Dag 11 - 12 juli

 

Gisteravond na thuiskomst van ons etentje bij kaarslicht doken velen van ons gelijk het bed in. Dat houdt in dat we al om een uur of negen op een oor liggen. We hebben de slaap echt nodig om alles te kunnen verwerken en enigszins op krachten te blijven. Er zijn hier zoveel prikkels, denk alleen al aan de veelheid van geluiden, geuren, kleuren, talen, smaken, bewegingen enz. Onze zintuigen raken werkelijk overbelast, daarom zijn we ook hartstikke blij met een dagje in de natuur. We begrijpen nu ten diepste waarom een week zeven dagen heeft en er een dag als rustdag is bedoeld. Wij dachten in ons 'jeugdig' enthousiasme dat niet nodig te hebben, maar komen daar nu op terug. We zijn ingehaald door ons eigen lichaam. Dat betekent dat we deze week de dinsdag als zondag hanteren. Maar vanaf nu de zondag in acht gaan nemen als rustdag. Aldoende leren we. Op het moment dat we dat besloten hadden, kwamen we er achter dat dit heel goed uitkomt want Fleur viert namelijk aanstaande zondag haar 21ste verjaardag! En doordat wij een rustdag nemen om bij te komen, boffen Chitra en Samir ook. Zij gaan met ons mee en dat vinden we heel leuk. Ze horen bij ons en de omgang voelt heel natuurlijk en vertrouwd aan ondanks de taalbarrière . We begrijpen elkaar!


Wat betreft het lesgeven op school hebben we ervaren en ingezien dat we onze aanpak zullen moeten bij stellen en dat we gaan aansluiten bij de kinderen en bij de verschillende leeftijdscategorieën die er zijn. In een klas zitten kinderen van 4 tot 15 en dat veronderstelt een hele andere aanpak dan je zou verwachten. BACK TO BASIC en BACK TO NATURE zullen de sleutelwoorden hier zijn. Zonder het te weten en zonder het te willen hebben we kinderen toch overvraagd met sommige onderdelen van ons programma. En nadat gisteren Loeke gebeten werd door een vier jarig jongetje wisten we dat we het nu over een andere boeg moeten gaan gooien. Hetzelfde jongetje kwam haar daarna roepen en stond haar schuldbewust uit te zwaaien. Hij wist drommelsgoed dat het niet lief was wat hij had gedaan. Wij zijn hier gelijk op ingestoken en hebben een lesje gedraaid over de Engelse woorden van slaan, schoppen, krabben, bijten, spugen enzovoort en dat dat niet mag. Zo doende zullen we vanaf nu aan het werk gaan. Vanaf nu laten we zien wat we zeggen en worden daardoor levende plaatjes of te wel een picture zoals een ouder kind dat tegen Vivian zei toen ze deze woorden uitbeeldde en voordeed. We laten iets zien en zeggen er dan het Engelse woord bij en dat maar herhalen tot in de treure. Wat ons opvalt is dat de juffrouwen bijna geen engels spreken en het daarom de kinderen ook niet kunnen leren. Je kunt je niet voorstellen hoe hier alles in zijn werk gaat. We kijken ons de ogen uit en komen onszelf op meerdere fronten tegen en leren daardoor zoveel van deze mensen dat het lijkt alsof we allemaal een spoedcursus in levenslessen krijgen. Mattie verwoordde het mooi, hij zei:" bijna alles staat me hier van nature tegen en toch voel ik me intens gelukkig!". En precies dat is wat we allemaal ervaren. We kunnen allemaal een hele lijst maken waarom we hier niet zouden willen zijn en toch vallen we hier op de plaats en voelt het als thuis komen. Het beste komt in je naar boven en er vallen zoveel onbelangrijke zaken van je af, die eigenlijk helemaal niet ter zake doende zijn. Zaken waar we ons thuis zo druk om maken en waar we zoveel tijd mee verspillen. We voelen het als een groot voorrecht dat we dit mogen meemaken en willen ook iedereen van harte bedanken die dit mogelijk heeft gemaakt. Dit is nu al een levenservaring die diepe indruk maakt op het leven van alle betrokkenen.


Onze koffers en onze kamers worden gelukkig leger en leger omdat we het een naar het ander op de plaats brengen, waar het een goede bestemming krijgt. De mensen zijn er allemaal heel blij mee. De ruimte in de koffers wordt goed benut omdat we hier gewoon verder sparen voor het project van de blinde geleide hond. En als we zo door blijven drinken dan nemen we heel wat plastic doppen mee naar huis. We slepen heel wat flessen water aan op een dag. Het water komt ons soms zelfs de oren uit, maar we zijn natuurlijk blij dat het verkrijgbaar is.

 

Dag 11 - 14

 

Aan de ontbijttafel kregen we gelukkig lekkere thee en koffie en we hebben ons dit dan ook goed laten smaken. Hierna was het dan toch weer tijd om de waterflessen uit te delen zodat we klaar konden gaan staan voor vertrek naar onze tot nog toe onbekende bestemming. We wachtten... en wachtten... en wachtten... Op het moment dat we een beetje aan onszelf begonnen te twijfelen of we wel echt bij het hotel opgehaald werden, konden we Chitra met luid gejuich binnen halen en werd al snel duidelijk waarom het zo laat geworden was: de Nepalese delegatie van de Himalayen Care Hands gingen gezellig met ons mee.

 

Dag 11 - 01

 

Dag 11 - 02

Onderweg kregen we te horen waar we heen gingen: De Botanische Tuinen van Nepal. We moesten hiervoor ongeveer een uurtje rijden, maar het uitzicht maakte veel goed! We kwamen steeds dichter bij de bergen en het was een genot om alle huisjes en wegen te zien in de dalen, tussen rijstvelden en op hellingen. In de tuinen nam Sameer de rol als gids op zich. Na twee minuten wees hij ons op een mooi grasveld waarop we mochten zitten. Hier maakten we goed gebruik van door onze dekentjes neer te leggen. Weer twee minuten later besloten we toch maar de rest van de tuin te gaan bekijken.

 

Dag 11 - 16

 

Dag 11 - 04

 

Dag 11 - 03

 

Dag 11 - 05

In het begin vroegen we ons toch wel af hoe het toch kwam dat Sameer zoveel namen van bomen en planten wist, maar uiteindelijk kwamen we achter zijn geheim: hij las gewoon alle bordjes voor die erbij hingen. Toen we daar smakelijk om gelachen hadden, veranderde hij van tactiek en wees hij de bordjes alleen nog maar aan omdat we zelf toch ook wel konden lezen. Overal waar geen bordje bij hing, merkte hij geestig op: "this is a flower". De Botanische Tuin zelf omschreef hij als volgt: "you see many trees, many grass and many flowers. What do you like most? I'll bring you to it!". Toen wij toch graag veel bloemen wilde zien, wist hij meteen waarheen hij moest gaan. In een rijtje liepen we achter hem aan totdat we bij prikkeldraad kwamen, we om moesten draaien en hij zei: "now we didn't see flowers, but you have been in the Nepali jungle". Zijn omtrekkende bewegingen hebben gelukkig wel een aantal mooie foto's en veel plezier opgeleverd.

 

Dag 11 - 06

 

Dag 11 - 07

Hierna was het tijd om lekker naar een picknickplaatsje te gaan. Na heerlijk geluierd en gegeten te hebben, er was voor een lekkere picknick gezorgd met een broodje kaas (die we natuurlijk erg gemist hadden), haalde Sameer een bal tevoorschijn en was het tijd om te voetballen. Na enige tijd kregen de voetballers Maarten ook gemobiliseerd om mee te doen, maar niet voordat hij zijn flesje water leegdronk, naar het picknickkleed terug wilde gooien en hem uiteindelijk met flessenhouder en alles in de boom had hangen. Gijs kon gelukkig goed mikken en gooide de fles weer de boom uit waarna het spelletje voetbal weer door kon gaan. Op een gegeven moment hoorden de luie mensen bij het picknickkleed enorm gelach vanaf het voetbalveldje komen. Al snel werd duidelijk wat er was: Janneke was uit haar broek gescheurd! Tijd om even wat 'rustiger' aan te doen dus en een spelletje "paard en ruiter" te doen. Hierbij werd weer ontzettend gelachen hoe sommige ruiters hun best moesten doen om hun paarden te bestijgen! Na het spelletje was het lachen niet afgelopen toen bleek dat ook Fleur en Loeke uit hun broek gescheurd waren. Indirha maakte zich eerst zorgen dat het Nepalese broeken waren maar vond het later toch wel logisch dat de Nederlandse broeken van z'n slechte kwaliteit waren.

 

Dag 11 - 09

 

Dag 11 - 08   Dag 11 - 12

 

Dag 11 - 10

 

Dag 11 - 11

 

Nadat de schade aan de broeken opgenomen was, kwamen we er al snel achter dat het tijd was om onze rit naar huis te maken. Eenmaal daar plofte iedereen in het gras om nooit meer op te hoeven staan (oké, tot het avondeten dan). Alleen Janneke en Noëlle namen zich nog de moeite om te lopen met het goede doel om chippies in te slaan waar we al een aantal dagen naar snakken. Al snel waren ze terug en werd het een heerlijk chipsfestijn op het gras. Hierna nog snel naar binnen gerend om de regenbui te ontlopen en toen was het alweer tijd voor het avondeten. Tenminste... dat dachten sommigen. Anderen dachten dat ze nog een half uur hadden waardoor het uiteindelijk zo was dat iedereen een voor een naar buiten druppelde en we op elkaar wachtte voor het hotel. Al met al hebben we dus ook vandaag een heerlijke dag gehad waarvan we, als we eerlijk zijn, even (maar op een andere manier) moe teruggekomen zijn. Maar wel voldaan moe, dus het was het dubbel maar dwars waard!

 

Dag 11 - 13

 

Dag 11 - 15

We willen nog even zeggen hoe dankbaar we zijjn voor onze achterban die ons zo steunt en volgt, zoals ook weer duidelijk werd op ons handje van vandaag van Theo en Marieke: "Wij vouwen de handen in elkaar voor jullie om zo een hand in jullie rug te zijn."
Welterusten lieve mensen, liefs van ons.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Dag 10 - 11 juli

 

Gistermiddag zijn we bij terugkomst bijna allemaal gelijk het bed in gedoken voor een middagdutje. Dat middagdutje werd voor sommigen de hele middag. Anderen hadden er genoeg aan en gingen al souvenirs kopen voor de mensen thuis of naar een heuse barbier en werden daar geknipt en geschoren.


Al met al merken we toch dat we lichamelijk uitgeput beginnen te raken. Er zijn werkers bij die al vanaf het eerste uur werkzaam zijn en die langzaam maar zeker hun krachten zien afnemen. Ondanks dat onze geest niets liever wil dan verder bouwen omwille van de mensen aldaar, gaat ons lichaam steeds meer tegenwerken en protesteren. Na het eten kropen Mattie en Vivian in bed en waarschuwde Vivian ons dat niemand hun kamer meer mocht betreden. Achter hun slaapkamer ligt de tweede wc en douche en die delen zij met sommigen van ons. Dat betekent dat zij vaak wakker worden gemaakt als ze net hun ogen dicht hebben gemaakt. Toen ze vanochtend wakker werden, kwamen ze dit tegen op hun slaapkamerdeur! Iedereen had zich daar goed aan gehouden totdat we in de ochtend ineens een schreeuw hoorden vanuit hun kamer en er toch een indringer gesignaleerd was die door hun bed kroop. We zaten allemaal gelijk rechtop en een half uur later konden we naar het ontbijt.

 

Dag 10 - 03

 

Dag 10 - 01

 

Elke dag is het een verrassing wat we tegenkomen en aantreffen in de bouwplaats. Vandaag is een geluksdag in Nepal waardoor we veel trouwerijen onderweg zagen. De bruidsauto was elke keer rijkelijk versierd met bloemen en op de achterruit stonden de initialen van het echtpaar. In het dorp rijden we elke keer dezelfde route naar de school, niet wetend waar we altijd precies langs reden. Op onderstaande foto zie je bijvoorbeeld de lokale afwasgelegenheid. De soort van vijver op de andere foto is de plek waar mensen douchen en hun kleding wassen.

 

Dag 10 - 04

 

Dag 10 - 06

 

Dag 10 - 05

Aangekomen op de werkplaats in Thali konden we verdergaan met het aanstappen van de grond in de kuilen die we gegraven hadden. Wellicht zien jullie een nieuw logo op ons shirt waarin we werken. Een deel van de groep kon al beginnen aan een nieuw onderdeel: het leggen van stenen in de kuilen die de nieuwe fundering gaan vormen. De bakstenen die hiervoor gebruikten hadden we eerder uit de vloer gehaald en naar buiten verplaatst. Probleem hierbij was dat die nu onder een hoop zand lagen begraven. Maar wij zijn zoekers dus dat klusje konden wij wel aan. Het leggen van de bakstenen was een gepuzzel en het nodige meetwerk kwam eraan te pas. De overige werkers gingen aan de slag met een verbinding leggen tussen de gegraven kuilen zodat ook hier ter versteviging cement gestort kan worden. De afwisseling van graven en leggen zorgde voor extra energie wat zich uitte in veel gezang, gezellig geklets en goede inspanning.

 

Dag 10 - 16

 

Dag 10 - 14

 

Dag 10 - 11

 

Dag 10 - 13

 

Dag 10 - 12

Loeke, Madelon en Fleur ontfermden zich vandaag over de kinderen in het noodschooltje. De school begon pas om tien uur, maar ook 's ochtends vroeg stonden er al helpende handen klaar. Dat kwam goed uit, want we troffen de lokalen aan met wat extra aroma's, een stel geiten had namelijk een spoor achtergelaten. Terwijl sommigen de lokalen schoonmaakte hingen anderen een lijn met wasknijpers op waaraan we de werkjes van de kinderen konden ophangen.


Ook in Nepal is er sprake van het "Limburgs kwartiertje". Rond tien uur (lees: tussen 10:00 en 10:40) verzamelden de kinderen zich en hebben we na wat rek- en strekoefeningen het liedje met ze geoefend. Hierna namen Loeke, Fleur en Madelon alledrie een klas over en leerden ze ieder op hun eigen manier Engels. In de klas is er weinig structuur en zijn er geen regels. Hun vinger opsteken bijvoorbeeld kennen ze niet, met als gevolg dat alle kinderen met hoge schelle stemmen het antwoord tegelijk roepen. Om onze oren te sparen hebben we een poging gedaan om ze dat aan te leren, wat redelijk lukte.

 

Dag 10 - 09

 

Dag 10 - 08

 

Dag 10 - 07

Avaya had van zijn eigen zakgeld een bedankje voor ons gekocht, een ketting met een Hindoeïstisch teken eraan dat verwees naar de godin Shiva: de godin van verwoesting en wederopbouw. Hoe toepasselijk kan het zijn! Het was onroerend om te zien dat hij ons ook wat wilde geven, want eigenlijk heeft hij ons al zo veel gegeven. Elke dag staat hij paraat en roept ook zijn broers en neven op om te helpen. Toen wij ons afvroegen waarom hij ons dit wilde geven, zei Albert: als bedankje voor de aandacht en liefde die jullie hem geven. Hoe mooi past dit dan weer bij het handje van Emanuele wat wij vandaag trokken waarop stond: "help de kinderen stap voor stap door het leven". Een wonder om te zien hoe alles zo in elkaar past en schuift.


Na de lunch vertrokken we naar huis waar iedereen zijn eigen ontspanning zocht. De afgelopen dagen vielen velen van ons op bed neer om te slapen. Deze middag was het anders. Bijna iedereen ging even de stad in en de nodige souvenirs werden gekocht. Hierna sloten we de dag gezellig bij kaarslicht af, de stroom was uitgevallen in het restaurant waardoor alleen de keuken (die een eigen generator had) echt verlicht kon worden. Wederom hebben we dus weer een dag gezellig afgesloten. Slaap lekker!

 

Dag 10 - 02

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 8 - 9 juli

 

De planning van onze reis is sinds ons jawoord al meerdere keren veranderd, zo ook gister weer. Na overleg met onze adviseurs en planners, Indirah en Albert, is de planning nogmaals omgegooid. Na een spoedberaad is in overleg besloten dat we doorwerken in Thali en zo veel mogelijk tijd willen besteden aan de opbouw van de school en het optrekken met de kinderen en de dorpsbewoners. Toen Albert aan ons vroeg wanneer we een uitstapje wilde doen, zei Madelon uit de grond van haar hart: "dat is toch helemaal niet nodig, het optrekken met die kinderen is toch al leuk genoeg!" Hier verwoordde ze perfect datgene wat wij ook allemaal vinden. Uiteraard zijn we ons bewust dat onze werkzaamheden afhangen van ons uithoudingsvermogen en de nog beschikbare hoeveelheid geld.

Concreet betekent dit dat we onze prioriteit leggen bij de wederopbouw van dit schooltje en we er niet voor kiezen om de nadruk te gaan leggen op het bezoeken van nationale bezienswaardigheden. We willen zo min mogelijk tijd verliezen met het reizen van en naar deze culturele plaatsen. Silvester verwoordde het mooi: 'al het moois ligt vlak voor je voeten'. Met dit in ons achterhoofd gaan we in de laatste week op zoek naar al het moois dat de nabije omgeving van Kathmandu ons te bieden heeft. We mogen van geluk spreken dat Indirah en Albert ook flexibel zijn en met ons meedenken, zij geven ons de ruimte om alles van dag tot dag te kunnen bekijken en waar nodig het programma aan te passen.


Vanochtend in alle vroegte zaten inderdaad Mattie, Gijs, Silvester en Maarten aangekleed te popelen aan het ontbijt. Er was een einde gekomen aan de periode van lijdzaam moeten toezien hoe ons vertrouwde busje zonder hen vertrok.

Vol goede moed vertrokken we vandaag dus met 12 man sterk naar de school. Mattie liet meteen van zich horen. Terwijl we door de straten reden klonk er vanuit het busje: 'hajlie, hajlo, hajla..... der Mattie ist wieder da!! Dit was niet het enige geluid dat die arme Chitra vanochtend heeft moeten aanhoren. Het ene na het andere liedje passeerde de revue. Al helemaal warm gezongen arriveerde we op onze werkplaats. Want ook op de werkplaats worden er geregeld motiverende liedjes gezongen, zoals: 'daar boven op een berg, stond een stier...' met het bijbehorende 'hela hola' erachteraan is erg bekend onder onze jeugd. Ineke vertegenwoordigde de vorige eeuw met liedjes uit de (voor de jeugd) oude doos. 'En van je hela hola houdt de moed erin...' galmde vaak door de lokalen van de school. De kinderen uit het dorp die ons helpen dienen geregeld verzoekjes in en zingen samen met de andere werklui met volle borst 'hela hola' mee.

 

Dag 8 - 10

 

Dag 8 - 11

Natuurlijk werd er niet alleen gezongen, maar hebben we ook weer keihard gewerkt. Vandaag werden er twee ploegen gemaakt. Er moesten namelijk nog twee kuilen afgegraven worden. Bij een kuil was er al een begin gemaakt. Mattie sprong meteen in deze kuil met een schep in zijn hand. Hij wilde meteen onderstrepen dat hij werkelijk weer 'wieder da ist'. Maarten deed zeker niet voor hem onder en sprong vlak achter mattie aan en maakte meteen de schop kapot! Met vereende krachten van de kernploeg was deze kuil zo ver als af aan het eind van de dag.

De andere ploeg kon nog niet meteen van start gaan. In dit deel van het gebouw moest er eerst nog verhuisd worden. Er stonden nog oude schoolbankjes en stoelen. Met passen en meten hebben we deze in verhouding grote meubels toch door de kleine deur naar buiten gekregen. Nadat het sleepwerk was gedaan, probeerde ook Gijs zijn afwezigheid van de afgelopen twee dagen dubbel en dwars goed te maken. Zo werd deze kuil ook steeds dieper en dieper. Tante Ineke (ook wel grandma genoemd door de lokale bevolking) stookte daarbij de helpende jongens op met de liedjes die we ook al in de bus gezongen hadden. De jongens die niet konden meehelpen, droegen op deze manier toch hun steentje bij door voor een leuke ritmische begeleiding te zorgen. Of het nu de muziek kwam of niet, ook deze kuil was ver klaar aan het eind van onze werkdag.

Als ons iemand vraagt wat wij hebben gedaan de afgelopen week dan kunnen we volmondig zeggen dat we kuilen hebben gegraven...

 

Dag 8 - 02

 

Dag 8 - 04

Tijdens de lunch moesten we weer op krachten komen voor het sportprogramma in de middag. Terwijl we zaten te eten hebben we meteen cadeaus uitgedeeld aan onze trouwste medewerkers van de afgelopen dagen. Deze namen de cadeaus dankbaar in ontvangst. Het was zelfs zo dat een van hen naar huis sprintte om zijn nieuwe t-shirt meteen aan te doen. De blijdschap spatte van zijn gezicht af. Hij wilde dit t-shirt meteen inzetten tijdens de sportactiviteit in de middag.

 

Dag 8 - 08

 

Dag 8 - 09

Het was eindelijk zover. Vanaf dag één wilden de jongens van Thali met ons voetballen. Nadat ze vandaag te horen kregen dat we na de lunch zouden gaan, kon het niet snel genoeg gaan. Ze stonden dan ook ongeduldig op ons te wachtten, aansporend dat ze wilde vertrekken. 'Jullie hoeven je toch niet in te smeren met zonnebrandcrème!' Zeiden ze. Hier lachten wij om en lieten de verschillen van onze huid zien. Na uitleg vonden ze het dan uiteindelijk toch prima om te wachten.

Na alle zonnenbrandcreme en nieuwe watervoorraden, gingen we in de bloedhete zon op weg naar het veld. Het was ongeveer twintig minuten lopen. Onderweg kwamen we andere jongens uit het dorp tegen die ook graag mee wilde doen. Ook zij waren van harte welkom! De groep groeide en groeide naarmate het veld in zicht kwam. Op een gegeven moment moesten we van een jongen naar beneden kijken. Hij wees ons het voetbalveld aan. We moesten allemaal goed kijken en zagen beneden in het dal iets wat leek op een open vlakte. Wow, in vergelijking met de Nederlandse voetbalvelden was het er niets bij, maar het was perfect voor een goed Nepalees potje voetbal. Het was echt een knollenveld, als je de bal te hard schoot, viel hij vijf meter naar beneden. Het was dus duidelijk te zien wanneer de bal 'uit' was, dus Gijs had het als scheids gemakkelijk. Over het teams maken aan het begin was nog wat onduidelijk, vooral bij de Nepalezen. Daarom hebben we twee team captains gekozen die omstebeurt hun teamgenoten uitkozen, zo kregen we twee aan elkaar gewaagde gemixte teams. De hitte werd ons wat teveel na een dag hard werken en het potje voetbal, dit pakte Gijs goed door te zeggen dat wie de volgende goal maakt, zou winnen.

Eenmaal terug bij het hotel stonden we te popelen om te douchen om het mengsel van zweet, deet, modder en zonnebrandcrème van ons af te spoelen. We weten zeker dat dit niet ons laatste potje voetbal is.

 

Dag 8 - 06

 

Dag 8 - 03

 

Tijdens onze wandeling naar het voetbalveldje is om elke bocht het uitzicht steeds magnifiek. Je kijkt je de ogen uit naar de schoonheid die je overal tegenkomt. Een grote adelaar zweefde heel dicht boven ons. Wanneer je de adelaar ziet vliegen kun je je voorstellen dat iemand hierdoor ooit geïnspireerd is geworden en als gevolg hiervan vliegers is gaan ontwerpen. Wij hoeven helemaal niet op trektocht te gaan. Je bent vijf minuten van de school verwijderd en je weet niet wat je ziet! Dit is voor ons een bevestiging dat we de juiste keuze hebben gemaakt door te besluiten af te zien van het bezoeken van de nationale bezienswaardigheden.

 

Dag 8 - 05

 

Dag 8 - 07

 

Terwijl de meesten van ons zich konden uitleven op het voetbalveld bleven Ineke, Vivian, Loeke en Madelon lekker aan de rand zitten. Het was erg gezellig omdat Santa (zij zorgt altijd voor de catering) en haar dochter, Mona bij ons bleven zitten. In de schaduw van de twee paraplu's, meegenomen ter bescherming tegen de felle zon, kregen Vivian en Ineke hun bijna traditionele massage. Santa vindt namelijk dat Vivian, maar vooral ook Ineke, te oud zijn voor de zware lichamelijke inspanning die ze doen. Na deze, toch wel hardhandige massage zijn wij een stukje gaan wandelen. We kwamen langs een tempel en de jonge meisjes zijn nog een stukje verder gelopen tot aan de rand van een riviertje. In de verte zagen we opeens de rest vertrekken. Toen zijn we maar vlug achter hen aangegaan. Het bleek namelijk dat het bijna ging regenen.

 

Dag 8 - 12   Dag 8 - 13

 

Aan het einde van deze dag telden we onze verliezen. Er is weer een paar schoenen gesneuveld en Mattie is nog uit zijn broek gescheurd. De rest van de dag hebben we rustig aangedaan en hebben we genoten van een lichtverteerbare maaltijd. Het handje van vandaag kwam van Willem en Marleen 'een kushandje voor jullie allen', en dat wensen we ook voor jullie allen.

 

Dag 8 - 01

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Dag 9 - 10 juli

 

Al twee dagen brengen we onze werk shirts naar de wasserette omdat deze na een werkdag echt een wasbeurt nodig hebben. We laten ze met de snelservice wassen zodat we ze de dag erna weer kunnen aantrekken. De mensen van de wasserette zijn er eigenlijk door overvraagd, maar doen zich toch alle moeite om het voor elkaar te krijgen. Elke dag worden de shirts iets blauwer en ook alle witte onderbroeken zijn nu grijs of blauw gekleurd. We hebben zelfs een keer i.p.v onze schone was een zak vuile was van iemand anders terug gekregen. En Fleur zei gisteren nadat ze haar schone was uitpakte: "ik heb er een vlek bijgekregen!".

 

Dag 9 - 16

 

Dag 9 - 17

Vandaag is de eerste werkdag dat we voltallig zijn en we met dertig handen aan de slag kunnen gaan. Om half acht stond het busje weer klaar en vertrokken we richting Thali. Onderweg maakten we voor het eerst mee dat op een brug ons busje en een vrachtwagen elkaar kruisten. Voor het eerst zagen we Chitra uit het raampje gaan en zijn recht opeisen. Achter beide, zowel achter het busje als de vrachtwagen had zich verkeer opgehoopt, maar geen van beide wilden achteruit rijden. Uiteindelijk kwam de politie erbij en moest de vrachtwagenchauffeur het onderspit delven. Het is de eerste Nepalees die we daarna zagen zonder glimlach! Toen we daarover grapte naar Samir zei hij heel gevat: "dan was het geen Nepali maar vast een Indiër!". Eerder deze week vertelde hij ons dat Nepalezen altijd glimlachen. Dat leren ze vanaf dat ze klein zijn. Hij zei: "roken is slecht voor de gezondheid, maar glimlachen is goed voor de inwendige mens".


We waren nog maar net aan het werk toen Noëlle moest opgeven. Ze was toch niet zo fit als ze zelf gedacht had, dus maakte ze een bedje in de bus en sliep ze daar weer verder. Ondertussen begonnen de anderen weer te graven, te hakken, te scheppen, te vegen, door te geven en uit te schudden en werd de berg voor de school groter en groter en de kuilen in de school breder en breder en dieper en dieper. Onze handen hebben we al flink wat werk verricht. Sameer verwoordde het vandaag mooi: ''dirty hands, but a clean mind''.

 

Dag 9 - 07   Dag 9 - 02

 

Dag 9 - 08

 

Dag 9 - 01

Nadat we een hele morgen bezig waren geweest kwamen ze controleren en even werd het spannend omdat het leek alsof het niet goed was. Maar gelukkig bleek dat wel het geval te zijn en zette ze alleen de puntjes op de i. Opgelucht haalden we adem!

 

Dag 9 - 10   Dag 9 - 09

Het enige dat we nog in die ruimte moesten was aanstampen. Maarten nam daarmee het voortouw. Na drie keer stampen liet de steel los en nadat hij deze opnieuw bevestigde brak hij de steel over en zo sneuvelde ook de stamper! We zijn er nog niet achter of het aan de conditie van het gereedschap ligt of aan Maarten. Zelf zegt hij daarover dat de schep die hij eerder brak zijn fout was, maar dat de stamper van een slechte kwaliteit was. Maar gelukkig maakte een van de werkmannen een nieuwe stok die stevig genoeg was en kon er even later weer gestampt worden.

 

Dag 9 - 11

 

Dag 9 - 12

Vandaag was het aan Valerie en Janneke de beurt om de kinderen te entertainen. Allebei wisten ze eigenlijk nog niet zo goed hoe ze dit nu moesten aanpakken. Dus voordat ze gingen, pakten ze vlug allemaal spullen bij elkaar om de dag mee te vullen. Eenmaal aangekomen bij de school stonden ze eerst nog even met de handen in het haar, maar toen er steeds meer kinderen bleven komen, ontstond er toch een plan. Paard en ruiter werd het. Het is een spel waar we op kamp altijd heel veel plezier aan beleven. Maar voor de uitleg hiervan kwamen ze toch een paar handen tekort. Gelukkig kwam Vivian uit het niets aanlopen en hielp ze ons uit de brand. Nu konden we samen met z'n drieen het spel voor doen, zodat we het daarna met iedereen konden spelen. Meteen merkten we dat ook deze kinderen veel plezier aan het spel beleefden. Er werd wat afgelachen. Heel vlug waren we moe van het spel en waren de kinderen klaar voor iets nieuws.

 

Dag 9 - 04

 

Dag 9 - 03

Maar iets nieuws, dat hadden Janneke en Valerie nog niet bedacht. Dus stroomden zeker dertig kinderen een klein lokaaltje van drie bij drie meter binnen en keken ze ons vol verwachting aan. Na snel overleg haalden we de tekenblaadjes en potloden tevoorschijn. Janneke en Valerie werden overspoeld door de vragen en afgemaakte werkjes van de kinderen. Maar ook nu werden we uit de brand geholpen omdat er een hele groep grotere jongetjes kwamen aangelopen die daarnaast ook nog engels spraken en konden tolken. We maakten hen tot onze rechterhand en zo hielpen ze ons met de kinderen. Dit was echt super fijn en ook leuk om mee te maken. Op een gegeven moment kwamen de leraressen van het schooltje aanlopen en werd ons meegedeeld dat ze nu les zouden krijgen. De kleinere kinderen bleven dus achter en de jongens die ons geholpen hadden, namen we mee voor iets anders, namelijk het aanleren van ons Nepal lied. Samen zochten we een geschikte plek en gingen we van start. Al gauw hadden ze het klap- en knipritme met de handen door. Keihard zongen ze mee, maar het klonk nog niet helemaal goed. Ze zongen onder de toon en brulden luid, maar waren wel heel enthousiast. Ook stonden ze erop dat wij een liedje van hen zouden leren en al zingend en dansend liepen we weer terug om te gaan lunchen. Later op de dag gaven ze zelf aan dat ze het aan de anderen wilden laten zien.

 

Dag 9 - 15

 

Dag 9 - 14

Sameer verzorgde voor ons de lunch. Hij kookte voor ons macaroni met tomatensaus en wij smulden daarvan.

Toen we even later beneden kwamen kwam er flink lawaai uit een van de lokalen en hoorden we een groep nepalese jongens zingen:" En van je hela, hola, houd de moed erin...". De kast die nog in het lokaal stond werd gebruikt als trommel en met een leuk ritme tromelden er iemand op los, de rest sprong dansend in de lucht.

 

Dag 9 - 06

 

Dag 9 - 13

 

Dag 9 - 05

 

Dag 9 - 18

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

 

Dag 7 - 08 juli

 

Gisteravond zijn we met Albert in een verantwoord restaurant kip sate gaan eten. Hij had een tafeltje voor 15 personen gereserveerd, maar uiteindelijk gaven maar 8 personen acte de presence! De rest lag uitgeteld in bed nadat we ze eerst voorzien hadden van kippenbouillon, die we dankzij de goede zorgen van Marleen ook bij ons hadden. We hebben afgesproken dat we morgen om 7.00 uur ontbijten om 7.30 uur worden opgehaald en naar de bouw worden gebracht. Dit was ons eigen voorstel. We willen liever vroeger beginnen en vroeger ophouden dan dat we in het heetst van de dag moeten werken, want de warmte en de vochtigheid maken het niet makkelijker. Niet voor niets luidt het spreekwoord:"morgenstond heeft goud in de mond"! Nog eerder beginnen lukte niet omdat in ons geust house het ontbijt niet eerder kan worden geregeld. Eerst zouden we nog in het dorpje zelf bij iemand in huis te gast zijn met zijn vijftienen. Dat idee heeft Albert gelukkig afgeblazen omdat het huis qua voorzieningen niet voldeed voor onze groep en zeker niet als er iemand ziek zou worden...! Een ander heuglijk nieuws is dat Claire haar propedeuse had gehaald. Dolblij kwam ze binnenrennen met het goede nieuws. Misschien was ze nog steeds euforisch van dit geweldige nieuws, maar vanochtend was er toch wel wat erg veel verbondenheid toen ze bijna met de contactlenzen van Loeke in haar ogen naar buiten liep. Loeke vond dit toch wel een beetje veel van het goede. Na deze commotie gingen we ieder uiteindelijk met de eigen lenzen in de ogen, weer aan de dag beginnen.

Vandaag werden we bemoedigend toegesproken door de zin op het handje geschreven door Shauny's ouders: "pak het aan met liefde, passie en vertrouwen." De groep die vandaag begon was flink geslonken met de orginele ploeg, maar daardoor niet minder krachtig. Gelukkig was Janneke vandaag wel van de partij.

 

Dag 7 - 02

 

Dag 7 - 03

 

We hebben gisteren een extra stimulans gekregen! Een van de dorpelingen was komen zeggen dat hij zo blij was om te zien dat de school weer opgeknapt wordt. Hij had vroeger ook op dit schooltje gezeten en was bang geweest dat het schooltje zou blijven zoals het altijd al geweest was en zou vervallen. Daarnaast was hij blij dat dit een aanzuigend effect zou hebben: hoe beter en mooier de school, hoe meer kinderen er naar de school zouden komen. We gaan dus hard ons best doen om dit effect zo groot mogelijk te maken.
De dag begon een beetje moeizaam omdat we onze werkhandschoenen en rd4 zakken vergaten. Dit waren vandaag twee essentiele elementen omdat we aan de achterkant van de school in de bebossing aan de slag zouden gaan waar bloedzuigers kunnen zitten. Onze chauffeur is gelukkig erg flexibel en hij reed zonder protesteren gelijk de inmiddels vijf minuten gereden afstand weer terug naar het hotel om de spullen alsnog te halen. En we kunnen jullie verzekeren dat dat in Nepal geen makkelijke opgave is. Daarna deed hij een tweede poging en bracht hij ons weer veilig op de plek van bestemming.
Terwijl de grootste groep van diegenen die mee waren, begonnen met werken, gingen er een paar met de kinderen aan de slag. Er was besloten dat geprobeerd ging worden om het begrip van de kinderen wat te verbeteren. Tijdens eerdere activiteiten waren we er namelijk achter gekomen dat de kinderen veel engelse woordjes uit hun hoofd kennen, maar niet altijd weten wat deze woordjes eigenlijk betekenen. We maakten wandplaten waarop we begonnen met het knutselen van dieren, bloemen, een tank en vliegtuigen. Boven de knutselwerkjes schreven we het Engelse woordje, het Nepalese woord en het Nederlandse woord. Na twee voorbeeldjes, snapten de kinderen wat we wilden doen en gingen we aan de slag. Buiten was tegelijkertijd een grote groep bezig met springtouwen. De kinderen vonden dit heel erg leuk en waren erg enthousiast. Na twee uurtjes was het tijd om met het echte werk te beginnen en werd er engels gegeven vanuit een boekje. Er werd aan ons gevraagd of wij deze wat meer traditionele lessen wilde geven en wij stemden hiermee in. We verspreidden ons over de drie lokaaltjes in het noodgebouw en probeerden de kinderen iets bij te brengen. Wat je moet weten is dat deze lokaaltjes wel door muren worden gescheiden van elkaar, maar geen dicht plafond hebben. Dat betekent dat je van drie lokalen alles hoort doorklinken wat er gezegd of gedaan wordt. Dat maakt het les geven niet makkelijker.

 

Dag 7 - 07

 

Dag 7 - 09

 

Dag 7 - 08

 

Dag 7 - 14

De werkploeg daarentegen moest eerst even slikken toen ze hoorden wat er vandaag voor hen op het programma stond. De achterkant van de school moest namelijk worden schoongemaakt zodat daarna beton gestort kan worden voor de stevigheid van het gebouw. Dit hield in dat we tussen de bamboestruiken, de regenwormen en ander ongedierte de rommel die zich daar jarenlang opgehoopt had moesten verwijderen. Vanaf nu hebben we nog meer bewondering gekregen voor alle mensen van de RD4. De gesponsorde zakken van de RD4 kwamen ons vandaag helemaal goed van pas. Tot nu hadden we geen idee wat we hiermee konden doen. Maar voor het werk van vandaag waren ze uitermate geschikt. We probeerden de lokale bevolking te leren dat het plastic afval gescheiden moest worden van het groenafval. En omdat we niet gewend waren om op die steile helling te werken waren we dankbaar dat de kinderen weer wilden inspringen. Zij bleken ontzettend handig te zijn met het kapmes en hielpen ons met het weg kappen van de bamboe, die het ons bemoeilijkte ons werk goed te kunnen doen.

 

Dag 7 - 04

 

Dag 7 - 05

 

Dag 7 - 06

 

Dag 7 - 10

 

Dag 7 - 11

Na flink door te hebben gewerkt hadden we de helling binnen een uur plastic-vrij en was ook de grootste hoeveelheid andere rommel weggeruimd. Voordat wij vandaag op 'de bouw' aankwamen hadden de werkers in het schooltje alle lokalen gestut. Er moesten nog sleuven aan de andere kant van het lokaal en de al gegraven gaten moesten dieper. Dus konden we als volgt weer aan de slag met het afvoeren van zand. Avaya blijft onze tolk en zorgt ook voor aanvulling van manskrachten. Hij had zijn oom en broer geronseld en waar we erg blij mee waren omdat we ook vandaag een sterk tekort aan mannen hadden.
Het lijkt trouwens wel alsof de dorpbewoners zijn wakker geschud door onze komst. In het hele dorp merken we opeens een grote bedrijvigheid op, die ons vreugdevol maakt. Het lijkt alsof het dorp en zijn inwoners in beweging komen en er steeds meer mensen ons opwachten als we komen. Eerst met name de kleinere jeugd, nu ook steeds vaker de volwassenen. Ze kijken ons elke keer stralend aan en steken nu al net als hun duim omhoog of zwaaien en wij zeggen net als hun 'namasté'.
We zijn onder de indruk van de manieren waarop de mensen hier hun lasten dragen. Heel vaak zien we hier de grootste lasten vervoerd worden. Mensen wikkelen een band rond hun hoofd en hangen hierin bijvoorbeeld een kast, een grote kluis of zelfs een koelkast en brengen deze op deze manier van 'A' naar 'B'.

 

Dag 7 - 01

 

Dag 7 - 13

Maar dit even terzijde. Oke waar waren we, oh ja. Na een ochtend te hebben gewerkt kregen we weer een lunch. Deze bestond vandaag uit noodlesoep, een banaan en een gekookt ei. Toen we weer bijgesterkt beneden kwamen zagen we dat er een groepje jongetjes, terwijl wij even pauzeerden, ons zandafvoersysteem in bedrijf hadden gehouden. Het is zo leuk te zien hoe snel de kinderen alles oppakken.

 

Dag 7 - 17

 

Dag 7 - 15

Vivian ging met Avaya mee de zakken vol afval wegbrengen. Hij liet haar zien hoe al het afval van een helling gegooid werd. En het bleek dat wanneer deze helling vol is, het afval op een hele eenvoudige manier werd verwerkt. Er wordt dan namelijk een lucifer omlaag gegooid en klaar is kees. Gezien deze werkwijze is het dus niet vreemd dat de dorpsbewoners niet echt aan afvalscheiding hoeven te doen.
Toch willen we ze leren dat het niet goed is om zomaar afval achter je te laten vallen. Dus iedere keer als we een kind dit zien doen pakken we hem of haar bij de hand, gaan het samen oprapen en in een prullenbak doen. Op de foto hieronder zie je Avaya voor zijn huis dat ook sporen draagt van de aardbeving. Avaya is onze trouwste helper sinds het begin.

 

Dag 7 - 12

Voordat we de bus weer terugpakten hebben we de springtouwen tevoorschijn gehaald. Dit was een groot succes.

Klein en groot heeft zich kostelijk vermaakt!

 

Dag 7 - 16


Op onze terugweg naar huis hebben we nog even een pitsstop gemaakt. Vijf dames heben hun schoenenvoorraad aangevuld omdat hun gymschoenen nu werkschoenen waren geworden en we ons daar natuurlijk niet met goed fatsoen inkonden vertonen. Tsja dat krijg je ervan als je dames loslaat zonder mannen... Naast het winkelcentrum lag een groot tentenkamp, wat helaas voor veel mensen nog steeds als 'thuis' moet dienen als gevolg van de aardbeving. Stephan moest vandaag het mannelijke geslacht vertegenwoordigen en in de bus werd duidelijk wat voor zware taak hij op zich had genomen vandaag. Helaas heeft Noëlle zich na de terugweg moeten verontschuldigen en is het bed in gegaan. Mattie voelt zich al beter en ook Gijs, Shauny, Silvester en Maarten zien weer licht aan het einde van de tunnel. We hopen dat ze er morgen weer van de partij zijn.

 

Dag 7 - 18

 

Dag 7 - 19

Naar de volgende dag

 

Terug naar overzicht

 

Zoeken