid gekregen om de genoemde spullen mee te nemen en die een goede nieuwe bestemming te geven. Wat in onze Westerse wereld als overbodig en nutteloos wordt gezien, heeft op deze manier dienst kunnen doen en een mooie nieuwe bestemming gekregen waar anderen blij mee gemaakt worden. Dat is niet alleen zo met de VBI-spullen, maar ook met de puzzels, memorie, het whiteboard en de tennisballen, die een lieve tante via de tennisclub heeft verzameld. Al met al een oproep voor ons allemaal om niet te vlug iets af te danken en weg te gooien. Deze spullen ontvingen de kinderen met grootste dankbaarheid.

 

Dag 18 - 29   Dag 18 - 30

 

Dag 18 - 20

 

We genieten van het samenzijn en zijn verwonderd wat voor team we zijn geworden. Je voelt gewoon dat mensen bedoeld zijn voor gemeenschap, samen kom je verder dan alleen. 

 

Dag 18 - 21

 

We zijn dankbaar voor de gastvrijheid van de mensen hier, dat we welkom waren en dat de ouders hun kinderen aan ons toevertrouwden, waardoor we met ze konden optrekken, werken en spelen. 

Het avontuur stopt hier niet voor ons, elke dag opnieuw kan iedereen een verandering maken. Deze verandering hoeft maar héél klein te zijn. De nieuwe fundering in de school is een verandering, maar de wezenlijke verandering zit in de harten van de mensen. Het is kenmerkend dat we de afgelopen dagen alléén maar aan het fundament van de school hebben gewerkt, met veel meer handen dan wij meenamen. Een fundament is essentieel voor elke bouw en moet tegen een stootje kunnen. Oftewel: een aardbeving!

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht 

 

Dag 19 - 20 juli

 

Met een voldaan gevoel vertrokken we vanochtend naar de bergen. Maar niet voordat we een tweede poging ondernamen om onze eigen portier toch nog lachend op de foto te zetten. We kwamen erachter dat Nepalezen op foto's vaak een uitstreken gezicht trekken. Maar gelukkig is het vandaag wel gelukt hem zo op de foto te zetten als we hem de afgelopen dagen altijd zagen.

 

Dag 19 - 01

 

Voor degenen die nog niet op de hoogte waren hebben we gedurende de rit onze reisschema meerdere keren aangepast om vrij mee te kunnen bewegen met hetgeen dat ons werd aangereikt. Zodoende hebben we in overleg met Indira en Albert besloten dat we tot drie dagen voor vertrek bleven werken in Thali en dan drie dagen tot rust wilden komen om niet helemaal uitgeput terug aan te komen in Nederland, waar voor velen de plicht weer roept. We hebben allemaal keihard gewerkt, het klimaat zat niet altijd mee en er is een aanslag gepleegd op ons maagdarmstelsel en ons zwaar belaste zenuwstelsel. Na alle vreemde geluiden, geuren, kleuren, smaken enzovoort trekken we vanaf vandaag de natuur in. Ondanks dat we met pijn in ons hart afscheid hebben genomen in Thali zijn we er toch nu aan toe om even tot rust te komen en alle opgedane ervaringen en indrukken te verwerken en een plaats te geven voordat we weer het vliegtuig in stappen.

 

Aan de ontbijttafel hebben we nog lang nagetafeld en ervaringen uit het verleden uitgewisseld die we nu in een heel ander perspectief zien en ons hart verwarmen. Het lijkt alsof hier in Nepal veel zaken, vanuit meerdere vlakken bekeken, op de plaats vallen. Ooit maakten we namelijk tijdens een clubbijeenkomst ieder een eigen fundament waarop we met kleine baksteentjes een muurtje metselde. Aan de hand daarvan draaiden we club en pakten we dit thema uit. Door de ervaring als uitgangspunt te nemen kwamen we er aldoende achter dat niet alleen het fundament de juiste samenstelling dient te hebben, maar ook essentieel is om verder te kunnen bouwen. De juiste volg-orde en werkwijze was heel belangrijk om tot een goed resultaat te kunnen komen. We vertaalden ook dit thema naar de praktijk van het leven en dat betekende dat we de Christelijke liefde of te wel de naastenliefde als uitgangspunt namen. Voor ons is een goed fundament als je de naaste bemint als jezelf dan zijn jij en ik in evenwicht en kunnen we samen vrucht voortbrengen....

 

Muurtje

 

Hier in Nepal hebben we volgens onze eigen bescheiden mening op meerdere fronten een fundament gelegd waarop we in de toekomst kunnen verder bouwen. Niet alleen in de samenwerking met elkaar, met Himalayan care hands en met het Himalayan dreamteam, maar ook niet te vergeten in Thali. Zo hebben we een nieuw licht kunnen laten schijnen op het samenwerken en samenleven met drie generaties, het aannemen doorgeven principe op de bouwplaats, het gemeenschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel voor het dorp en het helpen van anderen in nood. Het fundament staat voor de eerste stapjes van iets nieuws, de eerste keer het snoeppapiertje verzamelen in plaats van op de grond gooien en de eerste keer niet alleen de manden met zand dragen, maar samen het klusje klaren. Maar ook deze formule van samen werken en samen met elkaar optrekken, met rustdagen en een vaste uitvalsbasis valt in die zin voor ons op zijn plaats en biedt hoop op toekomst!

En zo vertrokken we vandaag richting Nagarkot. We deden bijna drie uur over een weg van 42 kilometer die steeds hobbeleliger en steiler werd. Vele haarspelsbochten brachten ons uiteindelijk weg van het drukke verkeer in Kathmandu naar 'Peacefull cottage' in Nagarkot. Na aankomst genoten we eerst van een warme maaltijd en een uurtje rust, daarna trokken we onze bergschoenen aan voor een wandeling.

 

Dag 19 - 04

 

Dag 19 - 02

 

Dag 19 - 03

 

Onderweg zagen we na iedere bocht het uitzicht mooier en mooier worden. Maar wat ook opviel was dat er heel veel mensen een jaar na de aardbeving nog steeds in kleine provosorisch gemaakte hutjes van golfplaten wonen. Sameer vertelde dat veel geld dat aan de regering van Nepal werd gedoneerd, nog steeds niet is uitgedeeld aan de mensen. De regering wil voorkomen dat het geld in handen valt van mensen die hier geen recht op hebben. Veel Nepalezen herstellen als gevolg hiervan hun huis niet omdat ze wachten op het geld van de regering. Ze vinden dat ze er recht op hebben en omdat ze het anders helemaal zelf moeten financieren, doen ze het niet. Daarom zijn de tekenen van de aardbeving hier nog duidelijk zichtbaar. Maar de natuur gaat zijn eigen gang. Het is hier prachtig!

 

Dag 19 - 12

 

Dag 19 - 05

 

Overal in Nagarkot is er veel schade als gevolg van de aardbeving. Zo heeft ook ons hotel ernstige schade geleden. Dit is de reden waarom we op dit moment in een noodgebouw verblijven. Het ontbreekt ons aan niets maar toen wij achter Ineke aan een kijkje gingen nemen bij het vernielde oorspronkelijke hotel ontmoetten we hier de grote baas. Hij stond eigenhandig met de werkmensen mee te werken om zijn hotel weer in oude glorie te herstellen. Hij vertelde ons dat hij geen subsidie ontvangt van de overheid voor deze renovatiewerkzaamheden omdat hij als kapitaalkrachtig werd gezien. Het was een wereld van verschil. Aan de ene kant zagen we het verwoeste hotel. Aan de andere kant zagen we de visuele weergave van twee spreekwoorden. We voelden ons "in de zevende hemel" en stonden met onze" hoofd(en) in de wolken.

 

Dag 19 - 11

 

Dag 19 - 10

 

Dag 19 - 08   Dag 19 - 09

 

Het eindpunt van onze korte wandeling was Nagarkot-hill. Vanaf dit heuveltje kregen we een hoogst zeldzaam schouwspel te zien. We zagen de besneeuwde toppen van de Langtang berg door de wolken heen breken. Een fenomeen dat in het regenseizoen helemaal niet snel te zien is. Met dit spectaculaire uitzicht op de achtergrond maakten we een groepsfoto, een foto van de mannenploeg en een foto van de vrouwenploeg (min Ineke, want die was vandaag in het hotel gebleven).

 

Dag 19 - 16

 

Dag 19 - 15

 

Dag 19 - 14

 

Dag 19 - 13

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Dag 17 - 18 juli

 

Vandaag zwaaiden we een Belgische groep uit die ook in ons hotel verbleef. Net op het moment dat Chitra wilde optrekken richting Thali, kwam iemand van het hotel naar buiten rennen met een tas. De Belgen waren op trekking vertrokken met een rugzak minder... Chitra kende de buschauffeur van het andere busje en sprak met hem af dat wij de rugzak even zouden langsbrengen. Onze busschauffeur ontpopte zich vandaag dus niet alleen als keiharde werker, maar ook nog als reddende engel.

Bij de binnenplaats van het hotel staat altijd een meneer die ons heel vriendelijk begroet. Hij is slechthorend maar spreekt heel erg met zijn mimiek. Altijd alswe hem zien kan je niet anders dan glimlachen, zo intens vriendelijk en vrolijk kijkt hij. We vroegen hem vandaag op de foto. We zouden graag met jullie delen hoe hij straalt, maar op geen enkele foto komt dat over. Wie die man heeft ontmoet, weet dat deze foto zijn vriendelijkheid niet representeerd.

 

Dag 17 - 18

 

Vandaag werden we in twee groepen gedeeld. De ene groep ging, na met bakstenen gesleept te hebben, wederom aan de slag met cement. Dwars door de kamer heen moest een bakstenen muurtje gemaakt worden wat voor extra stevigheid zou zorgen. Het leuke hieraan was het feit dat we dwars over een berg zand heen moesten. Helaas was dit zand inmiddels modder geworden door de regenbuien van gisteren waardoor de helft van ons uitgleedt. Grappig om te zien was dat op die momenten alleen maar gelachen werd. Sameer probeerde het lachen te redden door te zeggen dat hij wel zou proberen om degene die valt op te vangen. Mocht dit niet kunnen, zou hij er wel achteraan springen om het leed te verzachten. Gelukkig hoefde er niet zoveel cement gebracht worden en kon ook deze groep al snel beginnen met het vullen van de vloer.

 

Dag 17 - 02

 

Dag 17 - 05

 

Dag 17 - 04   Dag 17 - 01

De andere helft van de groep was het gat in een ander lokaal aan het vullen met het zand. Dit ging met behulp van wat Nepaleese jongens als een geoliede machine. Het aanleveren van de volle schalen en het afgeven van de lege schalen ging op hetzelfde tempo. Het konden net kinderen van de club zijn, zo goed kende ze van nature al het aannemen doorgeven principe. Zelfs de kleinste hielp mee. Oussap is pas zeven jaar maar spande zich helemaal in om onze goede formatie lopend te houden. Met een serieuze blik en zijn tongetje uit zijn mond hielp hij trouw mee. Even liep hij weg en dachten we dat we een nieuwe schakel moesten vinden, maar hij rende naar boven om werkhandschoenen te halen voor een vriendje van hem die ook wilde helpen. Toen smolt ons hart toch wel voor dit kruppeltje. Ons hart smolt nog verder toen we aan Avaya vroegen wat hij gisteren, tijdens onze vrije dag, gedaan had. Hij antwoordde: "I cried a lot because i missed you guys so much!". We gaan het toch wel moeilijk krijgen om deze kinderen achter te laten en gaan morgen daarom extra genieten!

 

Dag 17 - 06

 

Dag 17 - 03

 

Dag 17 - 16

 

Dag 17 - 08

We zijn de laatste dagen steeds wat van de gesponsorde spullen mee aan het nemen richting Thali. Maar het bleek toch wel wat moeilijk om de juiste formule te vinden die garandeert dat de spullen op de juiste plaats uitkomen. We werken namelijk veel samen met de kinderen van de particuliere school. Maar we zijn aan het werken voor de armere kinderen die (nu nog) in het noodgebouwtje les krijgen. We hebben hier en daar de kinderen die ons trouw helpen wat kleinigheidjes gegeven. Maar vandaag de knoop doorgehakt en besloten het leeuwendeel van de spullen te doneren aan de school waarop we ook hebben gewerkt. De directrice van deze school heeft alle spullen in ontvangst genomen en zal vanaf nu naar eigen inzicht hierover beheren.

Vanmiddag na de lunch hebben we met de kinderen van deze school een tennisballenspel gespeeld. We gingen met hen in een grote kring zitten met de voeten wijdopen tegen elkaar. Alle tennisballen die we hadden meegekregen hebben we in deze kring gegooid. Het plezier spatte eraf. Tennisballen rolden van links naar rechts en ze vonden het helemaal geweldig.

 

Dag 17 - 12

 

Dag 17 - 13

 

Dag 17 - 11

 

Dag 17 - 10

 

Dag 17 - 09

 

Wat heel erg leuk was vandaag was Sunil, een jongen uit het dorp, als aanwinst voor de groep. De afgelopen paar keren zagen we hem nog niet echt meehelpen bij het werken, maar wel bij het sporten. Duidelijk was te zien dat hij hier echt van genoot. Hij heeft een lach waar je zelf vanbinnen helemaal blij van wordt. Vandaag kwam hij opeens meewerken en werkte hij als een echt teamlid. Samen hielden we dan ook de zandtoevoer draaiende. Daarna kwam hij tijdens de lunch opeens aanzetten met twee zelfgemaakte knuppels! Iedereen van ons was enorm verrast, omdat hij uit zichzelf zo snel oppakte waar het om draait en wat we mee willen geven! Namelijk dat ze zelf door gaan krijgen hoe ze er iets van kunnen maken en verandering teweeg kunnen brengen. Het raakte ons allemaal echt heel diep.

 

Dag 17 - 07

 

Eigenlijk waren we niet echt van plan om te gaan sporten vandaag, maar hierdoor zijn we toch gegaan. Blij liepen we dan ook weer met een grote groep naar het veldje. Snel werden er teams gemaakt en begonnen we het spel. Wanneer er tijdens het spel drie uit worden gemaakt, rent iedereen altijd naar de plek waar je met de knuppel moet slaan. Net als bij ons thuis ging het als volgt: alle kleinere kinderen wilden zo snel mogelijk aan de beurt zijn om te kunnen slaan, waardoor dus steeds dezelfde kinderen als eerste slaan. Wat ze dan niet doorhebben, is dat sommigen nauwelijks aan de beurt komen. Maar net zoals wij dat ook hadden moeten leren, probeerden we hen dat ook te leren. Op sommige momenten was dat wel even zuur als de kleintjes ergens achteraan werden gezet, maar door eigen ervaring weten we dat dit het beste is.

Terwijl de jongens (en een aantal meisjes) zich uitsloofden op het veld, bleven de meisjes achter om, de spullen in te ruimen en een spelletje te doen. Zodra dat klaar was, kwam er opeens een groepje meisjes op ons af met de vraag of ze ons een henna-tekening op de hand mochten maken. We vonden dit goed en terwijl dit gebeurde, werd ons uitgelegd wat erachter zat. Henna komt oorspronkelijk uit India, waar de vrouwen dit gedurende het hele jaar dragen. In Nepal is het verbonden aan de maand juli, de maand waarin alles begint de bloeien. De Nepalese meisjes geloven dat henna hen mooi maakt (de jongens in het dorp nuanceerden dit door te zeggen dat de henna ons vrouwen NOG mooier maakt) waardoor ook de liefde kan gaan bloeien. In de maand juli wordt er dan ook veel gewerkt met henna, voor jong en oud, maar alleen voor meisjes. Hoe donkerder de henna zou worden, hoe meer de geliefde of echtgenoot van het desbetreffende meisje zou houden. Jullie snappen natuurlijk wel dat wij het daardoor vermakelijk vonden om te vergelijken wiens henna het donkerste werd. Vivian won, maar dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk omdat zij en Mattie al veel langer bij elkaar zijn. De henna schijnt gedurende twee dagen donkerder te worden, dus we hebben goede hoop dat het bij de rest ook nog goed zal komen. De meisjes die vandaag nog niet aan de beurt geweest zijn, krijgen waarschijnlijk morgen bij het afscheid een mooie henna-tekening.

 

Dag 17 - 15

 

Dag 17 - 14

 

Dag 17 - 21

 

In de namiddag hadden we afgesproken om langs te gaan bij het winkeltje van Nasreen. In dit winkeltje worden alle spullen die in het helpcenter gemaakt worden verkocht. Alles is 100% fairtrade. Om 16:00 uur stonden we met z'n vijftienen in het kleine winkeltje. Op de weinige vierkante meter waren beursjes, kleine en grote tassen, sjaals, oorbellen, armbanden, kettingen, kleding en matten in kasten gelegd. We vonden zelfs de handgemaakte poppertjes, dat wij de vrouwen gister hadden aangeleerd, al direct terug in de winkel. Hier hebben we lange tijd gestaan om alles goed te bekijken. Nasreen en haar zusje waren blij om ons weer te zien en hebben de tijd genomen om alles goed in ons op te nemen. We zijn het winkeltje weer uit gegaan met de beurzen aanzienlijk lichter, maar mét fairtrade producten. Zo hebben we het helpcenter financieel weer een boost gegeven.

 

De website voor deze winkel: www.lwhnepal.com

 

Dag 17 - 20

 

Dag 17 - 19

 

Dit was de laatste echte werkdag en morgen gaan we op een speelse wijze afscheid nemen van de kinderen en mensen uit het dorp. Het is ook de laatste dag in Kathmandu, dus het zal een veelbewogen dag worden.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Zoeken