Pelgrimage de Compostela

 

036 Ergens tussen Btienne-le-Chateau en La-Loge-aux-Chevres was drogen Small

Het is zaterdagavond de 24e maart en wij zijn in Vezelay.
Afgelopen week 135 kilometers verslonden.
Totaal vanaf Heerlen zitten we nu op 667,5 Km.

Het vorige bericht werd geschreven in een nat en koud Bar-sur-Seine.
Hoe anders is het nu. Heerlijk mooi voorjaarsweer.
De eerste zwaluwen gezien en genoten van de eerste bloesems.

Maandag 19 maart, een sombere maar uiteindelijk toch droge dag. Prima wandelweer. 's Avonds warm ontvangen in de Gite van Mme Collin in Bragelogne. Het laatste champagne-dorp. Bij de zeer simpele pasta maaltijd kwam dan ook een, zelfgemaakte, fles van die heerlijke bubbels op tafel. Later op de avond kwamen nog 2 duitse pelgrims aan.

040 Mmmm lekker Small038 Slaapplek Chateau Clos de Vaulicheres Small046 Een vriend die we onderweg tegenkwamen. Small

Volgende dag, dinsdag dus, verlieten wij de Champagne, om onder een stralende zon verwelkomt te worden door de Bourgogne. Vlak voor Tonnerre kwamen wij aan bij het Chateau Cios de Vaulicheres. Hier kregen wij onderdak in de slaapzaal die normaliter door seizoensarbeiders (druivenplukkers) gebruikt wordt. We waren dankbaar voor het bed, maar koud was het wel. Woensdag, een stralende dag. In Tonnerre kwamen we onze duitse medepelgrims tegen die heerlijk op een terrasje koffie zaten te drinken. Daar sloten wij ons graag bij aan. Later dacht Mariene bij de Aldi even wat inkoopjes te doen. Ik bleef buiten in het zonnetje de route voor die dag nog even doornemen. Net toen ik dacht dat het boodschappen doen wel erg lang duurde, kwam een withete Mariene naar buiten. Bleek dat ze van de kassajuffrouw haar zware rugzak had moeten afdoen ter controle. Mariene zei toen dat ze haar werk wel goed moest doen en heeft toen ter instructie haar hele rugzak leeggehaald (echt alles)! Tumult alom, want we zijn bij de Aldi, en er is dus maar één kassa bezet.

Van de duitsers hadden we een overnachtingsadres gekregen in Chablis. Laat ik er dit over zeggen. Voor straf hebben ze er zelf ook moeten slapen. Vies, oud, smerig en koud. De volgende dag, donderdag, weer een prima onderkomen gevonden in Cravant. Gisteren, vrijdag, korte broekendag. Heerlijk weer. Gelopen tot zo'n 7 kilometer voor Vezelay. Omdat we de volgende dag pas op het postkantoor terecht konden om een postrestante pakketje op te halen (bedankt Paul), besloten we om van het mooie bos te genieten door daar ons tentje op te slaan. Wildkamperen beginnen wij steeds leuker te vinden.

045 Nog een laatste blik op Vezelay Small048 Onze Spaanse hotelhouder du Commerces  in Guerigny Small051 Pont  Canal over de rivier l Allier bij le Guetin Small

Vandaag vroeg op, de laatste kilometers en dan zie je daar opeens, boven op een heuvel, de basiliek liggen. Dat doet toch wel iets. Via de parochie werden we ondergebracht bij de "monniken van Jeruzalem”. Proper, goed verzorgd. Opeens stond onze kamer vol Tv-mensen. Blijkt dat TV1, een uitzending wijdt aan Vezelay. Omdat ik frans spreek, had de monnik van dienst hen naar ons meegenomen. Morgen hebben we een afspraak om in volle uitrusting te verschijnen in de mis in de basiliek. Allemaal 2 of 3 april kijken om 1300uur naar de franse TV.

Maandag zijn we al weer een maand onderweg. Terugkijken vinden wij het zéér de moeite waard, maar af en toe ook zéér zwaar. We genieten enorm van iedere dag. Nog 800 km tot de Spaanse grens. En dan nog eens bijna 800 km naar Santiago. We hebben namelijk besloten om de route via Limoges te lopen. Te veel mensen hebben ons de afgelopen dagen afgeraden om via Le Puy te lopen. Bovendien komen we nu ook door Perigueux, waar wij vele vele jaren geleden getrouwd zijn.

Het is 1 april, 11:00 uur, de zon schijnt, de vogeltjes zingen hun hoogste lied en Mariene en ik zijn allebei aan de beterende hand! Hoezo? Lees verder en huiver.

Zondag 25 maart vertrokken we, na een prachtige mis, uit Vezelay. Bij het ontbijt maakten we kennis met Jeanne, een Nederlandse pelgrim uit Uden, die de avond daarvoor met de trein was aangekomen en dus in Vezelay zou beginnen met haar pelgrimstocht.

053 Le Chatelet Gite wachten op de eigenaren Small054 Fragne Gite Ferme d Helice NL Graanboeren Let op de waakhond Small

In de namiddag kwamen we in het dorp Bazoches. Daar zou een goede Gite zijn. De jongeman die ons te woord stond zei dat er geen plek meer was. Later bleek dat hij de zaakjes voor zijn afwezige moeder waarnam en liever lui dan moe was. Aan het eind van het dorp was een hotelletje dat gesloten bleek. Wel was daar een meneer het terras aan het schoonspuiten. Op onze vraag of hij een plekje voor onze tent wist, zei hij dat hij even met zijn vrouw zou overleggen. Vrouwen spelen blijkbaar, vaak op de achtergrond, een belangrijke rol. Dikwijls blijken zij de baas te zijn zonder het zelf te beseffen. Enfin een vijf minuten later hadden we een riante kamer. We konden alleen slapen. Niet eten, niet drinken. Weer vijf minuten later hadden we wijn en bier. 's Ochtends een heerlijk ontbijt voor een knapperend haardvuur.

Maandag lekker gelopen in heerlijk voorjaarsweer. Tegen de avond tentje opgezet bij verlaten kasteel. Blijkt de volgende ochtend 500 meter verder een prachtig Domaine te liggen met camping, chambres­d'hotes en Gite. En dat alles van Nederlandse mensen. Nou ja, geslapen hadden we in ieder geval. Dinsdag 27 maart dus. Prachtig mooi weer. Heerlijk gelopen. Na 26km vonden we het goed zo. We kwamen in Premery, vonden een miniterrasje in de brandende zon en wij trakteerden onszelf op een heerlijk ijskoud bier. FOUT!!! Mariene ging zonnebrandcreme kopen en ik nam er dus nog maar een. FOUT!!! Bier in de brandende zon drinken is FOUT!!! Hebben door een roze bril een hotelletje vlakbij gevonden. De meneer die ons daar ontving bleek eigenaar, kok, kelner en kamermeisje te zijn. Wij waren zijn enige gasten. Zo op het oog zag het er allemaal proper uit. Wel moest je om naar de (enige) wc te gaan, naar de binnenplaats. Voorwaarde was dan wel dat je eerst vriendschap moest sluiten met de daar loslopende waakhond, die het iedere keer weer niet leuk vond als je op zijn terrein kwam.

Bij het avondeten bleken zowel de kok als de kelner snotverkouden te zijn en lustig bacteriën rond te sproeien. Wij waren nog wat rozig en moesten alleen maar lachen met de situatie. FOUT!!!

De volgende dag kreeg ik last van spastische darmen. Bij apotheek spullen gehaald. Ook voor Mariene die inmiddels keelpijn begon te krijgen. Op de een of andere manier zijn we deze woensdag doorgekomen en hebben toch nog 18 kilometer weten af te leggen. In het plaatsje Guerigny hotelletje genomen. Hotelhouder blijkt een vriendelijke Spanjaard, die het leuk vond om een beetje Spaans met mij te spreken. Net toen we aan tafel wilden gaan kwam eerder genoemde Jeanne de gelagkamer binnenlopen. We hebben met z'n drieën gegeten en het was ondanks het gegeven dat we niet in topvorm waren, nog heel genoeglijk.

052 Chateau de Grossouvre eig. Jacques et Veronique Chevaux Hier hebben wij 3 dagen gerust Small049 Onze slaapplek in Nevers. De binnenplaats van het Hospitaal waar Bernadette werkte en waar wij sliepen. Small

Donderdag de 2e naar Nevers vertrokken. Hier geslapen bij de Congregatie van de Zusters van Liefdadigheid. De orde waar Bernadette Soubirous lid van was. In de huiskapel ligt Bernadette opgebaard in een glazen kist. Zéér indrukwekkend. Nevers is een mooie oude stad met een rijke historie (je had helemaal gelijk Pien).

30 Maart, vrijdag. We vertrekken redelijk op tijd uit Nevers. Even speelden we met de gedachte er een rustdag aan te plakken. Met de gezondheid van ons alle twee is het nog maar niets. Vooral Marlene's keelpijn heeft zich ontwikkeld tot een heuse verkoudheid. Na 26 moeizame kilometers, worden we warm ontvangen in de Gite van kasteelheer Jacques en zijn kasteelvrouwe Veronique. Zij zijn de eigenaren van het Chateau de Grossouvre in het gelijknamige plaatsje. Zij kochten het kasteel als bouwval en zijn het jaren geleden met hun eigen handen beginnen op te knappen. Napoleon III (de zoon van onze allereerste koning Louis/Lodewijk I en zijn Hortense) was hier geregeld, evenals Catharina de Medici, Henri III en vele anderen. Mariene was inmiddels echt ziek en mijn darmen waren ook nog niet tot rust gekomen. Daarom besloten we om eens echt uit te rusten, en vertrekken wij morgen, maandag 2 april weer.

Het is 2e Paasdag, dus nog niet te laat om iedereen een Zalig Pasen te wensen. In het bijzonder diegenen, die ons via e-mail een Paaswens stuurden. Dank jullie wel.

Zoals beloofd in ons vorige bericht vertrokken wij maandag 2 april, nog een beetje gammel, van Chateau de Grossouvre, naar Augy-sur-Aubois. Geen opwindende wandeling langs het niet meer gebruikte, en gedeeltelijk droogstaande, kanaal de Berry.

In Augy-sur-Aubois kwamen wij terecht in de op Spaanse manier geleide refuge van de Nederlander Heinrichs. Op Spaanse manier betekent dat de dagelijkse leiding wordt verzorgd door, in dit geval Nederlandse, vrijwilligers. Toen wij er waren was er een echtpaar uit Den Haag, die ons heel erg gastvrij ontvingen en waarmee wij een genoeglijke avond doorbrachten. Dinsdag, na een lekker ontbijt met, letterlijk, kakelverse eieren, vertrokken we, weer voor het grootste gedeelte van de dag langs het kanaal, naar Saint-Amand-Montrond. Deze plaats beroemd zich erop het geografische middelpunt van Frankrijk te zijn. Maar in de buurt liggen nog 3 dorpen die hetzelfde beweren en allemaal hebben ze een monument op de exacte plek waar volgens hen dat middelpunt dan zou moeten zijn. Maak hier geen mopjes over, want ze nemen deze kwestie zeer serieus.

Woensdag 4 april veranderd het weer. De voorspelde regen blijft uit, maar het wordt een stuk frisser. We komen 's avonds in Le Chatelet in een Gite terecht waar het eerste dat we deden was, de verwarming op volle sterkte opstoken. Niet dat dit echt hielp want de kou zat echt in de hele Gite. Donderdag eerst het stadje ingelopen om bij een warme kop koffie en een lekkere pain-chocolat een beetje bij te komen. Hier troffen we een Nederlander die in de buurt een huis heeft dat hij aan het opknappen is. En daarna weer aan de wandel. We geraken tot bij een boerderij in de buurt van Neret. Een herhaling van de avond ervoor. De tot Gite omgebouwde stal is niet warm te krijgen. Alle dekens en beddenspreien die we konden vinden hebben we gebruikt. Aangenaam werd het niet, ook omdat alles klam aanvoelde. Vrijdag is een herhaling van de donderdag. Weer een boerderij. Dit maal van Nederlandse graanboeren. Dat feit maakte hun omgebouwde stal ook niet warmer. Vreemd genoeg wel heerlijk geslapen (allebei). Het landschap doet ons voortdurend aan een uit zijn krachten gegroeid Zuid-Limburg denken. Kortom heel mooi. Inmiddels is het zaterdag als we in Cluis belanden. Op de een of andere manier komen we terecht in een kast van een huis, pal naast de Kerk. Onze gastheren zijn Michel en Pascal. Michel is een professor aan Oxford University. Hij is classicus, arabist en geschiedkundige. Ook zijn zuster is er die hier haar 60ste verjaardag komt vieren. Wij worden uitgenodigd voor het verjaardagsdiner die avond. Dat werd een zeer feestelijke, zeer interessante avond. Deze mensen zullen wij niet vlug vergeten. Alleen was onze slaapkamer niet voorzien van verwarming. Maar ook dat went.

055 Cluis. Onze gastheren Michel en Pascal en zus Pascal. Small058 Limoges eindelijk Small059 Lekker relaxed lunchen op weg naar Bussiere-Gallant Small

Zondag 8 april, eerste Paasdag. De al dagen voorspelde regen valt maar niet. Wel is het somber. Kortom, weer om eens een lekker stukje te wandelen. Het landschap is vandaag aangepast aan het weer. Beeije saai, buiten een ongelooflijk steile afdaling over een rotspaadje naar de rivier de Creuze. Inmiddels hadden we afscheid genomen van de derde hond die meende ons te moeten adopteren. Nadat het beest een kilometer of acht met ons was meegelopen, het was overigens een heel mooie Golden Retriever, hebben wij haar op een slinkse manier kado gedaan aan een meisje. In Erguzon hebben we een hotelletje genomen. We hadden geen zin meer in koude kamers.

Vanochtend, 2e Paasdag dus, troffen we aan de ontbijttafel 2 Belgen die zwaar onder de indruk waren van onze verrichtingen. Inmiddels hebben we ons moment van glorie beleefd op de Franse televisie. We zijn nu dus IFBN-ers (In Frankrijk Bekende Nederlanders). Als je nu denkt dat we de groupies van ons af moeten slaan, dan heb je het mis. We gaan nog steeds heerlijk anoniem onze gang.

We zijn nu In het mooie plaatsje La Souterraine en hebben na een koude dag een warme slaapplek gevonden.

1/3e Van onze tocht zit erop. 1000 Kilometer hebben we inmiddels gelopen. Morgen gaan we er weer tegenaan. Neef Jo wilde weten hoeveel schoenen we zoal versleten hebben. Wel Jo, we zijn nog met het eerste paar bezig. En we denken dat we met deze schoenen ook weer naar huis komen.

Heel veel pelgrimsgroeten. Tot de volgende keer.

Peter en Mariene

 

Zoeken