Dag 16 - 17 juli

 

Vandaag viert Fleur haar 21ste verjaardag en wordt zij in het zonnetje gezet. De tafel werd versierd met slingers en ballonnen. Vanuit het thuisfront had ze briefjes gekregen en verjaardagskaarsjes en ook van de rest van de Nepalgroep en vriendinnnen van thuis had ze een slinger gekregen met allemaal personlijke berichtjes en foto's. Marleen, Fleurs moeder, had een broche gemaakt met het stof van het dekbed van toen Fleur geboren was.

Vandaag zijn we als cadeau iets creatiefs gaan doen omdat dit volgens ons niet alleen helemaal op maat is van Fleur maar ook van de andere meisjes. De jongens hebben aangegeven dat ze liever met ons mee willen gaan dan een eigen activiteit te doen. Dat alleen al geeft aan hoe hecht de groep is.

 

Dag 16 - 03   Dag 16 - 05

 

Dag 16 - 06

 

In het begin van de week kwam Ineke enthousiast terug uit de stad. Ze vertelde dat ze in een winkeltje was geweest waar ze een meisje had ontmoet en met wie ze in gesprek was geraakt. Ze herkende dezelfde bevlogenheid en het gedachtegoed van Chrisko in haar verhaal. Bij thuiskomst zei ze aan Vivian dat ze met haar mee moest gaan daar naar toe en zo gezegd zo gedaan. Het zusje van het meisje, de initiatiefneemster van alles wat er tot nu toe is, werd erbij gehaald. Ze ontmoette Vivian en zo werd 1 + 1 weer twee en kon zich iets moois gaan voltrekken. De essentie van hun levensverhalen werden in korte tijd gedeeld daar in een klein winkeltje in de straten van Kathmandu. Het was een en al herkenning en levenservaringen werden uitgewisseld. Beiden voelden zich op geheel eigen wijze met elkaar verbonden in dezelfde Geest, een geest van Liefde die niet alleen afstanden, maar ook culturen en geloven weet te overbruggen. Dit meisje van nog geen 25 jaar bezit een levenswijsheid die onverstelbaar is. Zij heeft al een veelbewogen leven achter de rug waar ze op hele jonge leeftijd heeft moeten vechten voor haar lijfsbehoud en zich heeft vastgehouden aan een doel. Op negen jarige leeftijd zag ze hoe haar oudere zus werd uitgehuwelijkt en werd behandeld en wist: "dat wil ik niet, dit is mensonterend!". Ze wist een neef zover te krijgen dat hij haar naar de stad bracht en daar ging ze op die jonge leeftijd werken in een naaiatelier om geld te sparen om ooit voor zichzelf te kunnen beginnen. Ze ontmoette een man die ze leraar noemt en vroeg aan hem: "kun je me alles leren wat je in huis hebt!". Deze man ontfermde zich over haar en ging met haar aan de slag en bracht haar alles bij wat ze nodig had om zelfstandig te kunnen worden en haar idealen te gaan verwezenlijken. Haar droom is namelijk om ooit terug te gaan naar haar eigen dorp en daar van binnenuit een gedragsverandering op gang te brengen. Ze wil de onderdrukking van vrouwen tegengaan door ze onafhankelijk te maken door ze kennis van zaken bij te brengen op velerlei gebied. Ze zegt met klem: "het is belangrijk om geen geld aan mensen te geven omdat dit hun creativiteit doodt en ze gevangen houdt in hun situatie!". Daarintegen is het juist goed om ze te leren omgaan met de situatie waarin ze verkeren en ze te helpen hoe ze daar bovenuit kunnen stijgen. Precies dit is wat wij als Jeugdkring Chrisko ook proberen te doen bij onze werkzaamheden bij de stichting Hoop op Toekomst (www.stichtinghoopoptoekomst.nl). Ook veel van onze jeugd die nu mee is in Nepal, is op zo'n wijze werkzaam binnen deze stichting. Daarnaast deelden we nog iets gemeenschappelijk en dat is dat zij net als ons door Liefde haar eigen negatieve ervaringen heeft weten om te zetten in iets posiefs of te wel van een fout, goud heeft weten te maken, van iets slechts, iets goeds en van niets, iets. In die zin zijn we een van Geest, een van hart en verheugen we ons op het bezoek vanmiddag aan haar eigen naaiatelier waar ze vrouwen opleidt tot zelfstandigheid, waardoor hun kinderen naar school kunnen gaan. Ze gebruikt bij het maken van haar producten ook net als ons vaker materialen die eigenlijk weggegooid of afgedankt zijn, denk bijvoorbeeld aan oorbellen van kapotte binnenbanden van een fiets. We hebben afgesproken dat we onze ervaring in de praktijk zullen delen en dat wij iets zullen leren van hen en zij iets van ons. Dat houdt concreet in dat wij leren hoe we een dromenvanger kunnen maken en zij hoe ze popjes kunnen maken van pijpenrager. We hebben een creatief pakket gemaakt voor deze vrouwen van de spullen die we hebben mee gekregen en die te goed waren voor de Thali school omdat ze daar volgens ons niet tot hun recht kwamen omdat de kinderen te jong zijn om te gebruiken. Zo zien jullie dat we alle gesponsorde materialen op je juiste plaats proberen te krijgen.

 

Dag 16 - 01

 

Dag 16 - 19

Onderweg naar de workshop stopten we om twee anderen op te pikken. Het waren twee jonge meisjes, afkomstig uit Ierland en Engeland. Beiden doen ze in hun eentje vrijwilligerswerk, de een bij een kinderorganisatie en de ander als nitrutionist in een ziekenhuis. In een propvol busje gingen we op weg. Helaas kon Ineke niet meegaan, die was alsnog ziek geworden. Dat was een offertje voor haar, omdat zij zich hier zo erg op had verheugd. De weg ernaartoe kon 25 tot 45 minuten duren, afhankelijk van het verkeer. Onderweg voelde we de lucht schoner worden naarmate we de vallei uittrokken. Aangekomen in het kleine dorpje trok iedereen zijn keel open toen we een wel hele steile helling naar beneden reden. Voor het eerst hadden we niet Chitra als onze chauffeur en we misten hem en zijn rijstijl nu toch wel heel erg! Na de steile helling kwam er een modderige pad in ons blikveld, de autodeur vloog open en het laatste stukje moesten we lopen door de 'pratsj'. Sommigen waren nu toch niet zo blij met hun schoenkeuze!

 

Dag 16 - 07

 

Dag 16 - 23

 

Dag 16 - 24

Na de veelbewogen rit mochten we plaats nemen aan een lange lage tafel. Na wat geschuifel zaten we in kleermakerszit gezellig knus bij elkaar. Nasreem kwam meteen ter zaken. Ze haalde er een viertal vrouwen bij die tussen ons kwamen zitten. Zoals al gezegd waren bij elkaar gekomen om creatieve ideeën uit te wisselen. Dit sloeg echt heel erg aan. Zij leerden ons dus een dromenvanger te maken. Een dromenvanger is volgens een oude Afrikaanse mythe in staat om negatieve energie op te nemen en in ruil daarvoor positieve energie af te geven. Als we nu in de straten van Kathmandu een dromenvanger zien hangen weten we hoeveel werk het is om dit kleine dingetje te produceren. Wat was dit een gepriegel! Geduldig legde de vier vrouwen ons uit hoe we het moesten doen en na een tijdje hadden we allemaal een dromenvanger af.

 

Dag 16 - 08

 

Dag 16 - 09

 

Dag 16 - 12

 

Dag 16 - 14

 

Dag 16 - 10

 

Dag 16 - 13

 

Dag 16 - 11

Daarna was het aan ons om hen iets te leren. We lieten ze zien hoe je van pijpenragers, kralen, borduurgaren en crepe papier zien hoe je kleine poppetjes kon maken. Voordat we het doorhadden hadden de vrouwen een aantal kleurrijke poppetjes gemaakt. Ze vonden het prachtig en wilden van geen ophouden weten. We hebben veel van de gesponsorde knutselenspullen hier achter gelaten en ze waren er erg blij mee. We vergaten alle tijd en hè was pas half drie toen we, in etappes, gingen eten. vol liefde werd er noodle-soep klaargemaakt. En dit kwam geen moment te laat, want een van onze jongens had het al wat moeilijk om recht te blijven staan. Hierdoor hebben we nog een klinische les gekregen. Na vandaag weten we dat we onze hand moeten leggen op het hoofd van iemand die bijna gaat flauwvallen en dan moeten zeggen dat die persoon hier tegen moet duwen. Dit om er voor te zorgen dat het bloed weer naar het bovenste stuk van het lichaam terug stroomt. Hierna vertelde Nasreem haar verhaal, waar wij ademloos naar luisterden.

 

Dag 16 - 15

 

Dag 16 - 16

 

Dag 16 - 17

 

Dag 16 - 18

 

Dag 16 - 22

 

Dag 16 - 20

Na de uitwisseling van knutseltradities gaf Nasreen ons een rondleiding door het huis. In elk kamertje werd iets anders gedaan. In het eerste kamertje werden stoffen maandverbanden genaaid. Nasreen vertelde dat vooral in de plattelandsgebieden en in de bergen dorpjes waren waar vrouwen werden gedwongen om twee dagen te vasten tijdens hum menstruatie. Daarna moesten ze de voeten van hun man wassen en dit water drinken om weer rein te worden. De vrouwen mochten dan ook niet buiten komen en vooral niemand aanraken of aangeraakt worden. Als ze toch iemand aanraken, ook al is dit per ongeluk, moest de ander zichzelf zeven keer wassen plus de kamer waarin ze zich bevonden. Het gekke was dat ze zelf aangaf dat vrouwen hier niet gelukkig van werden, maar de mannen ook niet. Toch is deze onderdrukking ontstaan doordat de samenleving in Nepal gedomineerd wordt door het mannelijke geslacht. Aangezien de mannen hier ook niet gelukkig van worden, denkt Nasreen dat de vrouwen moeten opstaan en samen moeten werken om deze onbalans te stoppen.

De bedoeling van de stoffen maandverband is om deze uit te delen in de de benodigde gebieden en zo de vrouwen ten eerste een hygiënischer gevoel te geven en ten tweede om de vrouwen te empoweren. In de maandverbanden wordt antibacteriële stof gelegd dat de vrouwen kunnen uitwassen. Dit kon vier of vijf jaar meegaan mits ze er zorgvuldig mee omgingen.Deze informatie maakte diepe indruk op ons. De vrouwen onder ons konden zich al helemaal inbeelden hoe het zou zijn als je één week van élke maand op deze manier behandeld zou worden.

Verder werden er verschillende producten handgemaakt. Gekleurde tapijten, draagtassen en schoudertasjes. Dit allemaal van gerecycled stof. De weefgetouwen zagen er aftands uit, maar deden nog hun werk. Dit alles strookte met het gedachtegoed van Nasreen om duurzaam te werk te gaan. Wij konden ons niet voorstellen dit werk dag in, dag uit te doen. Maar voor deze vrouwen was dit 'helpcenter' hun redding. Zij konden door dit werk op eigen benen staan en ergens vaardig in worden. Hiermee groeit ook hun eigenwaarde. Nasreen had nog grote plannen voor de toekomst. Ze is er heilig van overtuigd dat iedereen een verschil kan maken in de wereld. Zelf had ze al een lange weg bewandeld met moeilijke keuzes. Ze gelooft dat als er gelijkwaardigheid heerst tussen man en vrouw en zij elkaar aanvullen de mensen veel gelukkiger zouden zijn.

 

Dag 16 - 21

 

Aan het einde van de dag was het tijd voor een letterlijke ontspanning. Albert had ons aangeraden om een massage te laten doen om onze pijnlijke spieren te ontlasten. De overige goede raad was dat we beter niet konden kiezen voor een stevige massage omdat je dan de kans had om knieën voorbij te zien komen die dan van jezelf bleken te zijn. We kozen dus voor een lichte massage en konden een voor een naar binnen. De massage zelf duurde een uurtje, maar het leukste was om te zien hoe iedereen eruit kwam. De een vond het maar niets, de ander zweefde boven de grond, weer iemand vond het maar pijnlijk, maar de meesten vonden het wel fijn. Waar iedereen vooral over te spreken was, was de discrete en hygiënische wijze waarop de medewerkers te werk gingen. Alles werd gevraagd, overal lagen handdoekjes overheen en zodra het niet fijn was, konden we dit aangeven. Daarnaast was het wel leuk toen Vivian zei: "ik maakte me wel een beetje zorgen toen die vrouw over me heen liep!" Fleur en Noëlle lachtten haar uit omdat ze het niet geloofden, maar bij navraag werd duidelijk dat ze inderdaad over mensen heen liepen, maar gelukkig niet over iedereen. Er werd gekeken naar de persoon zelf: jongeren die er wat broos uitzagen, werden met de handen gemasseerd en bij mensen van wie ze dachten dat ze het aankonden, werd erover heen gelopen om meer kracht te kunnen zetten.


Nadat we het dineetje op ons vaste stekje hadden afgesloten met een speciale gepersonifieerde verjaardagstaart voor ons jarig jobje, bleek de hele straat te zijn ondergelopen. Een aantal van ons maakte binnen no time voor de eerste keer in hun leven een riksja-tochtje mee. In ons hotel aangekomen vonden we alweer alle bedden prachtig opgemaakt. Maar naast ons geordende kamers troffen we ook een vaasje bloemen aan met een handgeschreven briefje. Hiermee wilde het personeel ons bedanken dat we langer in het hotel wilden verblijven dan oorspronkelijk het plan was.

 

Dag 16 - 04

 

Dag 16 - 02

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 15 - 16 juli

 

Net als alle voorgaande morgens trokken we na het ontbijt richting Thali. De weg ernaar toe is zoals altijd een hele belevenis. Elke keer kijken we onze ogen uit. Alleen de heilige koeien al, die hier gewoon ongenaakbaar door het drukke verkeer heen paraderen, zich niets aantrekkend van al het getoeter is een bezienswaardigheid. Iedereen, zowel brommers, auto's, vrachtwagens en noem maar op wijkt voor hen uit. Dit is ook niet zo verrassend als je hoort dat er een gevangenisstraf op staat als je hier overdag een koe aanrijdt. Gebeurt dit 's nachts dan is de straf minder zwaar omdat een koe niet verlicht is en het dan als ongeluk wordt gezien. Typisch dat uitgerekend het dier dat bij ons stomme koe wordt genoemd, hier in Nepal als heilig dier wordt gezien. Zo zie je maar weer hoe cultuurgebonden het is en hoe je hetzelfde op verschillende manieren kunt bekijken.

 

Dag 15 - 11

 

Dag 15 - 12

In Thali begonnen we in eerste instantie met beton maken voor in de steunzuilen. Om de vijf schalen moest het beton goed worden aangestampt om luchtbelvorming te voorkomen die de stabiliteit zou verzwakken. Hierdoor leek het doorgeven meer intervaltraining te worden omdat we tussendoor steeds moesten wachten.

 

Dag 15 - 01

 

Dag 15 - 06

 

Dag 15 - 02

Wat we merken is dat de kinderen puzzelen heel leuk vinden. Met meerdere mensen tegelijk zaten ze samen te puzzelen. Niet alleen bij de jongeren maar ook bij de ouderen vallen ze in de smaak. Bij navraag blijken ze hier in Nepal niet alleen geen puzzels, maar ook geen memory of kwartet te kennen. Het is een feest om te zien hoe je met zoiets simpels mensen gelukkig kunt maken.

 

Dag 15 - 03

 

Dag 15 - 08

 

Dag 15 - 05

 

Op de werkplaats hebben we vandaag naast het beton storten ook de bakstenen opgegraven waarmee de werkmannen de eerste laag in de school mee gingen leggen. Als echte zoekers gingen we weer te werk, want de bakstenen lagen begraven onder een hoop zand. In de loop van de dagen was de hoop zand veranderd in klei door de regen en dit gaf wat extra hindernissen. De onderste laag zand en klei stonk heel erg en tijdens het graven kwam Janneke ook een hele dikke pad tegen. De lessen uit de club van toen we nog heel klein waren kwamen ook te pas, volgens het 'aannemen - doorgeven' principe gaven we de bakstenen door. Het was weer echt teamwork.

 

Dag 15 - 09

 

Dag 15 - 07

 

Dag 15 - 10

Op een gegeven moment kwam een van werkmannen ons roepen dat we snel moesten komen. Wij allemaal achter hem aan en wat bleek nou bij het kappen van de bamboe hadden we op vraag van een vrouw die in de buurt woonde de bamboe tegen haar huis aangelegd omdat zij die nog wilde gebruiken voor het een of het ander. Als gevolg daarvan marcheerden in een colonne een hele hoop mieren haar huis binnen die haar en haar gezinsleden staken. Wij moesten de bamboe de berg afgooien want die hoefde ze niet meer omdat ze niet op die mieren zat te wachten. Noelle was er als haantje de voorste het eerste bij en kwam even later aanrennen omdat ze gestoken was door de mieren en haar hele broek vol zat! Degene die de mieren over de bamboe zagen lopen zullen dit beeld niet snel vergeten. Ze liepen in ganzenpas achter elkaar in een rijtje over de bamboe op hun doel af!

 

Na de lunch kwam Avaya aanzetten met een groene peper, hier waren we uiteraard nieuwsgierig naar. Avaya maakte ons wijs dat ze niet zo scherp waren. Een paar van ons proefde de peper en binnen de kortste keren stonden onze monden in brand. De Nepalese jongens die bij ons stonden, konden hier hartelijk om lachen. Onze gezichtsuitdrukkingen spraken boekdelen. Deze actie was erg geslaagd dus Avaya kwam al snel terug met twee andere pepers. De ene was volgens hem zoet en de andere scherp. Maarten nam de zoete peper, beet hem door midden en gaf de rest aan Fleur. Fleur stopte de andere helft in haar mond. Ze kauwden en kauwden. Aan Avaya's gezicht te zien schrok hij er van dat ze er op bleven bijten en niet de peper uitspuugden. Shauny zag dit en riep: "you need to spit it out!" Maar de "schade" was al aangericht. De stoom kwam hun letterlijk uit de oren en de gezichten waren al rood aangelopen. Er werd meteen water gehaald, maar dit mocht niet baten. Een paar oude vrouwtjes wurmden zich de groep in met suiker in hun handen. Dit gaf een tegenwicht aan de scherpte van de pepers. Ook deze oude vrouwtjes hebben ons uitgelachen, al kreeg Avaya wel een uitbrander vanwege deze streek. Zo zie je maar weer dat de smaakbeleving tussen ons en de Nepalezen heel erg verschilt.


We waren vandaag ook weer snel uitgewerkt. Sameer vertelde ons dat we het beste konden stoppen met het uitgraven van stenen omdat anders de werkmensen morgen niets meer te doen hadden. Zo vertrokken wij samen met een hele groep kinderen naar het veldje om nog een uurtje te sporten. Niet iedereen ging mee, een paar jongens verzamelden zich rond Vivian en een meegenomen spelletje. In dit spelletje waren er een hele hoop plaatjes te zien die steeds heel typerend de verschillen tussen Nepal en Nederland weergaven. Niet alleen het groepje jongens stond vol enthousiasme de plaatjes te beschrijven maar onze werkman kwam ook steeds voorzichtig een stapje dichterbij. Het was ontzettend ontroerend om te zien hoe ook hij de Engelse woorden waarmee Vivian de plaatjes beschreef begon na te papegaaien. Vooral omdat hij vandaag had verteld dat hij nooit naar school had kunnen gaan. Door zijn leergierigheid te zien, realiseren we ons hoe bevoorrecht wij mogen zijn met het onderwijs dat wij automatisch allemaal krijgen.

 

Dag 15 - 13

 

Dag 15 - 14

 

De groep kinderen die meegingen sporten renden voor ons uit naar de het sportveld. Er waren dit keer vooral jongere kinderen mee van de rond de zeven jaar, maar de leeftijd zegt niks. Ze slagballen namelijk even hard mee als de rest. Je ziet ze genieten als ze tegen de bal mogen slaan met de geïmproviseerde knuppel. Vlak nadat we de teams hadden samengesteld begon het keihard te regenen. Niet alleen waren wij nat, ook het sportveld was een modderpoel geworden. Wilde je een bal vangen, moest je rekening houden met een eventuele slippartij waarna je tot je nek onder de modder zat. Dit kwam regelmatig voor! Na een heerlijk modderig potje slagbal was het tijd om terug te gaan naar de school, waar we een grondige poetsbeurt moesten houden.


Na terugkomst doken we de stad in om de laatste souveniertjes te verzamelen. Het afdingen bij de verkopers is bijna een heuze sport geworden. Fleur en Gijs strijden al enkele dagen voor de titel van de beste afdinger, maar onder hun neus is Ineke toch echt met de prijs gaan lopen. Het zit in de cultuur om af te dingen en als je het niet doet, dan wordt je vaak afgezet. Na twee weken in Nepal hebben we allemaal de regels en de grenzen van het afdingen afgetast, wat soms voor hilarische situaties zorgt. Silvester ging een paar dagen geleden voor een meer aanvallende tactiek en zei liegend tegen de verkoper: "at the other shop you can buy it for 700 roepies", in de hoop dat deze verkoper uit concurrentiestrijd een betere prijs zou bieden. Maar de verkoper zei: "than you can go to the other shop!".


Elke dag verwonderen we ons over wat we zien, wat we beleven maar vooral over ons samenzijn. Het handje wat we vandaag hadden getrokken paste dan ook perfect bij dat gevoel. Romy, een van de Spekreijse zusjes, schreef: "ik hoef niet alles alleen te doen, er zijn mensen om me heen die me graag willen helpen". En zo geldt dat ook voor ons, het is niet altijd gemakkelijk, maar samen staan we sterk.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 13 - 14 juli

 

Vanmorgen moesten we langer wachten op onze lieve buschauffeur dan voorgaande dagen. Hij vindt het niet zo leuk dat hij zo vroeg aan de slag moet, maar we houden voet bij stuk. De ochtenduren zijn voor ons het beste om te werken in verband met de hoge temperatuur en de felle zon.


Een paar honderd meter voor het dorpje werden we opgewacht door een heuse bigband. Vandaag stapten twee mensen in het huwelijksbootje en dat betekend dat het hele dorpje uitgenodigd was voor het feest. Voor ons hield dat in dat we het vandaag met heel wat minder handen moesten stellen. Gelukkig bleef onze vriend Avaya trouw aan onze zijde ondanks de pijn in zijn schouder en de bruiloft waar hij eigenlijk naar toe moest. Ook zijn buurjongen Sujan hield trouw de wacht en bood zijn handen aan. Hiermee waren wij erg blij!

 

Dag 13 - 01

We dachten dat we vandaag een makkelijk klusje zouden krijgen. Er was ons gezegd dat we de bamboe rondom de school gingen kappen. Wat we toen nog niet wisten was dat de aannemer gisteren nog langs was gekomen en hij had gezegd dat de bekisting in lokaal twee naar lokaal één moest. Dat hield in dat we opnieuw beton moesten gaan storten. Dus konden we beginnen met het verwijderen van de bekisting. Dit was een werkje dat de werknemers zelf moesten doen dus zaten dertig handen werkeloos toe te kijken.

 

Dag 13 - 02

 

Dag 13 - 04   Dag 13 - 05

 

Dag 13 - 03

 

Dag 13 - 06   Dag 13 - 07

In de tussentijd waren Valerie en Janneke naar het noodgebouw gelopen en wachten daar de kinderen op die een voor een binnendruppelden. Een ding is ons opgevallen in dit noodgebouwtje ontbreekt het aan een vaste structuur en dat is duidelijk te merken. Volgens ons ligt dat niet alleen aan de plek waar de kinderen verblijven, maar heeft dit ook met meerdere andere factoren te maken. We zien bijvoorbeeld de kinderen op allerlei verschillende tijden komen en gaan. De kinderen die op dit schooltje zitten, zijn echt kansarme kinderen die alle hulp die ze kunnen krijgen nodig hebben. Naast deze kinderen zijn er ook kinderen in het dorp die naar een privatschool gaan en in de gelegenheid worden gesteld om te kunnen studeren. Veel van deze kinderen zijn engelstalig en helpen ons bij de bouwwerkzaamheden. Zij geven aan dat ze hun dorpsgemeenschap, die ze als een familie betitelen, willen helpen met hun opgedane kennis, naar groei en ontwikkeling. Het zijn jongeren die net als onze jongeren studeren en in de nood van hun dorp willen voorzien. Toen we iemand bedankte dat hij ons kwam meehelpen, zei hij: "dat is niet meer dan mijn plicht!".


Anders dan de vorige keer gingen Valerie en Janneke aan de slag met de kinderen. In overleg met het groepje van de vorige dag, bouwden wij voort op wat zij de kinderen aangeleerd hadden: "head, shoulders, knees and toes" en alle andere lichaamsdelen werd weer flink herhaald. Daarna bouwden wij hierop voort door de toepassing met kledingstukken. We hadden allerlei kleren meegenomen en spelenderwijs hebben we deze de kinderen aangeleerd.

 

Dag 13 - 09

 

Dag 13 - 08

Ook kwam de mimiek weer aan de orde. Met behulp van het liedje "if you're happy and you know it clap your hands" kwamen allemaal gekke gezichten voorbij van boos tot bang en van verdrietig tot blij.

 

Dag 13 - 10

 

Dag 13 - 12

 

Dag 13 - 11

Het was lachwekkend om te zien hoe de kinderen dit deden, maar ook hoe wij zelf overdreven gezichten trokken. Wat ook nieuw was voor de kinderen en bij ze aansloeg, was het liedje "we maken een kringetje". Eerst was het wel nog even zoeken hoe de tekst in het Engels zou moeten, maar al snel kwamen we er wel uit. Op een gegeven moment kwamen er een paar van onze werkgroep aangelopen en meedoen. Toen ze weggingen, draaide Vivian zich om en gaf ze een vliegende handkus die ze met ons op kamp ook altijd naar het thuisfront stuurde. Meteen deden wij dit met alle kinderen na en werd er op deze manier afscheid genomen. Zij gingen weer flink aan het werk en wij gingen de klaslokalen in.

 

Dag 13 - 13

Daar ervaarden we allebei enorme verschillen: Janneke werd door een kind een klasje ingetrokken van acht kinderen met wie ze op het gemak de kleren nog eens goed kon herhalen, terwijl Valerie een vele grotere groep kinderen bezig moest houden met puzzelen, tekenen en springtouwen.


Op de bouwplaats ging de rest van de groep verder met het wegwerken van de hoop beton. Nadat de eerste hoop was weggewerkt en het beton gestort was dachten we dat we klaar waren, want ze hadden gezegd dat het dit keer niet zoveel zou zijn. Dat bleek echter ijdele hoop te zijn en die was zo vervlogen. Zeker toen er nog een vrachtauto kwam aanrijden die een hele lading kies uitgooide. Er werd gezegd dat ze een volgende lading gingen maken, maar daar staken we toch een stokje voor. We gaven aan dat we eerst wilden lunchen en daarna pas aan de slag wilden gaan. En zo vertrok Sameer naar de keuken en maakte daar samen met de dames van de keuken een heerlijk maaltje voor ons. Nadat we het buikje vol hadden, gingen we weer van start. Dit keer maakten de werknemers zelf het beton en zagen we pas hoe veel makkelijker het was geweest als zij het ons de eerste dag goed gewezen hadden! Hun manier van aanpak was vele malen vlugger en het leek ook minder inspannend te zijn. We gaven via Sameer aan dat zij ons als hun leerlingen moeten zien en vroegen of zij ons willen leren hoe je bepaalde zaken het beste kunt aanpakken. Ze zouden dat vanaf nu gaan doen.

 

Dag 13 - 14

 

Dag 13 - 15

 

Dag 13 - 16

 

Dag 13 - 17

Nadat ons werk erop zat, werden de handen, de voeten en het gezicht gewassen en goed schoongemaakt. Daarna werden onze ruggen onverwachts gemasseerd.

 

Dag 13 - 20

 

Dag 13 - 21

 

Dag 13 - 22

 

Dag 13 - 18

 

Dag 13 - 19

De boodschap op de handjes van gisteren en vandaag namen de familie van Madelon voor hun rekening en waren erg toepasselijk. Gisteren schreef Sacha: "vandaag geef ik een ander het beste van mezelf!". Volmondig durfen we te zeggen dat we dat gisteren gedaan hebben. Vandaag schreef de moeder van Madelon: "pas als je een stap gezet hebt, wordt de volgende stap zichtbaar. Het heeft geen zin om vijf stappen vooruit te kijken!". Daar houden we ons aan dus kijken we niet meer vooruit, maar nemen we gewoon aan wat de dag ons biedt. Toen Sameer zei dat we morgen bamboo gingen kappen lachten we allemaal en zeiden in koor: "we zullen wel zien!". Moe en voldaan gingen we weer huiswaarts!

 

Dag 13 - 23

 

Dag 13 - 24

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 14 - 15 juli

 

Stipt op tijd stond Chitra klaar, alleen wij waren nu aan de late kant. Dat kwam omdat het elke morgen een heel gedoe blijkt te zijn om op tijd ons ontbijt op tafel te toveren. We hebben de keuze uit vier dingen en elke avond levert Claire ons wensenpakketje in en gaat het s' ochtends toch weer fout. Na zoveel dagen zijn we er een beetje klaar mee en gaan we het anders aanpakken. We maken nu twee briefjes een voor hun en een voor ons en hopen zo het probleem op te lossen.


Na een gezellig ritje richting Thali, waar we ons lijflied nog eens oefenden, kwamen we aan bij 'onze' school.


Vandaag was het lot ons welgezind. Deze keer stond er geen gesleur met zakken cement op het programma, maar konden we aan de slag met het kappen van bamboe. Achter het schooltje stond namelijk een heel oerwoud van bamboestokken met een diameter van soms wel zeven cm. Voor het vervolg van de bouwactiviteiten was het nodig dat er een pad vrijgemaakt werd waar iedereen door zou kunnen lopen. Hiervoor moest dus een groot deel van de bamboe weggehakt worden. Er waren drie kapmessen en een kapbijl. We moesten even kijken voor we een goede samenwerking vonden maar al snel hadden we ook hier een ritme in gevonden. Eerst werd er een stuk van de bovenkant gekapt en daarna helemaal onderaan. Op die manier waren de bamboestokken niet te groot en zou niemand zich eraan verwonden. Daarna was het even niet duidelijk wat we nu precies met de stokken moesten doen: in het bos gooien, bewaren om te gebruiken of langs de weg leggen. Een van de werklieden maakte duidelijk wat de bedoeling was door een mega bamboestok van zeker drie meter hoog de berg af te gooien. Toen was duidelijk dat het hakken echt alleen nodig was om een pad te creëren en kon er goed gehakt gaan worden zonder voorzichtig te doen met de bamboe. Waar we wel voorzichtig mee waren, waren de bloedzuigers, slangen (waarvan later gezegd werd dat die er al lang niet meer gezien waren) en alle andere onbekende insecten. Om te voorkomen dat de beesten onder de kleren zouden komen werden truitjes in de broek en broekspijpen in de sokken geduwd. Daarbij deden sommigen een regenjasje aan omdat dit de enige kledingstukken zijn die lange mouwen hebben. Al met al was het dus een bonte kermis achter de school, maar het resultaat mag er zijn!

 

Dag 14 - 01

 

Dag 14 - 02

 

Dag 14 - 03   Dag 14 - 04

 

Dag 14 - 09   Dag 14 - 10

 

Hiervoor waren we wel met een te grote bezetting. Een luxe die vandaag voor het eerst toeliet dat een paar van ons op visite konden gaan bij dorpsbewoners die dicht bij het schooltje wonen. Allerhartelijkst werden we ontvangen en geen moeite was te veel. Een paar van ons kregen zelfs een traditionele Nepaleese massage die maakte dat we nog uren naar gebakken ei roken. En ook werden Vivian en Ineke omgedoopt tot 'Nepalese Women'. Ze kregen een 'ticka' op hun voorhoofd en ook hun haar werd 'behandeld' met de olie. Het is een verassing of we dit er ooit nog uit gaan krijgen. Laten we het hopen!

 

Dag 14 - 05

 

Voor Fleur, Madelon en Shauny stond vandaag bamboe kappen niet op het programma. Zij zijn weer de school in gegaan en hebben verder gewerkt met de kinderen. Het idee van 'back to basic' stond ook nu weer centraal. De kinderen hadden de educatieve liedjes goed onthouden! Dit was erg leuk om te zien. Het enthousiasme spatte er vanaf. Na een tijdje was elk liedje al zo'n tien keer de revue gepasseerd, maar nog steeds leken ze er geen genoeg van te krijgen. Gelukkig kwam Silvester op dat moment aan. Toen hij erachter kwam dat de kinderen alles nadoen, wist hij precies welke activiteit we nog konden doen. Met alle kinderen in een grote cirkel begon hij opdrachten te verzinnen. Denk aan: jump, run, eat en drink. Maar de opdrachten die toch zeer in de smaak vielen waren: the bull, the elephant, stop and come, go away, cold, hot en monster. En monster uiteraard met het bijbehorende gebrul.

De juffen stonden glimlachend toe te kijken en moedigden de kinderen aan om mee te doen.

 

Dag 14 - 08

 

Dag 14 - 07

 

Dag 14 - 06

Aan het einde van onze werkdag deden we wat anders met de bamboe dan hakken, weggooien en langs de kant leggen. We maakten er een flinke knuppel van en in een mum van tijd stond er een rijtje kinderen, maar ook een aantal volwassenen klaar om een balletje te slaan. Alle ballen vlogen ons om de oren en ook de struiken in. Gelukkig konden we allemaal goed zoeken en vonden we nog een paar ballen terug waarmee we een echt potje slagballen konden spelen. Met een hele grote groep liepen we dan ook naar hun speelveldje en tot onze verrassing zagen we dat ze zelf van bamboe twee goals hadden gemaakt om mee te kunnen voetballen. Maar nu was het slagbal in plaats van voetbal dat op de planning stond. De Nepalezen kenden het spel alleen nog niet zo goed. Wat zij kennen is cricket en baseball, wat in zekere zin toch ook wel lijkt op ons slagbal. Maar we werden dus door Gijs allemaal op de grond gezet en met zijn "prachtige" Engels legde hij het spel uit. Verbaasd waren we toen bleek dat het ook nog goed was binnen gekomen, al gauw hadden ze door hoe het spel in elkaar stak en speelden we een heerlijk potje slagbal. Wat ons tijdens het sporten, maar ook over de hele lijn opvalt, is dat ze alles doen op hun blote voeten of met slippers aan. Of het nu gaat om cement maken, bamboe hakken of voetballen, alles doen ze op blote voeten.

 

Dag 14 - 11

 

Dag 14 - 12   Dag 14 - 17

 

Dag 14 - 16

 

Dag 14 - 15   Dag 14 - 14

 

Dag 14 - 13

In de avond hadden we ons 'laatste avondmaal' met Ali baba en Indira. Albert vertrekt morgen terug naar Nederland en we wilden graag nog even samen afsluiten. Hij heeft ons nog wat informatie gegeven over onze laatste vier dagen in Nepal en ons iets anders moois verteld. Ten eerste gaat het bouwproces in Thali twee keer zo snel als dat ze oorspronkelijk hadden gepland. Daarnaast liet Albert ons raden hoeveel een werkman in Nepal verdient op een dag. Dit bleek vijftien euro te zijn. Hij legde ons uit dat onze aanwezigheid op de bouw nog eens €15 per persoon en dan keer aantal gewerkte dagen oplevert. Doordat ze dus geen extra werkmensen hoeven in te huren en wij vrijwillig werken. Fleur en Maarten lieten hun wiskunde knobbels eens kraken om ook het aantal ziekteverlofdagen en de mensen die gingen werken op het schooltje in te kunnen calculeren en dit betekend concreet dat we nog eens ongeveer €2000 hebben kunnen besparen. Hier zijn we echt blij mee.


In de avond vormden de meiden een massage treintje. Achter elkaar zaten ze elkaar schouders te masseren met behulp van de nodige hoeveelheid tijgerbalsem. Shauny vroeg: "maar hoe voel je nu waar het vast zit?". Waarop er geantwoord werd: "gewoon eens hard knijpen, en als ze gilt dan zit je goed". Toen de tijgerbalsem ons bijna naar het hoofd steeg zijn we gaan slapen en konden we weer terug kijken op een geslaagde dag. We zijn dankbaar dat we deze kans hebben gekregen en grijpen deze kans dan ook elke dag met vijftien paar handen aan.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

 

Dag 12 - 13 juli

 

Gisteren zagen jullie een foto van het uithangbord van Himalayan dreams in ons verhaal staan. Misschien vragen jullie je af wat dit te zeggen had. Himalayan dreams is verantwoordelijk voor de organisatie van onze reis. Wanneer jullie opnieuw naar het bord kijken verwoordt deze slogan precies wat wij hier beleven: "together is our favourite place to be!". We hebben het echt fijn met elkaar en de ontmoetingen die we hier hebben zijn om nooit te vergeten.


Vanochtend ging de wekker weer oud en vertrouwd om 06:30 uur. Na onze 'rustdag' van gister keken we er weer naar uit om de dorpsbewoners te zien en weer verder te kunnen bouwen aan 'ons' schooltje. Chitra stond weer stipt tien minuten na de afgesproken tijd klaar met zijn bus. Ook vandaag konden we weer met ons voltallige vijftiental richting Thali.


Op de school bleek dat al in twee klaslokalen de bekisting klaar was gemaakt, wat voor ons inhield dat we vandaag eindelijk beton konden gaan storten. Makkelijker gezegd dan gedaan want hier is beton storten een dagtaak op zich omdat we geen gebruik konden maken van een betonmolen.

 

Dag 12 - 01

 

Dag 12 - 03

Ingrediënten voor perfect HANDGEMAAKT beton:

- 10 zakken cement van ieder 50 kg

- 20 manden zand

- 30 manden stenen + 1 mand extra

- en dan naar smaak water toevoegen


Bereidingswijze:

Eerst het zand losmaken. Dan de stenen op het zand. Dit goed mixen. Wanneer dit klaar is kan dit gemengd worden met cement en als laatste ingrediënt wordt er water toegevoegd.


Bovenstaande klinkt heel gemakkelijk, maar we zouden goud hebben gegeven voor een betonmolen. Want dit was erg zwaar.

 

Dag 12 - 06

 

Dag 12 - 05

 

Dag 12 - 07

 

Dag 12 - 14

 

Dag 12 - 16

Ook kwam Avaya met levenswijsheid op de proppen. We stonden maar zand te scheppen en werden snel erg moe. "Let's do it like the earthquake" opperde hij. In eerste instantie begrepen we niet wat hij bedoelde. Maar hij maakte ons duidelijk dat we al het zand gewoon omlaag konden duwen. Deze jongen is dertien jaar, maar door wat hij meegemaakt heeft in zijn korte leven, komt hij veel wijzer uit de hoek dan je zou verwachten. En we kunnen ons niet voorstellen wat voor impact die aardbeving op hem heeft gemaakt. We zijn dankbaar dat we voor hem en alle andere kinderen hun leefomgeving een stukje veiliger kunnen maken.

 

Dag 12 - 15

Naast de voor ons zichtbare schade van de aardbeving is er meer wat de kinderen met zich meeslepen. Kinderen vertellen dat ze in een dagelijkse angst leven voor een nieuwe aardbeving en tijdens een wandeling deelde een jongen dat ook veel mensen na de aardbeving mentaal 'door draaiden' en het normale leven niet meer konden oppakken. Dit zijn dingen die niet direct zichtbaar zijn, maar de blik van de jongen zei genoeg; hoe bang hij toen was, toen de mensen waar hij normaal op kon rekenen niet meer toerekeningsvatbaar waren.


Aan het einde van deze werkdag zagen we er echt uit als betonmolens. Vol spetters cement, modder en onze kleren helemaal verprutst. Zowel mannen als vrouwen hebben hard gewerkt. Van hand tot hand gaven we schalen met betonmengsel door. Voor de lunch werd ons team aangevuld met dorpelingen, maar na de lunch was iedereen gevlogen in verband met de voorbereidingen van een huwelijksfeest. Wij hadden toen al toegezegd na de lunch de andere ruimte te vullen en dat viel dus tegen omdat we hun handen hulp misten. Maar eenmaal ergens aan begonnen kun je, zeker als je met beton werkt niet zomaar stoppen. Dus toen we voldoende op krachten waren gekomen na een heerlijke lunch zijn we stug doorgegaan. Eigenlijk zijn we na vandaag allemaal weer toe aan een nieuwe rustdag! Maar nog drie nachtjes slapen en het is zover... Trots kunnen we vermelden dat we vandaag om 15:00 uur in twee lokalen een betonnen vloer gestort hebben. Opnieuw hebben we gemerkt hoe verwend wij westerlingen eigenlijk zijn en wat wij allemaal als vanzelfsprekendheid ervaren.

 

Dag 12 - 10   Dag 12 - 11

 

Dag 12 - 17

 

Dag 12 - 02

Niet alleen op de bouw gingen we back to basic. Zoals al eerder vermeld gingen de drie vrijwilligers die vandaag op het schooltje meehielpen, een eenvoudigere aanpak hanteren. Om ervoor te zorgen dat we de kinderen niet zouden overvragen, gingen we werken met datgene wat heel dicht bij hen stond. We hadden besloten dat we de kinderen zo veel mogelijk Engelse woordjes gingen leren die te maken hadden met het menselijk lichaam.

Om de aandacht van de kinderen te vangen, begonnen we onder leiding van Claire met ochtendgymnastiek. Na wat rek- en strekoefeningen maakten we moeiteloos de overstap naar de Engelse variant van het liedje: hoofd-schouders-knie-en-teen. De kinderen vonden het geweldig en vol enthousiasme zongen ze mee: "eyes ears and the little nose!" Door op een interactieve manier de kinderen kennis te laten maken met Engels en het Engels op een practische manier aan te bieden, hopen we dat het meer aansluit bij hun belevingswereld.

 

Dag 12 - 04

 

Dag 12 - 13

 

Dag 12 - 09

 

Dag 12 - 08

 

Dag 12 - 12

Tot slot nog een verheugend nieuwtje uit Nederland. Er is nog een gulle gever opgestaan en op dit moment staat onze termometer op €9350. Doordat we zo veel meters kunnen maken gaat ook het geld er in een sneltreinvaart doorheen.

Dus wanneer ook u dit project na aan het hart ligt, kunt u altijd nog sponseren op:

 

 

rekeningnummer NL95 INGB 0001 2007 22,

tnv: R. K. stichting jeugdkring Chrisko

onder vermelding: Nepal.

 

Naar de volgende dag

 

Terug naar het overzicht

 

Zoeken