Ons kent Ons.... deel 1

Mensen zoals u en ik. We ontmoeten ze in en rond de kerk. Wie zijn dat en wat houdt hen bezig?

DSC 0035


Vandaag praten we met Zef en Mariet Dohmen.

Zef en Mariet Dohmen hebben niet altijd in Heerlen gewoond, al is mw. Dohmen als kind al thuis in de Pancratiuskerk. Ze is er gedoopt, heeft er de eerste H. Communie gedaan, het Vormsel ontvangen, ze is er getrouwd en wil er ook graag begraven worden. Dhr. Dohmen komt uit Schinveld.

Wat ging vooraf…
Ze hebben samen eerst 35 jaar in Brunssum gewoond want Zef werkte aanvankelijk als onderwijzer op de broederschool in Brunssum, later op de huishoudschool in Treebeek. En daar gebeurde ook het eerste vrijwilligerswerk (voor de kerk) door de familie Dohmen en later voor de Zonnebloem.
Mw. Dohmen ging op huisbezoek voor de Zonnebloem, haar echtgenoot werd al snel in het regiobestuur gevraagd.
En zo ging het ook in Heerlen waar Zef en Mariet in 1995 kwamen wonen. De heer des huizes ging, als verse parochiaan, zijn opwachting maken bij deken van Galen en bood aan als vrijwilliger te willen werken voor de parochie. Deken meende eerst nog een nieuwe acoliet voor zich te zien, maar daar zag Zef niet zoveel in en na een bezoek aan huis, waarbij er ook met Mariet werd kennisgemaakt en vanwege de ervaring met huisbezoek bij de Zonnebloem had de Pastorale Werkgroep er twee nieuwe leden bij.
                                                                                                                                               DSC 0038

Pastorale Werkgroep
Hoewel…..de eerste jaren deed alleen Zef mee bij de werkgroep, als bezoeker. Daar kwam verandering in toen kapelaan Beijk met het verzoek kwam de leiding over te nemen van twee (!) groepen van Mw. van Kan. Even dachten ze na of ze deze nieuwe opdracht er wel bij konden hebben.
Ze zorgden immers al voor het kienen in de soos van hun appartementencomplex en er waren toch ook nog de kleinkinderen? Mariet zei bovendien ook nog eens :“Dat kun jij helemaal niet !” Als goede echtgenote wist zij dat administratie niet de sterkste kant van Zef was. Maar de oplossing van het probleem lag voor de hand: Mariet had voor haar huwelijk jarenlange ervaring met het voeren van de administratie als medewerkster van het consultatiebureau voor TBC. Die ervaring kwam goed van pas en zij gingen voortaan samen voor beide groepen zorgen. Zij deed de administratie en planning en hij zat de vergaderingen voor en gaf leiding aan de groepen. Want dat was voor Mw. Dohmen wel een voorwaarde om toe te stemmen: ze wilde op de achtergrond werken en geen vergaderingen bijwonen!
Maar die voorwaarde bleek niet houdbaar. Hij miste toch steeds belangrijke informatie, die alleen zij (thuis) hem kon geven. Dus daarna gingen ze alsnog samen ter vergadering! En dat doen ze nu al meer dan 10 jaar!

DSC 0039

Vrijwilligerswerk

Waarom vrijwilligerswerk doen? “Gewoon, om iets te betekenen voor de maatschappij. Je hoort ergens bij en je krijgt er veel voor terug. We hadden een goed salaris, er hoeft niet altijd iets tegenover te staan, financieel . Daarom ben ik vrijwilligerswerk gaan doen”, aldus mw. Dohmen.
Het contact binnen de eigen groep is prima. Natuurlijk zijn de momenten dat de hele pastorale werkgroep samen op stap gaat voor bezinning ook altijd gezellig en zorgen voor saamhorigheid.


Wanneer je het over de Pastorale Werkgroep van onze parochie spreekt, valt vanzelf de naam van
Mw. Toos Berben. Zij was de motor van de werkgroep. Stond jarenlang samen met kapelaan aan het hoofd van de organisatie en regelde (en wist) alles wat er in en rond de werkgroepen gebeurde. Maar Toos werd ziek en viel steeds vaker uit. Zef verving haar in die tijd wanneer dat nodig was. Na haar overlijden in 2007 was het geen punt wie haar opvolger werd: Zef Dohmen. Met als steun-in-de-rug Mariet.
Och, het is niet veel meer werk dan voor de twee groepen, die ze er gewoon bij blijven doen. En dat gebeurt nog steeds zonder computer, gewoon met hun eigen systeem en in samenwerking met kapelaan.


Zware tijden

Wat niet veel mensen weten is dat in dezelfde periode dat Toos Berben wegviel ook zoon Frank overleed. Hij was 41 jaar, getrouwd en vader van twee dochters. De dood van hun zoon kwam hard aan bij Zef en Mariet. Het is tot op vandaag een heel groot verdriet. “Ik hoop dat je niet bij de pakken gaat neerzitten”, zei Mariet in die dagen tegen haar man. En ze zijn “gewoon” verder gegaan met hun werk. Anno 2013 zeggen beiden niet te weten of ze, als ze bijvoorbeeld zes weken een time-out hadden genomen, ooit weer aan het werk waren gegaan…..
Gelukkig kunnen ze er samen goed over praten. De ene keer heeft hij het wat moeilijker de andere keer zij. Op momenten als moederdag, met carnaval of op vakantie denk je steeds: “wat jammer dat hij dat niet meer meemaakt”. En je onthoudt vooral de goede en leuke momenten. Waar ze graag herinneringen aan ophalen.

Kleinkinderen
Zef Dohmen is een druk bezet man. Je ziet hem regelmatig in de parochie rondlopen; meestal alleen, soms met zijn kleinkinderen, die hij een keer per week uit school haalt en naar huis brengt. Met de negen kleinkinderen zijn er sowieso de nodige oppasmomenten.
Bovendien is hij lid van het zo geheten klussenteam van de kerk. Vaste prik is het opbouwen van kerststal en paastafereel, maar ook alle werkzaamheden rond de processie.

“Weet je dat ik zelfs een keer gepreekt heb?”, zegt Zef, alsof de opsomming van bezigheden nog niet lang genoeg is. “Dat was toen de pastoor in Treebeek mij vroeg naar aanleiding van vaderdag, iets te zeggen in de kerk. Het ging best aardig en het viel wel in de smaak, denk ik”!
En toch heeft hij af en toe niets te doen en dan duurt zo’n dag best lang….

Zef wordt 78 jaar, Mariet wordt dit jaar 80! Dat vindt ze vreselijk! Maar omdat zij zelf de bezoekjes uitschrijft kan ze regelen dat Zef op de koffie komt…..

Tot slot….
Iets te wensen? Nee, ze zijn tevreden en voelen zich thuis in de Pancratiusparochie. “Anders was je niet zo bezig”, zegt hij.  En daar zijn wij dan weer heel blij mee.

Zoeken