Dekenale bedevaart 2013


Leenhof Op een prachtig stralende dag / avond trok men van de omgeving weer naar Maria omhoog de hoogte in om daar met de andere Eucharistie te vieren. Dank voor alle goeds dat we dit jaar mochten ervaren. Ook denkend aan het leed en indachtig de pijn en het lijden dat we mee te dragen hebben. 

 

Na de verwelkoming met de zang die wederom dit jaar prachtig verzorgd werd door L'Esprit met een goede mix van volkszang en slavische zang opende de Deken met:

Het evangelie dat ik voor vandaag koos, lijkt ons geen goed voorbeeld te geven. Maria heeft haast - haastige spoed is zelden goed - en Elisabeth roept luid.
In onze tijd zijn de mensen toch al zo druk en zo haastig, van louter haast struikelen ze over hun eigen benen, overal stress, drukte, lawaai, zo zelfs dat er in onze maatschappij een tegenbeweging op gang was gekomen enkele jaren geleden die pleitte voor 'onthaasting'. Is dat gelukt?
Ook ons hart kan onder druk staan van teleurstelling en verdriet, van onbegrip en verdeeldheid. Maar we staan er niet alleen voor. Maria kende dat. Laten we opnieuw bij haar tot rust komen om te leren haast te maken met onze christelijke zending.

Leenhof 1In zijn overweging ging hij over de haast verder...

Het is weldadig om stil te staan bij Maria , onze Moeder, die haar binnenkant ons laat zien wanneer ze met spoed zich door het bergland beweegt naar haar nicht. Het is een deel van haar wezen: het helpen. Ze gaat om te ondersteUnen, niet om op te scheppen en te zeggen tegen haar nicht: 'Luister, ik ben nu de baas, want ik ben de moeder van God!' Nee ze deed dat niet. Ze ging om te dienen, handen uit de mouwen te steken! En Onze Lieve Vrouw is altijd zo. Zij is onze Moeder, ze komt altijd haastig als we hulp nodig hebben. Een hemelse ambulancedienst lijkt ze te onderhouden. Wat we voor zieken vragen via 112, vragen we aan haar met een Wees Gegroet. Dit geeft ons een zekerheid, de zekerheid altijd onze moeder in de buurt te weten, altijd aan onze zijde. ... Onze-Lieve-Vrouw, die altijd zich naar ons zal haasten. Het is de vraag aan ons: wanneer haasten wij ons? Waarvoor haasten wij ons? Voor wie of wat zetten we snel ons beste beentje voor? Om te helpen of om er zelf beter van te worden? Vervolgens: Maria reisde nog wel naar het bergland. Bij het beklimmen van zo'n helling is haastige spoed juist heel verkeerd, dat houdt een mens niet lang vol, zo de wetten van de zwaartekracht te tarten. Om de zwaartekracht te overwinnen heeft de mens een lift nodig. Maar Maria reisde met spoed, alsof de wet van de zwaartekracht voor haar niet bestond, het leek wel of het zware van de aarde, het terneerdrukkende, werd opgevangen door een andere kracht, dezelfde kracht die het kindje deed opspringen in de schoot van Elisabeth, dezelfde kracht die Elisabeth’s stem een ongewone luidheid gaf. "Elisabeth werd vervuld met de heilige Geest en riep uit met luide stem…" Het was niet Maria zelf die haar voeten snelheid gaf en lichtheid. Er was haar een teken gegeven: “Weet dat zelfs Elisabeth, uw bloedverwante, in haar ouderdom een zoon heeft ontvangen, en ofschoon zij onvruchtbaar heette, is zij nu in haar zesde maand, want voor God is niets onmogelijk" (Lc 1,36-37). Maria wordt ertoe getrokken het teken dat God haar geeft in ogenschouw te gaan nemen. Daartoe wordt zij door de heilige Geest aangezet, getrokken als door een magneet.

Welke Geest stuwt ons? Die van eigenbelang of die van dienstbaarheid? De laatste linken we aan Gods H.Geest….

Bijna tot slot: wanneer roepen wij luid? Of fluisteren we teveel in de binnenkamers? Zijn het dingen die ieder mag horen of is het gemompel eerder roddel en achterklap? Het is van belang dat mensen zich weer laten stimuleren door hun christen zijn. Zich laten motiveren door Gods Geest. Het is hard nodig, zo vertelde paus Franciscus ons gisteren, er is haast geboden, nu het spook van werkeloosheid en armoede niet meer ver weg is. Het komt als een verschroeiend vuur ook op het Westen af. Een armoede met twee gezichten: je financiële positie en de wetenschap: ik ben niet meer nodig. Of ik er ben of niet ben, ik ben in groeiende een geldelijke last voor een economie in diepe problemen. Het gaat niet meer werken dat we terug willen vallen op instanties. We worden uitgenodigd om veel te gaan heroverwegen, zo riep de paus op. We zullen zelf weer solidariteit aan de dag moeten leggen, om elkaar tot hulp te zijn. Niet alleen liturgie moeten we koesteren, maar ook een van de wezenlijkste opdrachten van ons christen zijn, ons gelovig zijn: diakonie, dienstbaar zijn aan de mens. Niet alles meer van instanties willen verwachten. Zoals we trouwens ook begrepen van de hulpverleners die betrokken waren bij de gedode Ruben en Julian: je bent onmachtig als de mens zelf niet groeit in trouw en liefde. Daarvoor moet echter eerst weer geloof onder de mensen een kans krijgen..zodat ze met een innerlijke overtuiging zich haasten, naar de ander….

Leenhof 2

Na de euchristie samen geviert te hebben ging de Deken ons voor in het gebed
van de toewijding van het dekenaat Heerlen aan het onbevlekte hart van Maria.

Klik hier voor de tekst en/of om zelf de toewijding te voltrekken of mee te beleven.

Overzicht Small

Zoeken