Na 100 dagen...

Op 2 juni werd kapelaan Blom priester gewijd. Hij werd toen een neomist (pas gewijd priester).
100 dagen daarna gingen wij hem vragen hoe dat nu is: priester zijn. We spraken met hem over de wijding, maar ook over de tijd daarna.

De Priesterwijding

De wijding was een geweldige ervaring; een dag om nooit te vergeten. “Onbeschrijflijk” noemt hij het zelf. Wanneer je naam genoemd wordt en je zegt: “Hier ben ik”, voel je je echt persoonlijk aangesproken.
Desgevraagd noemt kapelaan Blom als meest ontroerende moment van de wijding de rondgang langs de corona. Hierbij vormen alle aanwezige priesters tijdens de wijdingsplechtigheid een grote kring (corona) om de wijdeling en leggen hem de handen op. Daarvoor deed de bisschop hetzelfde.
Later tijdens de dienst gaat de pasgewijde nogmaals een voor een langs de priesters in de corona voor de vredeswens en dat is zeker voor vrienden gelegenheid voor een persoonlijke (geluk)wens.
“Je voelt je dan echt opgenomen in het priesterambt”, herinnert zich de kapelaan.

Neomist

De eerste tijd na de wijding is heel feestelijk met een eerste H.Mis in de parochie (H. Joseph in dit geval), de thuisparochie in Blerick en in de parochies van bevriende priesters. Het zijn een soort wittebroodsweken (witteboordsweken voor intimi) waar kapelaan Blom warme herinneringen aan bewaart. Een neomist is toch wat bijzonders en hij mag de zg. neomistenzegen geven. Waar dan ook veel om gevraagd wordt.                                                                        DSC 0062
Niet echt duidelijk is hoelang een pasgewijde priester neomist is. Kapelaan Blom heeft verschillende antwoorden op deze vraag gekregen variërend van 3 maanden tot “zolang tot er weer een nieuwe wijding is”. Hij houdt het er maar op dat het neomist-zijn op enig moment vanzelf ophoudt.
Had hij aanvankelijk nog een verwonderd gevoel bij zijn nieuwe priesterlijke taken, dan is dat nu iets eigens geworden; iets dat bij hem hoort en met grote dankbaarheid en vreugde vervult.
Aan het dragen van een priesterboord heeft hij sinds de diakenwijding kunnen wennen, na de priesterwijding draagt de kapelaan hem dagelijks. Hij vindt het niet onaangenaam, bovendien is het prettig door de buitenwereld als priester herkend te worden. Op een enkele negatieve reactie na krijgt hij vooral positieve opmerkingen van mensen en soms is het de jonge leeftijd van kapelaan die waardering oproept.

Sacramenten


Vanaf het moment dat de, dan nog, diaken door de bisschop tot priester gewijd wordt mag hij de H. Mis opdragen, het sacrament van boete en verzoening toedienen en de ziekenzalving geven.
En dat vormt de grootste verandering in het leven van de nieuwbakken priester. Dat hij nu zelf in de H. Mis brood mag veranderen in het Lichaam van Christus, is na 100 dagen al zo vertrouwd dat het lijkt alsof het al heel lang zo is. “Vertrouwd, maar geen routine”, zegt hij nadrukkelijk.
Met de andere sacramenten, zoals de Biecht, een huwelijk inzegenen, een ziekenzalving heeft kapelaan na zijn wijding al enige ervaringen kunnen opdoen. Hij vindt het heel mooi om te doen. Want kapelaan Blom is een “mensenmens”. Hij is graag onder de mensen, wil samen met hen optrekken in het leven.
Nu na drie maanden kan hij ook zeggen dat hij een steeds grotere verantwoordelijkheid voelt. “Als diaken sta je erbij. Is het meer meekijken. Dat besef van verantwoordelijkheid groeit steeds meer.
”We kunnen vaststellen dat onze jongste kapelaan 100 dagen na zijn wijding een tevreden mens is.
Wel een tikje ondeugend, wanneer hij uw verslaggeefster vraagt of zij de neomistenzegen heeft ontvangen. Wanneer ik zeg dat dat niet het geval is, wordt deze zegen heel liefdevol over mij uitgesproken. Nu kan het nog.

Zoeken