Lourdes 2015 - 5de dag

 

Het allereerste wat we deze dag hadden gedaan, precies om 00:00 uur, was zingen voor een jarige. Dit moesten we heel zachtjes doen, omdat we een uurtje van tevoren bijna de politie op ons dak hadden. We hadden namelijk besloten om in de tuin van het restaurant een liedje en een dansje te oefenen voor de ontspanningsmiddag. Veel van de pelgrims hadden hier namelijk om gevraagd, omdat ze het de afgelopen twee jaren zo leuk hadden gevonden dat wij onze eigen liedjes en zelfgemaakte dansjes zongen en dansten voor hen. Dat betekende dat de jongens er toch aan moesten geloven. Niet alleen onze eigen jongens deden mee. Er sloten zich ook andere jongeren aan: namelijk twee meisjes en een jongen van de NLZ en een jongen die bij de brancardiers zit. Zij hoorden ons erover praten dat we dat gingen doen en vonden het leuk om mee te doen. Zo leerden we in een sneltreinvaart iedereen het liedje en het dansje aan en wonder boven wonder ging dat ook nog eens hartstikke goed. De jongens lieten ons verbaasd staan. Daarnaast was het ook nog super gezellig! We spraken af om morgen nog eens samen te komen om te oefenen.

 

IMG 8465   IMG 8466


Nadat we voor onze jarige job hadden gezongen, gingen we slapen, want de dag erna was het weer vroeg dag. Terwijl een gedeelte van onze groep bij de OLB was ingedeeld en de andere helft bij de NLZ, mochten er vandaag ook twee jongeren naar het zorghotel Padou, waarna twee anderen hun taak overnamen in het Accueil. Op deze manier konden ´de groentjes´ ervaren wat er nog meer allemaal gebeurt in Lourdes, buiten het Accueil, want daar waren ze tot vandaag voornamelijk geweest. In Padou was het voor de twee even wennen. In plaats van meteen aan het werk te gaan en te zorgen voor de pelgrims, begon de dag vandaag met “op de vot zitten” en een praatje maken met de vrijwilligers van de NLZ. Toen de pelgrims klaar waren met hun ontbijt stapten ze in hun ´BMW, Audi, Ferrari of Rolls-Royce´. Daarna gingen we er samen in de eerste versnelling vandoor naar de mis aan de grot. Deze was vroeg dit keer. Tijdens het ritje kwamen we er al snel achter dat de meeste pelgrims goed uitgerust waren. In plaats van dat de jongens de pelgrims in de maling namen, gebeurde het vandaag andersom…

 

IMG 8472   IMG 8488


Bij de mis was onze hele groep weer bij elkaar en we konden allemaal zien hoe onze eigen brancardier met de vlag bij de grot stond. De bisschop vertelde in een prachtige preek over de wens die hij van veel Lourdespelgrims te horen kreeg. Namelijk om voor altijd hier te kunnen blijven, omdat het zo mooi en fijn is. Maar, zei hij, wat kenmerkend is voor een pelgrim is, is dat die onderweg is. Dus als we op één plaats zouden blijven, ook als het hier in Lourdes is, zijn we geen pelgrims meer. We zijn ons hele leven onderweg en eigenlijk ons hele leven pelgrim. We mogen naar de Bron komen om op krachten te komen en ons te laten inspireren. Maar het is de bedoeling dat we daarna weer de wereld in trekken, zei de bisschop, om door te geven wat we ontvangen hebben, en zo mee te bouwen aan de kerk. We worden vanuit de Bron de wereld in gezonden.

 

IMG 1226   IMG 8496

 

IMG 8501


Na de mis was er eerst koffie bij het Accueil. Samenwerkend met de NLZ werden alle pelgrims van koffie en thee voorzien. Geen moeite werd gespaard door de vrouwen en mannen van de maaltijdvoorziening, die ook voor de koffierondes zorgden en dat ieder ook nog een lekker koekje kreeg. Dat was nog een hele toer, omdat het ontzettend druk was, en je bijna niet kon zien wie nog op een lekker kopje koffie zat te wachten.


IMG 8521   IMG 8522

 

IMG 8539


De brancardiers namen vandaag afscheid van ‘een oude bezem’, zoals ze het zelf zeiden: een oude brancardier die 70 jaar geworden is en daarom niet meer op dezelfde manier mee kan als vrijwilliger. Want dat is nou eenmaal de regel. Maar versleten is de bezem zeker nog niet, zei de spreker over de brancardier. Met pijn in zijn hart en tranen in zijn ogen, moest hij afscheid nemen. Vandaag droeg hij daarom voor het laatst het vaandel van de brancardiers, tijdens de heilige mis. Hij blijft wel altijd lid, als hij dat zelf wil, van de broederschap van de brancardiers. We maakten met z’n allen voor hem een erehaag en de brancardiers zongen het brancardierslied, zodat deze brancardier erdoorheen kon lopen. Net als de vorige keer bij het afscheid van onze mentor …, was het ook nu weer speciaal om hier bij aanwezig te mogen zijn. Het raakt je toch wel als je ziet dat zo’n man na lange tijd afscheid moet nemen van een groep die mede voor hem de Lourdesreis speciaal maakte. Dit benoemde hij zelf ook. Hij zei dat het voor hem een écht broederschap is geweest en zal blijven ook al kan hij nu niet meer mee als brancardier naar Lourdes. Voor meer informatie over het werk van de brancardiers: www.brancardiers-lbl.nl

IMG 3276


Er is op het Heiligdom nóg een hele speciale bezem gesignaleerd. Deze werd gebruikt door de man die de straten en pleinen hier schoon moet houden. Een bezem met hele lange haren. De man die hem gebruikte was zelf eigenlijk ook als een bezem: hij heeft een eenvoudige baan, die het mogelijk maakt voor alle pelgrims om zich in een schone omgeving te kunnen richten op Maria. We moesten direct denken aan gisteren, aan de brancardiers die als een bezem mogen zijn, ingezet waar nodig, net als Bernadette. Daarna hoorden we een reisleider spreken over bekering. Er werd uitgelegd wat bekeren eigenlijk is: Als je wil bekeren begint dat bij inkeren. In-keren, dat is ‘keren’ (vegen) in jezelf. En kun je doen door met een bezem door je hart te gaan… We blijven die bezem maar tegenkomen.


IMG 1235

 

Ook waren er nog een aantal van ons de bergen in getrokken vandaag. En het was een prachtige dag! Dan heb ik het niet over het weer maar over de route er naar toe en de gezelligheid met de pelgrims. Onderweg naar de Gavarnie kregen we mooie uitleg over de bezienswaardigheden. Onder meer over de Napoleons brug. De gids die zei, dat als mensen er twee keer over heen lopen ze dan zwanger worden. Wij als brancardiers namen maar aan dat het dan wel een vrouw moet zijn, alhoewel een wonder in Lourdes nooit ver weg is. Je kon zien dat de brug in opdracht van Napoleon werd gebouwd door de grote letter N op de brug zelf.

Eenmaal aangekomen op de Gavarnie betrok het weer, maar nadat iedereen uit de bus was gingen we vol goede moed op pad. Even een winkeltje in en op zoek naar een leuk aandenken. Dan opeens hoorden we het donderen en in een mum van tijd sloeg het weer om. Maar dat weerhield ons er niet van om toch nog even lekker een drankje te bestellen. Toen begon het toch heel hard te regenen en was de tijd ook al om. Iedereen ging weer de bus in, wat natter dan toen we er uit kwamen. Gelukkig mocht dat de pret niet drukken.
Onze bus was gezegend met een goede chauffeur en iedereen was dik tevreden met zijn stijl van rijden. Bij het uitladen worden de pelgrims in rolstoel via een plateau naar boven en naar beneden geladen. Een pelgrim had hoogtevrees en het uitladen was moeilijk, maar het ging. De chauffeur grapte toen in het Frans dat ze een mooie sprong zou kunnen maken. De pelgrim vroeg wat de man zei, maar dat wilden we eigenlijk niet vertalen. Gelukkig kon ze er om lachen en bedankte de chauffeur hartelijk toen ze eenmaal met beide wielen weer op de grond stond. Wat ook nog leuk was, was dat we een oude bekende tegenkwamen en dat we een echte selfie hadden gemaakt.

 


IMG 3285

 

Veilig en wel kwamen we weer aan in Lourdes nog nagenietend van een prachtige dag.

  

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

Lourdes 2015 - 4de dag

 

 

Vanmorgen zijn we de dag gestart met een heilige mis in de Bernadettekerk. Er was een ‘vers gewijde’ permanent diaken die de mis mee vierde en aan het einde daarom in het zonnetje werd gezet. De bisschop hield de preek en verwees daarin naar het KRO-programma Spoorloos. Zoals er in Spoorloos helpers zijn, zijn er ook voor ons helpers onderweg, die ons willen helpen om de weg naar God te vinden. In het evangelie van vandaag zei Jezus dat Hij altijd in het huis van zijn Vader te vinden is. Zo eenvoudig is het: we weten dus hoe we hem op het spoor kunnen komen als we het spoor bijster zijn in ons leven.

De nieuwelingen in Lourdes kregen vandaag een rondleiding van de voorzitter van de Brancardiersvereniging. Ze gingen kijken buiten het Heiligdom en bezochten het huisje waar Bernadette geboren is. Ook het cachot werd bezocht; een hele kleine ruimte waar ze met haar ouderlijk gezin van 6 mensen gewoond heeft. Het cachot is de oude gevangenis, die nota bene was afgekeurd voor de gevangenen, omdat de omstandigheden er te slecht waren. Voor gedetailleerde informatie: koop een boekje of kom zelf ook eens langs. Een echte aanrader, kunnen wij volmondig met z’n allen zeggen.

Ook andere belangrijke plaatsen uit het leven van Bernadette werden bezocht. Bernadette en haar familie waren niet in tel, omdat ze niet meer mee telden in de maatschappij, want door de werkeloosheid van de vader waren ze arm geworden. En uitgerekend een kind van dit gezin werd uitgekozen door God om te dienen in Zijn plan. Iemand zonder naam en zonder aanzien.

Bij de rondleiding was ook een jonge man aanwezig, die priester wil worden. Hij wekte al snel de interesse van onze aanwezige jongeren. Er werden hem verschillende vragen gesteld en al snel startte er een discussie. Deze vloog op en neer van het sluiten van kerken, via het celibaat, naar concilie en de paus. Maar het gesprek ging ook over het homohuwelijk en hoe nu verder met de kerk. Onder het genot van een drankje bespraken de jongeren hoe zij bij de jeugd weer interesse kunnen wekken voor de kerk. De uitkomst van dit gesprek was: de dienst simpel houden en de jeugd actief betrekken bij het vieren van de mis door voor de preek een onderwerp te nemen dat aan de jeugd gerelateerd is. Ook de toepasbaarheid van het thema in het dagelijks leven maakt de mis voor de jongeren aantrekkelijk. Back to basic is voor hen het nieuwe uitgangspunt.

Gisteren hoorden we trouwens nog een anekdote over Bernadette. Toen zij in Nevers in het klooster was, vroeg een medezuster vaker naar de verschijningen die zij had gehad. Zij antwoordde daar kort en bondig op met een wedervraag. Ze vroeg: als je gebezemd hebt, wat doe je dan met de bezem? Waarop de zuster antwoordde: die zet je achter de deur. Precies zo, zei Bernadette, is het ook met mij. Ik ben net als die bezem. De verschijningen hebben gediend, en de bezem staat achter de deur. Met andere woorden, ik doe er verder niet toe; ik ben als een bezem in Gods hand. Eén van de brancardiers maakte de verwijzing naar vier nieuwe brancardiers, en zei dat ze nu vier nieuwe bezems bij de vereniging hadden gekregen. De vraag is: of je een harde bezem bent, een zachte bezem, een blik en veger of een straatbezem. Wij hebben geconcludeerd dat er ook een ‘bezemwagen’ is. Er is namelijk één brancardier altijd beschikbaar om met de auto allerlei hand- en spandiensten te verrichten. De brancardiers weten nooit waarvoor ze worden ingezet. En in die zin zijn ook zij dus een bezem… ook wanneer zij worden ingezet om met de Lichtprocessie mee te lopen met de lichtbak van de Limburgse Bedevaart.

 

 

IMG 3269


Er was vanmiddag een boete- en verzoeningsviering in de Rozenkranskerk. Deze was in een nieuw jasje gegoten en er werd gebruik gemaakt van het Evangelieverhaal van de overspelige vrouw (Joh.8, 2-11). We bleven stilstaan bij alle personen die een rol speelden in dit verhaal en gingen op zoek naar onze eigen plaats in deze gebeurtenis. Je zou dit een uitgebreid gewetensonderzoek kunnen noemen, als voorbereiding op het ontvangen van het Sacrament van de Boete en Verzoening. Dit verhaal werd als spiegel gebruikt, waarin we konden (en natuurlijk nog kunnen) kijken om barmhartigheid op het spoor te komen. Het was een uitnodiging aan ieder van ons om eens rustig na te denken over ons leven, over de goede en kwade kanten. De link werd gelegd naar ‘de stenen’ die wij vaak in onze handen hebben. Stenen die symbool staan voor het oordeel dat wij vaak over anderen vellen. Ze verwezen naar het verkeerde gebruik van onze zintuigen, onze handen en voeten en de ingesteldheid van ons hart. Deze zijn bedoeld om anderen mee lief te hebben, en niet om anderen mee te veroordelen, te kwetsen en pijn te doen. De stenen werden symbolisch neergelegd bij de ‘overspelige vrouw’. Na de viering zaten priesters klaar, verspreid in de kerk, om biecht te horen.

 

IMG 8357


Hierna was er de mogelijkheid om koffie te drinken onder de bomen langs de Gave. Om 16 uur stelde iedereen die dat wilde zich op voor de Sacramentsprocessie. Deze werd weer net zo strak georganiseerd door de 'hospitalité' van het Heiligdom. Dezelfde meneer die gisteren de Lichtprocessie strak in de hand hield, regelde nu ook weer het hele processieverkeer.

 

IMG 8388


We werden in rijen van vier (rolstoelen) naast elkaar opgesteld. En toen begon het wachten. Werken in Lourdes is vermoeiender dan je denkt. Ook de drukkende hitte werkte niet mee. Gelukkig stonden we in de schaduw van de bomen en konden sommigen hun hart ophalen en een boom gebruiken als steunpilaar om op hun benen te kunnen blijven staan. Tijdens het wachten vinden er vele gesprekken plaats. Die soms van hart tot hart gaan. Zo hoorden we ook dat er een meneer is die voor de 109e keer hier in Lourdes is. Hij is jarenlang brancardier geweest.

 

IMG 8430   IMG 8426

 

IMG 8428   IMG 8419

 

Om klokslag 17 uur kwam er eindelijk beweging in het geheel en kon de Sacramentsprocessie beginnen. In processie, vergezeld door andere nationaliteiten, liepen we naar de grote ondergrondse Pius X kerk, waar het Allerheiligste door de bisschop uitgesteld werd ter aanbidding. Daarna zegende de bisschop alle aanwezigen met het Allerheiligste Sacrament.

 

IMG 8436   IMG 8432

 

IMG 8444


In de kerk was het heerlijk koel. Toen we buiten kwamen was er een regenbuitje waarop verschillend gereageerd werd: de één schoot in actie om de pelgrims de regenjassen aan te doen en de ander vond het een welkome verfrissing. Hier in Lourdes delen we alles, zelfs de regenjas.

 

IMG 8455

 

  

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

 

 

Lourdes 2015 Vertrek (1ste) en 2de dag

 

Dag 1 - 01

 

Om 13 uur verzamelden we met de groep op het station van Maastricht. Met 16 man sterk vertegenwoordigen we Chrisko op weg naar Lourdes. Vijf van ons gaan als brancardier, acht jeugdigen worden onderverdeeld bij de NLZ (Nederlandse Lourdesbedevaart voor Zieken) en OLB (Organisatie Limburgse Bedevaarten). Eén persoon bij de maaltijd voorziening en twee vliegende keeps voor hand- en spandiensten waar nodig.

 

Dag 1 - 02

 

 

Van onze jeugdgroep gaan er al een aantal voor de derde keer mee. Ze hebben de smaak te pakken en blijven het voor herhaling vatbaar vinden en zien uit naar nieuwe en “oude” ontmoetingen. Op het station worden al oude bekenden hartelijk begroet en het voelt direct als vanouds.

Alsof er geen tijd tussen heeft gezeten.

 

 

Dag 1 - 03

 

De trein vertrok iets na vieren en toen begon de reis.

Vorig jaar waren de jeugdigen met de bus gegaan, maar nu met de trein was het toch veel aangenamer omdat je kunt lopen en op je gemak eens bij een ander kunt zitten of een kaartje kunt leggen in de buffetwagon.

 

 

 

Dag 1 - 04   Dag 1 - 10

 

Dag 1 - 09

 

De reis verliep voorspoedig en zo kwamen we woensdag 3 juni rond de klok van 12 aan in Lourdes.

Ook hier leek het alsof er geen jaar voorbij was gegaan.

Dit jaar had de jeugd ook een duidelijke taak bij het uitladen van de trein en

was het station in een mum van tijd vol gezet met bagage en weer even snel leeg gemaakt.

 

 

Dag 1 - 06

 

Dag 1 - 11   Dag 1 - 05

 

Voordat we het wisten waren we in ons hotel en konden we even genieten van een lekkere douche. De drie nieuwelingen moesten al snel mee om een rondleiding te krijgen op het heiligdom.

 

Dag 1 - 12   Dag 1 - 13

 

De rest kon even tot rust komen of een verslag maken.

 

Dag 1 - 08   Dag 1 - 07

 

Dag 1 - 14

 

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

Lourdes 2015 - 3de dag

 

 

Gisteravond was er nog een Mariahulde voor degenen die met het vliegtuig waren gekomen. Daarna verzamelden de vrijwilligers die dat wilden zich bij ‘de Grote Kruisweg’. We trokken onder begeleiding van een geestelijke de berg op. Bij de eerste statie legde hij ons uit, dat hij vanuit meerdere oogpunten de staties wilde bespreken. Daar bedoelde hij mee, dat je vanuit meerdere personen de kruiswegstaties kunt bekijken en kunt vertalen naar ons eigen leven. Bijvoorbeeld: wat zou Petrus zeggen als hij Jezus zo zag staan voor Pilatus? Of: wat zou Judas voelen als hij zag wat zijn verraad had aangericht? Maar ook: kun je je voorstellen hoe Pilatus zich in die situatie gevoeld moet hebben? Doelend op de situatie waarin hij iemand veroordeelde, die hij eigenlijk niet schuldig achtte en hij toch, onder de druk van de mensenmassa bezweek en zijn verantwoordelijkheid afschoof en het volk liet kiezen welke man vrijgelaten werd, zodat hij zelf zijn handen kon wassen in onschuld. De geestelijke vroeg de deelnemers om tijdens de kruisweg in stilte van statie naar statie te lopen, zodat er ruimte kon ontstaan voor eigen bezinning en inspiratie. Het is bijna niet te geloven, want we waren met een grote (jeugdige) groep, en toch was het muisstil en hoorde je alleen het knisperen en kraken van de takjes en de steentjes op de grond. Je moet je voorstellen: het is donker, een steile weg vol met keien en andere obstakels, de beelden worden alleen met een klein lampje verlicht, iedereen is stil en je neemt de overweging die je net hoorde mee in de stilte van je hart, terwijl je van statie naar statie loopt.

Onderweg kwamen velen ‘aan het woord’. Onder andere Veronica, die symbool stond voor de zorg. Simon van Cyrene, die symbool stond voor de brancardiers. En bij een val onder het kruis verwees de priester die ons begeleidde naar de artsen. Allen werden op de een of andere wijze geroepen om de lijdende medemens terzijde te staan. Zo werd de kruisweg op geheel eigen wijze vorm gegeven door hem vanuit verschillende standpunten te bekijken.

 

 

Dag 2 - 05

 

’s Ochtends zei één van onze jeugdigen, toen we vroegen ‘wat vond je van de kruisweg’: "dat was ‘sjun’". Hij vervolgde en zei: deze priester gebruikte dezelfde werkwijze als wij, alleen keken wij dit jaar met Kerst en Pasen tijdens de gezinsvieringen door de ogen van de ezel…!

Aangezien we in het donker geen goede foto’s konden maken van de beelden van de kruisweg heeft vanmiddag iemand de kruisweg opnieuw gelopen. Het zijn beelden die zeer voor zichzelf spreken. Bijvoorbeeld het beeld “Jezus neemt het kruis op Zijn schouders’. Een zin die je al jarenlang hoort en die zich nu opent door de manier waarop het hier is afgebeeld. Jezus ‘neemt’ het kruis op Zijn schouders, Hij aanvaardt het kruis als het ware, neemt het aan. Dat zie je aan de manier waarop Hij Zijn handen ernaar uitstrekt en Zijn hoofd opgeheven houdt naar de hemel. Er spreekt één en al overgave uit aan de wil van de Vader. De kunstenaar heeft uitgebeeld wat de zin impliceert en daardoor begrijp je nu de diepere betekenis van deze zin, anders had er wel gestaan: het kruis werd op Zijn schouders gelegd. Ook wij worden geroepen om het Kruis dat zich in ons leven aandient, aan te nemen en te aanvaarden in het geloof dat het Kruis niet het laatste woord heeft gekregen, maar het nieuwe leven. Een hele opgave, want na deze statie volgden er nog twaalf… dat zegt genoeg. Daaraan kun je zien hoe zwaar het is om je kruis op te pakken en tot het einde toe uit te dragen.

 

 

 

Dag 2 - 04

 

De kruisweg heeft men ook op een andere manier passend vorm gegeven. De weg gaat steeds steiler omhoog gedurende het verloop van de staties, de weg die Jezus moest gaan. De steilheid en begaanbaarheid zijn als het ware symbool voor de lijdensweg die steeds moeilijker werd. Waar Jezus sterft aan het kruis, verandert de weg en gaat niet langer omhoog, maar brengt ons dan naar beneden. Wat ons verder nog is opgevallen is dat de kunstenaar bij de meeste staties Jezus naar Boven heeft laten kijken. Zelfs bij de val onder het kruis kijkt Jezus omhoog naar de hemel. In alle omstandigheden houdt Jezus Zijn blik op God gericht. De vraag is of wij daar ook toe in staat zijn als lijden of beproeving ons treft.

 

Dag 2 - 06

 

 

De priester die met deze groep meeging legde de link naar Bernadette. Ook dit sprak zeer tot de verbeelding. Wat aandoenlijk was, was dat er oudere mensen waren die in de hitte (30graden!) mee de berg op ‘sjravelden’ ondanks dat de weg écht slecht begaanbaar is. Bij daglicht zag je pas hoe slecht die weg eigenlijk was, en vroeg je je af hoe het kan dat er ’s avonds niemand struikelt of zich verzwikt.

Overdag geeft het weer een hele andere sfeer dan in de avond.

 

 

Dag 2 - 03   Dag 2 - 07


Wat we in het donker gisteravond niet gezien hadden, was dat daar waar de steen voor het graf van Jezus was weggerold, als beeld van de verrijzenis, overal rozenkransen in alle kleuren en maten te vinden zijn op de rotsen. Mensen laten deze om een of andere reden daar achter.

 

Dag 2 - 10   Dag 2 - 11


Vanmorgen zaten we al vroeg met z’n allen aan het ontbijt en trokken toen ieder naar onze eigen dienst. De jeugd is twee aan twee ingedeeld. Met zes man voegden we ons eerst bij de brancardiers, die iedere ochtend beginnen met een eigen viering. Zij vonden het verrassend, dat er nu enkele vrouwenstemmen klonken bij het zingen tijdens de mis, want zij zijn gewend dat ze normaal met mannen onder elkaar zijn. Na deze viering gingen we naar het dakterras van het Accueil, dit is het verpleeghuis op het Heiligdom, waar zieken verpleegd worden die niet in een hotel kunnen verblijven omdat ze veel zorg nodig hebben. Daar dronken we met z´n allen koffie en genoten we van het zonnetje terwijl we uitkeken over het hele Heiligdom.

 

Dag 2 - 01   Dag 2 - 02


Als je in de omgeving van het Heiligdom het uitzicht bekijkt, dan heb je zicht op de bergen en kun je je voorstellen hoe Bernadette hier zoveel eeuwen geleden met haar schapen gelopen moet hebben. Ook dit beeld is inspirerend en stemt tot nadenken. In de verte zie je ook de Pyreneeën waarop de eeuwige sneeuw zichtbaar is. Dat uitzicht moet er ook in de tijd van Bernadette geweest zijn. Ook dat is een bijzondere gewaarwording.

 

Dag 2 - 08   Dag 2 - 09


Na mis in de ochtend en voor de lunch is er voor de brancardiers het puntje.

Een kleine overweging door een priester en een overzicht van de taken van de dag. En uiteraard als afsluiting het brancardierslied.

 

Dag 2 - 14


Na de lunch was er een kleine kruisweg op de prairie. De brancardiers duwden de rolstoelen van de mensen uit het Accueil en het zorghotel.

 

Dag 2 - 13   Dag 2 - 12

 

Het was er letterlijk heet als op een prairie, waardoor de pelgrims hoedjes moesten dragen en er door de clan extra veel water aangevoerd moest worden. De clan is ontstaan uit Scouting, en zij hebben zich helemaal op de assistentie in Lourdes gericht. Ze doen hetzelfde werk als de brancardiers, maar dan op geheel eigen wijze. De pelgrims werden vanwege de hitte ook op een andere plaats gezet dan normaal: er bleek een speciale schaduwplaats te zijn.

De kruisweg werd ook letterlijk een kruisweg.

Het was erg warm, maar dankzij het water dat door de clan doorlopend werd aangevoerd was het goed te volbrengen.

 

 

Dag 2 - 15   Dag 2 - 16

 

Na de kruisweg was er wat te drinken voor iedereen, koffie, thee of fris, en vervolgens was er de gelegenheid voor de zieken om Lourdes te bezichtigen. Hierbij helpen de brancardiers mee en brengen de zieken waar ze naartoe willen. De een wil graag een souvenirtje kopen, de ander wil gewoon gezellig op een terrasje zitten, genieten van een pilsje of een lekker ijsje. Even weg van het Accueil en lekker ontspannen.

De Chrisko jeugd is een graag geziene gast in het Accueil. 'Na wat startproblemen gisteren, heb ik mijn draai gevonden', zei een van hen blij. Ze werden herkend van vorig jaar en gevraagd om samen met de pelgrims op de foto te gaan. De pelgrims vonden hen echt 'cool'.

'Ik ga jullie aan mijn kleinkinderen laten zien', zei een van hen enthousiast.

Een aantal van ons zijn ook gevraagd om te helpen met de lichtprocessie.

Er moet met een moderne toorts worden gestaan om de juiste banen aan te geven.

 

 

Dag 2 - 17


Tijdens het wachten doen onze mannelijke jeugdigen hun fitness oefeningen.
Want anders zouden de spieren kunnen slinken en ‘dan zou mijn Chrisko-sjaal kunnen afvallen’.

 

Dag 2 - 18   Dag 2 - 19


Iedereen van Chrisko is namelijk herkenbaar aan dezelfde bloemensjaal, die de mannen natuurlijk niet om hun nek willen dragen.
Met de lichtprocessie sloten we de dag af en voelden we de lange dag wel in onze benen.
Niet iedereen natuurlijk, want sommigen hebben energie voor twee.


Welterusten en tot morgen.

 

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

Pelgrimage met Paulus en Johannes - Dag 8

 

Het Griekse eiland Patmos

 

Kusadasi-Patmos

 

Vroeg uit de veren voor een unieke en indrukwekkende dagtocht per boot naar het
Griekse eiland Patmos.

 

Patmos uit de lucht   Boot-Patmos

 

Het Jeruzalem van de Egeísche Zee, waar de apostel Johannes de
Openbaring ontving.

 

Kaartje Patmos   Grot van de H Johannes

 

We bezoeken de grot waar hij 18 maanden verbleef en we bezoeken
het beroemde Johannieterklooster, waar we de H. Eucharistie zullen vieren.

 

Johanieterklooster patmos

 

 

 

Vandaag stond de trip naar Patmos op het programma. Een Grieks eiland waar de apostel Johannes 18 maanden in ballingschap heeft doorgebracht. Hij moet ongeveer 95 jaar oud geweest zijn toen hij er was. Voor dit avontuur, met de boot, moesten we vroeg uit de veren. Enkele reis 4 uur varen. Om 05.00 u. opstaan, 05.45 in de bus en om 06.15 voeren we weg. Bij de kade lag onze boot al te wachten… Zoek de 10 verschillen.

 

IMG 7053   IMG 7058


Na de eerste vaarindrukken te hebben opgedaan waren we wel eens benieuwd wat er in ons ontbijtpakket zat. Het was niet te vergelijken met de afgelopen ontbijtbuffetten, maar wel heel hartelijk dat er moeite voor ons was gedaan. Het was wel even behelpen, vooral omdat we geen bestek hadden, maar een zakmes, roerstaafje of andere technieken doen het ook.

 

IMG 3689   IMG 7145   IMG 3705

 

En dat onder het zicht van opkomende zon achter de kustlijn van Turkije. Ja, we treffen het wel. Een rustige zee, heerlijk zonnetje op boot en het vooruitzicht van de ontmoeting met de apostel Johannes op de plek waar hij de Apocalyps, de Openbaring, had ontvangen.

 

IMG 7086


Eindelijk kwam het eiland in zicht. En even later hadden we weer vaste grond onder de voeten. Een bus stond al klaar om ons naar onze eerste bestemming te brengen; het klooster. Hier was ook een kerk gebouwd die gewijd was aan Johannes. Een Nederlandse gids, Ruud, verwelkomde ons. Deze gids deed vooral zijn rondleidingen in het Engels en moest daarom soms naar de Nederlandse woorden zoeken. Maar naar één ding hoefde hij zeker niet te zoeken, namelijk zijn bestemming. Die had hij gevonden op het eiland Patmos. Patmos was zijn leven geworden, waar hij nu 5 jaar woonde. Hij had de drukte van Nederland voorgoed achter zich gelaten, zei hij. Van een stressvol jachtig bestaan naar een rustig leven met een heerlijk klimaat. Het werd voor ons te begrijpen dat Johannes op dit vredige eiland zich thuis heeft kunnen voelen en de mogelijkheid had om de Openbaring van God, de Apocalyps, te kunnen ontvangen.

 

IMG 7174   IMG 7178   IMG 7195


Maar eerst dus het klooster. Het klooster waar bleek dat we niet de Mis konden vieren die op het programma stond. Daardoor improviseerde de Deken met een Woorddienst. Die werd onderbroken doordat opeens de religieuzen van het dorp tijdens onze viering de Kerk in kwamen lopen. In optocht kwamen de papa’s, de geestelijken, met enkele iconen aanlopen. Het waren iconen uit de Kerk waarmee ze door het dorp rondgetrokken om de huizen te zegenen. Dit is een Grieks Orthodox gebruik. Het kerkje bleek te klein voor onze groep EN de binnenkomende papa’s. Je merkt toch dat de orthodoxe en katholieke tradities van elkaar verschillen. Zo werden we kritisch bekeken omdat we onze rugzakken nog om hadden. Dit wees op een gebrek aan respect. Gelukkig waren we net klaar met de woorddienst.

 

IMG 7245   IMG 7253


Na een bliksembezoek aan het museum, dat ook in het klooster lag, vertrokken we naar de grot van Johannes. Een grot op het eiland waar hij naar toe trok om te kunnen bidden en schrijven. Hier heeft hij de Openbaringen ontvangen. Dit goddelijk woord zou zo krachtig zijn geweest dat de steen van de grot in drieën was gespleten. Wij kregen de ruimte om hier in stilte voor een tijdje te zijn. Toch een bijzonder plek.


Na 18 maanden werd Johannes gratie verleend en kon hij terugkeren naar Efeze. Daar is hij als de enige apostel een natuurlijke dood gestoven. Ook wij gaan morgen naar Efeze, maar voordat we de kant van Turkije weer op zouden gaan, gingen we eerst nog naar “de Griek”. Na 8 dagen van Turks eten te hebben genoten, was de Griek een welkome afwisseling.

 

IMG 7263   IMG 7265   IMG 7264

 

Na drie uurtjes op Patmos hadden we alles gedaan wat je kon doen op dit kleine eiland; we hebben alle religieuze plaatsen bezocht, genoten van de culinaire Griekse keuken en er was ruimte om te shoppen. Om 14.15 uur vertrok onze ferry terug naar Turkije.

 

IMG 7269   IMG 7271

We moesten goed oppassen om niet de boot te missen. Heerlijk genietend van zon, zee (zonder zand) en… (heel veel) wind gingen we al deinend terug naar Turkye.

 

IMG 0772   IMG 7279   IMG 7292

 

Na ons heerlijke avondeten en al dan niet een frisse duik, is het fijn als we zo eens NIET in slaap worden gewiegd. Welterusten!

 

 

 

Zoeken