Pelgrimage de Compostela

236  Eerste blik op het Benedictijnerklooster in Samos  6-06-2012 Small

Lieve familie, vrienden en bekenden,

Aan onze pelgrimstocht is een einde gekomen. Gisteren, op 11 juni, zijn wij om 14:30uur
de Praza do Obradoiro, het plein voor de Kathedraal van Santiago de Compostela, opgelopen.
Daarmee kwam een einde aan een wandeltocht, die op 26 februari begon en die uiteindelijk
een lengte bleek te hebben van 2425 kilometer. Wel zijn wij nog van plan door te gaan naar Finistera.
De puristen mogen er daarom nog 125 kilometer bijtellen, hetgeen een mooi rond getal oplevert: 2500km.

 

239 De Kloosterkerk in Samos 6-06-2012 Small245 Een mijlpaal nog maar 100 kilometer naar Santiago 7-06-2012 Small249  Een Galicische horrero Hierin wordt mais bewaard 9-06-2012 Small

Na ons vorige bericht zijn wij op 6 juni gelopen tot Sa mos. Hier staat een héél groot en héél mooi Benedictijner klooster. Je kan als pelgrim in het klooster slapen. Maar een kleine inspectie leerde ons dat de geboden service wel heel erg spartaans is. En slaapzalen van rond de 100 manlvrouw is nu ook niet iets waar wij nog vol spanning naar uitzien. Wij kozen daarom voor de buren van de Paters, een keurige Casa Rural. In een klein restaurantje troffen wij, buiten Ditje die wij altijd wel ergens treffen, Jo en Toos uit Venlo. Met hen hebben wij heerlijk pulpo (inktvis) ) gegeten. Daarna zijn we nog samen naar een Gregoriaanse mis bij de Paters geweest. Hier kregen we voor de 5e keer de Pelgrimszegen. Vanaf morgen zou de zon dus weer gaan schijnen, zeiden we tegen elkaar. Niet dus. Onze trouwe metgezel, de regen, viel de volgende ochtend 7 juni, met bakken uit de hemel. We zijn inmiddels midden in Galicië, een gebied dat bekend staat om zijn wisselvallig klimaat. Tot en met Santiago zou de regen ons vergezellen. Héél af en toe piept de zon wel eens door een gaatje zodat we niet doorweekt raakten.

250 Een schitterend bos op weg naar Melide 9-06-2012 Small252  Hier moeten we dus rechtsaf 9-06-2012 Small256 Wel heerlijke Pulpo gegeten in Melide Met Ditje 9-06-2012 Small

Mariene en mijzelf maakte het allemaal niet zoveel uit. Wij wilden nog maar één ding, aankomen in Santiago. Via Mogarde (7 juni), Ventas de Narón (8 juni) en (9 juni) Melide, allemaal onooglijk kleine gehuchtjes, buiten Melide dat een onooglijk smerig en ('s nachts) lawaaiig stadje is komen we 10 juni aan in Cerceda. Van daar naar Santiago moesten we nog 26 kilometers lopen. Na aankomst, 's-middags rond 14:30uur, hebben we eerst voor onderdak gezorgd. Direkt daarna zijn we in het Pelgrimsbueau onze "Compostela", een soort diploma dat, in het latijn, bevestigd dat je aan alle voorwaarden voldaan hebt en dat je vanaf dat moment officieel lid bent van de Orde van St. Jacob, gaan halen.

257  De gemeentegrens van Santiago de Compostela 11-06-2012 Small260AAA  En de Heilige Jakobus doet dat al jaren 11-06-2012 Small260AB  Plaquette in het plein voor de Kathedraal dePraza do Obradoiro 11-06-2012 Small

Daarna gingen wij naar de Kathedraal om, zoals de traditie dat voorschrijft, het beeld van Sint Jacob te omarmen. 's-Middags hadden wij één afspraak met Wim en Alice, vrienden van ons die in de buurt op vakantie zijn. Met hen hebben wij een bijzonder genoeglijke avond doorgebracht. De volgende ochtend, vandaag dus, zijn wij naar de mis geweest. Rond de Kathedraal wemelt het van de pelgrims en voortdurend kom je bekenden tegen.

260  Het begint door te dringen 11-06-2012 Small261 Het voor pelgrims rituele omarmen van de Heilige 11-06-2012 Small267 Dit lieve kleine beeldje van Jakob staat ook in de Kathedraal 14-06-2012 Small

Een van hen vertelde ons dat een Franse Bisschop op bezoek was en dat die Bisschop om 17:00uur een pontificale Hoogmis zou celebreren, bij welke gelegenheid ook het beroemde wierrookvat, de "Bitufera", door de kerk gezwaaid zou worden. Het spreekt vanzelf dat wij vandaag dus 2 maal een mis hebben bijgewoond. Door een bijzonder toeval kwamen Mariene en ikzelf samen met enkele andere bevoorrechten, vlak voor het altaar te zitten tijdens die pontificale Hoogmis. Een zéér bijzondere ervaring en een waardige afsluiting van een groots avontuur.

269 Het Altaar 12-06-2012 Small271B Het wierrookvat hangt klaar 12-06-2012 Small274 Deze kalende heer is de baas van de Bitafumeiro 12-06-2012 Small

277 Deze Non bleef onverstoorbaar zingen Knap 12-06-2012 Small278B Het grote plein voor de Kathedraal de Praza do Obradoiro  13-06-2012 Small279 En weer treffen we bekenden 12-06-2012 Small

Wij zijn weer in Heerlen. En, zoals het spreekwoord zegt: "Oost West, THUIS BEST". Heerlijk om weer in het eigen bed te liggen, na bijna 4 maanden, bijna iedere nacht, een andere slaapplek te hebben moeten zoeken. Maar, wat hebben we de afgelopen maanden genoten. Soms was het echt afzien en soms liepen we op wolkjes, maar fijn was het altijd. We hebben genoten van de natuur, ook al regende het pijpenstelen. Door heel veel verschillende landschappen zijn we gelopen, soms imponerend, soms saai, maar altijd interessant en altijd weer nieuw. En je ziet zo veel als je loopt. Veel streken kenden we al doordat we er al eens per auto op bezoek waren, of er doorheen gereden zijn. Maar te voet is echt heel anders. En dan de mensen die je allemaal tegenkomt. Ongelooflijk met welk een gemak je al lopende met mensen in kontakt komt. En of het nu Spanjaarden, Fransen of Belgen waren, altijd werden we hartelijk ontvangen en/of te woord gestaan. In bijna 4 maanden tijd hebben wij geen onvriendelijk mens ontmoet.

281 Alice en Wim waren ook in Santiago 11-06-2012 Small281E met onze compostelas 11-06-2012 Small287 Good feelings 11-06-2012 Small

Credentialkopie large

De Stempelkaart

Pelgrims diploma Peter SmallDe mede-pelgrims, wat een kleurrijk volkje zwerft daar rond. Schitterende types zitten er tussen. En allemaal hebben ze een verhaal. Soms een intens droevig verhaal en soms een vrolijk verhaal. Sommigen zie je maar één keer en anderen kom je tijdens je tocht op de een of andere manier altijd weer tegen. En overal komen ze vandaan. Uit heel Europa natuurlijk, maar ook uit Zuid-Korea, Nieuw-Zeeland, Japan, Zuid-Afrika, Canada, USA, Cuba, Mexico, Brazilië, etc., etc. En iedereen praat met iedereen. Zo hebben we de Zuid-Koreanen leren kennen als een zéér open volk, die ook heel direkte vragen durven te stellen. De Italianen, luidruchtig als altijd, maar 's-ochtends waren ze het eerste half uur niet aanspreekbaar want dan werd, vaak gezamenlijk, de Rozenkrans gebeden. De Spanjaarden waren altijd aan het praten en liefst allemaal tegelijk. Schitterend. En iedere bevolkingsgroep heeft zo, ik weet dat ik nu generaliseer, zijn eigenaardigheden. We maakten er een spel van om al op afstand te raden welke nationaliteit iemand zou hebben. Verbazingwekkend hoe vaak we goed gokten.

We waren van plan om nog naar Finistera te lopen. We zijn inderdaad naar Finistera geweest, maar, per bus! Het weer in Santiago de Compostela wilde maar niet beteren. Soms even zon, maar meestal toch echt de ons zo vertrouwde regen. En daar hadden we helemaal geen zin meer in. Bovendien had ik in mijn hoofd zitten dat het drie dagen lopen was. Dat klopte dus niet zo heel erg. Vier tot vijf dagen moest je rekenen zei men ons. En daar hadden we geen tijd meer voor want we hadden onze buskaartjes voor de reis naar huis al gekocht. En die bus zou zaterdag 16 juni om 11 :30uur precies vertrekken. De oplossing was, naar bleek voor velen, het openbaar vervoer. Een retourtje Santiago-Finistera, reserveren niet nodig, was snel gekocht, en daar gingen we, voor het eerst in bijna 4 maanden zaten we weer tussen de wielen. Na een heel mooie busrit van twee-en-een­half uur, die voor het grootste gedeelte langs de schitterend mooie kust van Galicië liep, kwamen we dan in Finistera aan in de, juist ja, regen. Dus, niet gezeurd, maar de uit voorzorg, gelukkig, meegenomen regenpakken aan, en weg waren we.

304 Kilometerpaal 0-00   14-06-2012Foto Santiago 2012-06-14 12 26 1 Small306 Het staat er echt 0-00 Km  14-06-2012 Small308 De Kaap 14-06-2012 Small

Op naar de Cabo (Kaap) Finistera, het meest westelijke puntje van het Europese vasteland en voor de mensen in de oudheid, het mysterieuze einde van de wereld. Ook zou hier de plek moeten zijn waar het lijk van de Apostel Sint Jakob, door 2 discipelen, aan land werd gebracht. Na een kwartiertje lopen hield de regen het even voor gezien en konden in ieder geval de regenbroeken weer uit. De jasjes hielden we aan omdat het, ook door de wind, best wel fris was. Na een klein uurtje sta je dan op die Kaap en dan kijk je echt je ogen uit. Wat een overweldigend uitzicht. De traditie schrijft voor dat je daar een kledingstuk, of iets anders, verbrand. En symbolische daad die inhoud dat je je (geestelijke) ballast hebt afgeschud en met een schone lei verder gaat. In die wind en in dat weer zou je minstens een jerrycan benzine nodig gehad hebben om bijvoorbeeld een paar ouwe sokken te verbranden. Na nog even geamuseerd gekeken te hebben naar een paar enthousiastelingen die driftig bezig waren met lucifers en veel geduld, hebben we onszelf getrakteerd op een lekker glaasje wijn. Na nog wat foto's, natuurlijk ook van de beroemde kilometerpaal "KM 0,00", zijn we weer naar beneden gelopen. In het dorp Finistera was niet veel te beleven en strandweer was het ook niet. Dus hebben we de eerste bus die terugging naar Santiago-de -Compostela genomen en daarmee was onze pelgrimstocht feitelijk ten einde.

311 en nog eens HOERA 14-06-2012 Small

Na nog een dagje museumbezoek in Santiago, overigens zéér de moeite waard, en een copieuze afscheidsmaaltijd, ook de moeite waard na maanden pelgrimsmaaltijden, was zaterdag de 16e, onze vertrekdag. We hadden voor de bus gekozen, trein of vliegtuig waren de alternatieven, omdat we onderweg hoopten nog wat te kunnen afkicken. Nou, dat lukt best wel op een bus.

Hij was in ieder geval keurig op tijd. Wij zaten heel gezellig met andere huiswaarts kerende pelgrims.: bij elkaar. Rond 20:00uur waren we in de buurt van Burgos. Daar was ongeveer 1 uur (eet)pauze. Ook moesten we daar overstappen op een andere bus die ons naar Breda zou brengen. Na ook die horde genomen te hebben vertrokken we met een kompleet ander gezelschap richting Nederland. Gelukkig zaten, de in een eerder verslag al eens genoemde, Toos en Jo uit Tegelen naast ons. Verder kenden we niemand in deze bus. Dat zou ook moeilijk kunnen aangezien het merendeel gelukszoekers uit Afrika waren die hopen in West-Europa een beter bestaan te vinden. En een gesprek met hen was nogal moeilijk omdat ze, als ze ontwikkeld waren, niet meer dan drie woorden steenkolen-engels spraken. Zo reden we de nacht door. Kort voor Lille werd weer een eetpauze gehouden. In Lille zelf stapten de eerste Afrikanen uit om via Calais te proberen in Engeland terecht te komen. Daarna gaat het opeens snel. Brussel en Antwerpen zijn populaire plaatsen in Afrika. Dat konden we zien aan de hoeveelheid uitstappende passagiers. En korte tijd later sta je zelf langs de stoeprand in Breda. Vlug treinkaartjes gekocht en we konden zo instappen. Nog een keer overstappen in Eindhoven en dan zijn we in Heerlen. Dat voelde fijn aan. We zweefden naar huis. En dat was het. Einde verhaal.

288C Peter Marlene in Santiago 11-06-2012 Small

Peter en Marlène

Zoeken